Tık… tık… tık… Sanki gökyüzü, parmak uçlarıyla pencereme vuruyor da içeri girmeden önce benden izin istiyor. Göğe bakıyorum. Birden, o koyu renkli bulutların arasında onlarca ebabil beliriyor. Simsiyah kanatlarıyla gökyüzünün bir ucundan ötekine kayıp gidiyorlar. Öyle hızlı, öyle çevik, öyle neşeliler ki…
İçimden geçiriyorum, acaba saklambaç mı oynuyorlar?
Biri bulutun arkasına saklanıyor, diğeri onu bulmak için peşinden gidiyor sanki. Bir an sağa kıvrılıyorlar, bir an sola… Sonra rüzgârın görünmez ellerine tutunup kendilerini boşluğa bırakıyorlar. Sanki gökyüzünde sörf yapıyorlar. Ne bir korku belirtisi var hareketlerinde ne de bir telaş… Rüzgârın ne zaman sertleşeceğini, hangi yönden eseceğini biliyorlarmış gibi, onunla kavga etmek yerine onunla dans ediyorlar.