Karadeniz’in türkülere ilham veren tabiatı, plansız ve hatalı faaliyetler sonucu tahrip oluyor. Yöre halkı, samimiyetle bunu engellemek için çırpınıyor. İdeolojik amaç güdenler de istismardan geri kalmıyor.

Dede, okuma yazması olmayan Baltacı Mustafa Kork’tur; torun ise Ahmet Ali Kork. Zaman, 1950’ler… Bir gece yanına amcasının oğlunu da alan küçük Ahmet Ali, Senoz Deresi’ne iner. Şansları o kadar yaver gider ki tam 86 tane kırmızı benekli alabalık yakalarlar. Takdir edilme beklentisiyle dedesine yakaladığı balıkları gösterir. Ama dedesinin sözleri hem kalbini kırar hem de bir ömür boyu kulağına küpe olur: “Ula bu kadar paluğun canuna kıyılur mi? Bunlara su mu verdinuz, yem mi verdinuz! Yoksa canunu da siz mi verdinuz da!” Dedelerinin tavsiyesine uyan torunlar, o günden sonra karınlarını doyuracak 5-6 balıktan fazlasını asla tutmamışlar. Keşke herkesin bir Mustafa Dede’si olsaydı.
 
Yoğun tüketim sonucu önce şehirlerde başlayan çevre problemleri, günümüzde giderek en ücra köşelere kadar yayılıyor. Kamuoyu önderleri, daha Sanayi Devrimi’nin başında işaretleri beliren medeniyetin vahşetine şahit olmuşlar ve bu medeniyeti ‘mimsiz’ olarak nitelendirmişler. Çünkü Arapçadaki medeniyet kelimesinin başındaki mim harfini kaldırınca geriye ‘deniyet’ kalıyor ki bunun da anlamı ‘alçaklık’!
 
 
 
Dönelim güzel memleketimize. Hele de o Karadeniz ile Kaçkar Dağları arasında uzanan o muhteşem Doğu Karadeniz’e. Ülkemizin en fazla yağış alan bölgesinde yüksekliği 4 bin metreye ulaşan dağlardan çağlayan dereler 30-40 kilometrelik vadilere can vererek denize uzanıyor. Bu vadilerde hayat âdeta mayalanıyor. Ekolojik sistemin can damarını oluşturuyor. Yörede su ile hayat öyle iç içe geçmiş ki bu vaka günlük hayatın yanı sıra türkülere, şiirlere aksediyor.
 
Hani meşhur bir türkü vardır: Çay-eli’nden öteye gidelim yali yali… Biz de son yıllarda sıkça kulağımıza gelen çevre problemlerini yerinde görmek için Çayeli’nden öteye Senoz Vadisi’ne gittik ve yönümüzü Kaçkar Dağları’na çevirdik. Anadolu’nun diğer köşelerinde olduğu gibi burada da yol boyunca yarılmış vadiler, yatağını kaybetmiş dereler, tabii ortamı değişmiş canlılar, dere yataklarına yapılan inşaatlar, dökülen kanalizasyonlar ve mağdur bir halkla karşılaştık.
 
Bölgeye en büyük darbe, iyi niyetle ve halkın faydasına düşünülmüş bir proje yüzünden vurulmuş maalesef. Karadeniz Sahil Otoyolu’na dolgu malzemesi alınması için yörede büyük taş ocakları açılmış. Bu ocaklar için ana yol ve yerleşim yerlerinden uzak vadiler seçilmesi gerekirken işin biraz kolaycılığına kaçılmış. Çayeli girişinden Senoz Vadisi’ne doğru yol alırken önümüze ilk çıkan çevre problemi; taş, kum, mıcır ocakları ve onların tesisleri. Yolun 10. kilometresinde Seslidere Kum Ocağı işletmesi bulunuyor. Karadeniz Sahil Otoyolu için senelerce buradan malzeme alınması vadide büyük bir tahribat oluşturmuş. Usulüne uygun setleme şöyle dursun, buradan büyük patlamalarla malzeme alınmış. Hatta patlamalar, 3 büyüklüğünde depremler olarak Kandilli Rasathanesi kayıtlarına geçmiş. Yeşil örtü ile kaplı vadi tamamen çökertilmiş. Vadinin iki yanı 300-400 metre yüksekliğinde neredeyse 90 derece sarp kayalıklarla kaplı hâle gelmiş.
 
 
 
Taş ocağındaki patlamalardan Seslidere köyü sakinleri de nasiplerini almış. Köy sakinlerinden Fuat Şark’ın 200 yıllık tarihî ahşap evi sarsıntılar yüzünden yıkılmak üzere. Şark, patlamalarda kopan futbol topu büyüklüğündeki kaya parçalarının evin yan duvarını delip çocuğun yatağının yanından geçerek mutfağa girdiğini söylüyor. Yine köy sakinlerinden Safiye Hesap, taş ocağı çalışmalarının başladığı tarihten sonra astım ve bronşit hastası olduğunu dile getiriyor.
 
Taş ocaklarının çıkardığı toz bulutu ve patlayıcı kimyasalların çevreye yayılması sadece insanları değil, yöredeki asırlık şimşir ağaçlarını da hasta ediyor. Neredeyse hepsinin yaprakları dökülmüş. Orman Bölge Müdürlüğü, çareyi(!) ihale yoluyla kestirmekte bulmuş. Köylü tepki gösterince akademisyenlerden oluşan uzman bir ekip şimşir ağaçlarındaki bu değişimi incelemiş ve bir rapor hazırlamış: “Ağaçların taş ocaklarındaki çalışmalardan dolayı strese girdiği tespit edildi.”
 
Rapordan sonra bölgedeki taş ocaklarının ruhsatları yenilenmemiş. Ancak bir kırma ve eleme tesisinin işletme ruhsatı 5 yıl uzatılmış. Peki, bu kırma-eleme tesisi malzemeyi nereden bulacak? Sorunun cevabı hiç de zor değil: Tabii ki Senoz Deresi’nden... Dereye büyük kayalarla üç tane set kurularak arkasında malzeme biriktiriliyor. Bu malzeme, kırma-eleme tesislerinde işleniyor. Ayrıca ruhsatı yenilenmeyen taş ocağından malzeme alınmaya da devam ediliyor. Taş ocakları tarafından kurulan bu setler üreme dönemlerinde denizden yukarı doğru hareket eden alabalığın göç yolunu kapatıyor. Yöre halkı Senoz Vadisi’ndeki alabalığın eskisiyle kıyaslanamayacak ölçüde azaldığını söylüyor. Kaptanpaşa köyünde dere kenarında evi bulunan Mustafa Kasaroğlu, kum eleme tesisi tarafından oluşturulan setin arkasında biriktirilen malzemenin iş makineleriyle alınması sırasında evinde çatlaklar oluştuğunu, bahçenin çöktüğünü ve şiddetli sarsıntılar meydana geldiğini aktarıyor.
 
 
 
Bölgedeki taş ocağı ile kum ve mıcır eleme tesislerini değerlendiren TEMA Rize Temsilcisi Nevzat Özer ise hayli dertli: “Taş ocaklarındaki patlamalar vadide heyelana ve su kaynaklarının yok olmasına sebep oluyor. Karadeniz Sahil Otoyolu inşa edilirken Rize’de 30 taş ocağı vardı. Büyük bir bölümü terk edildi. Terk edilen sahalar ne yazık ki rehabilite edilmedi. Firmalar taş ocaklarını işletirken ürünün elde edildiği yamaçta ‘basamaklı ayna oluşturacağız’ diye devletten yüksek hak ediş aldı. Fakat gelişigüzel patlamalarla dik yamaçlar oluşturuldu. Artık bu yamaçların ağaçlanmasına da imkân yok. Devlet, bu şirketlere, terk ettikleri işletmeleri tekrar ağaçlandırtmalı.”
 
Senoz Vadisi’ndeki tahribatı Türkiye’nin her yerinde görmenin mümkün olduğunu söyleyen eski Maden İşleri Genel Müdürü Hilmi Özbeden ise süreci şöyle anlatıyor: “2004’te yapılan değişikliğe kadar taş, mıcır, kum gibi maddeler Maden Kanunu kapsamında değildi. İlgili izinleri valilikler ve il özel idareleri veriyordu. Bu kurumların personel ve bilgi anlamında donanımları yeterli değildi. Verilen bu ruhsatlarla çalışıldı. Denetim zayıf kaldı. Diğer yandan Karayolları, yol ihalesi alan müteahhitlere taş ve dolgu malzemesi çıkaracağı yerleri gösteriyordu. Bu sebeple daha düşük fiyattan malzeme alma imkânı buldu. Firmalar, maliyetten kaçmak için madencilik tekniğine uygun olmayan işletme yaptılar. Malzeme alınan ‘şev’ler çok dik oldu. Hatta bu çalışmalar sırasında çok sayıda iş kazası da yaşandı. Üstelik Maden Kanunu’ndan önce iyileştirme şartı yoktu. Artık mevzuata göre herkes Ankara’dan ruhsat almak zorunda, rehabilitasyon şart koşuluyor. Teminat alınıyor.”
 
Tek dert ocaklar değil
 
Dereyi takip ederek yola devam ettiğimizde bizi iki dere tipi hidroelektrik santral inşaatı karşılıyor. Bu tür santrallerin dayandığı kanuni mevzuat, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’na istinaden 2003’te çıkarılan Su Kullanım Hakkı Anlaşması Yönetmeliği. Devlet Su İşleri (DSİ), bu kanuni çerçeveyle 2007’de satış sözleşmelerini imzalamaya başladı. Orman ve Su Bakanı Veysel Eroğlu, kısa bir süre önce, bir hata olmaması için yönetmeliği 18 defa okuduğunu açıkladı. Belki yönetmelik metninde bir hata yoktu ama uygulanan yöntem çok eleştiriliyor. Çünkü derelerde elektrik üretebilecek bölümler rakımlarına göre ayrılarak şirketlere ihale edildi. Türkiye genelindeki dere tipi hidroelektrik santral projesi sayısı DSİ’nin son verilerine göre 1490 adet. Kurulu güç ise yaklaşık 30 bin megavat olarak planlanıyor. Santrallerin inşaat süreçlerinde yapılan hatalı imalatlar ve plansızlık sebebiyle vatandaşla şirketler karşı karşıya geldi. Açılan davalarda durdurma ve iptal kararları verildi. Santralin yapılacağı yerde vatandaşlar mağdur olurken çok sayıda şirket tamamlayamadığı inşaatlar sebebiyle büyük maddi zarara uğradı.
 
Senoz Vadisi de bu olumsuzluklardan etkilenmiş. Vadi boyunca inşaatlar yüzünden sular bulanık akıyor. İnşaata varmadan bir vidanjörü kimyasal malzeme boşaltırken, bir paletli iş makinesini beton yolu kırarak ilerlerken görüyoruz. Ayrıca çok sayıda noktada yamaçlardan boşaltılmış hafriyatın dere yatağına doğru kaydığı görülüyor. Çataldere-2 ve Çataldere-1 projelerindeki faaliyetlerde az sayıda işçi çalışıyor. Borular yol kenarlarına gelişigüzel atılmış. Vadide çalışan tek santral olan Çataldere-3, derenin tabii yapısını bozmuş. Regülatöre taş, kum, toprak gibi malzemelerin gelmemesi için birbiri ardına 20-30 metre yüksekliğe varan iki şelale yapılmış.
 
Kaptanpaşa köyü sakini Süleyman Bilgili, tabii şelalelerden alabalığın rahatlıkla çıkabildiğine ancak şirketin yaptığı suni setlerden balıkların çıkamadığına şahit olmuş. Bu setlerden kurtularak aşağı doğru akan su bu sefer yüksek bir kaya yığınıyla karşılaşıyor. Fakat bu yığın suyu tutmuyor. Su altından geçerek süzülüyor. Balığın bu engeli aşması fiziken mümkün değil. Yazının girişinde çevre bilincini 60 yıl önce dedesinden nasıl aldığını aktardığımız Buzlupınar köylüsü Ahmet Ali Kork, espriyi patlatıyor: “Balığa önce köstebek geni koyalım ki setin altından geçsin. Sonra da keçi geni koyalım ki yapay şelaleye tırmansın!”
 
Yörede kiminle konuşsanız, derelerdeki alabalığın çok azaldığını aktarıyor. DSİ, bu dereye on binlerce alabalık yavrusu salarken, deredeki balığın yaşamasına imkân vermeyen engeller yerinde duruyor.
 
Senoz Vadisi’ndeki santral inşaatına karşı çıkan Ahmet Ali Kork, basiretli tavrıyla santral karşıtı hareketlere örnek olabilecek bir şahsiyet. Kork’un eğitimi ve mesleği ilk bakışta bu tutumuyla tezat oluşturuyormuş gibi görünüyor. Çünkü o İstanbul Teknik Üniversitesi mezunu. 1980’lerde kurduğu özel bir şirketle Senoz Vadisi’ndeki evlere elektrik getirmiş. Kendi anlattıklarına göre maddi durumu iyi olmayanlardan para talep etmemiş, hatta bazılarının tesisat ücretlerini cebinden ödemiş. Bu yüzden de iflas edip şirketini kapatmak zorunda kalmış. Dedesinden aldığı dersi ruhuna sindiren Ahmet Ali Kork, tutumunu şu cümleyle özetliyor: “Ekolojinin ihtiyacı olan bir gram suyu kimseye vermeyiz. Ama bunun dışındaki bir gram su da boşa akmasın.”
 
Bir elektrik mühendisi olarak 2007’de başlayan santral çalışmalarına önce olumlu baktığını söyleyen Kork’un ifadelerine göre, yöre halkı eski başbakanlardan Mesut Yılmaz ve şimdiki Gümrük ve Ticaret Bakanı Hayati Yazıcı gibi isimleri kastederek “Senoz’un uşağı Ankara’dadır. Onlardan bize zarar gelmez.” düşüncesiyle hareket etmiş. Ancak santrallerin çevreye verdiği zararı görünce fikirlerini değiştirmişler. Kork, çevre talanına şahit oldukları o günleri şöyle anlatıyor. “Santrali yapan firmaya ait kamyonların, çıkan hafriyatı 300-500 metre yükseklikten dereye bıraktığını görünce şoke olduk. Durumu Çevre Müdürlüğü’ne şikâyet ettik. İki firmaya da seksener bin lira para cezası kestiler. Ancak çıkan hafriyatı uygun yerlere götürselerdi bu bedel milyonlarca liraya çıkacaktı. Verilen ceza firmaya mükâfat gibi oldu.”
 
Solcular suiistimal ediyor
 
Senoz Vadisi’nde santrale ilk karşı çıkış hareketi 700-800 kişiyle Nisan 2008’de başladı. Plansız ve usulsüz yapılan santrallere karşı halkın bu direnişini istismar etmeye çalışan bazı sol görüşe sahip gruplar da yok değil. Aslında dere tipi hidroelektrik santrallerle ilgili davaların büyük çoğunluğu, hiçbir ideolojik kaygısı olmayan yöre insanları tarafından açılmış. Hatta dava masraflarını karşılamak için Rize Salarha Vadisi’ndeki Küçükçayır köyünden Kazım Delal’ın ineğini satması, halkın gayretini gösteren güzel bir örnek. Bugün dere tipi hidroelektrik santrallere karşı gösterilen tepkiler, daha çok sol ideolojik kesimlere atfediliyor. Oysa köylere gidilip halkla konuşulduğunda, tepkinin halkın kendi duyarlılığından geldiği açıkça görülüyor. Ayrıca, sol grupların olaya müdahil olması, çözümü geciktiriyor. Çünkü kamuoyu, olaya, bir çevre felaketinden ziyade sol bir grubun ideolojik faaliyeti olarak bakıyor. Güçlü bir gündem oluşmadığı için de yetkililer sessiz kalıyor. Yöre halkı da bu durumdan şikâyetçi.
 
Dere tipi santrallerin olumsuzluklarına karşı en geniş tabanlı hareket, 2010’da Rize İkizdere Ridos Otel’de toplanan Türkiye Su Konseyi idi. TEMA, Doğa Derneği ve İkizdere Çevre Derneği’nin organizasyonuyla düzenlenen toplantıda dere tipi hidroelektrik santrallere tamamen karşı çıkılmadı. Bütüncül havza planlaması ve sürdürülebilirlik kıstaslarıyla bu yatırımların yapılması teklif edildi. Ancak ilerleyen zaman içerisinde ideolojik ve siyasi amaçları ağır basan bazı gruplar bu durumu istismar etti. Hatta planlı santral kurulabileceği fikrini savunan sivil toplum kuruluşlarının aleyhine beyanlarda bulunuldu.
 
Senoz Vadisi’nde santrallere karşı toplam 10 dava açtıklarını dile getiren Ahmet Kork, santrallerin Çevresel Etki Değerlendirmesi (ÇED) dosyalarını incelerken bunların yetersiz ve hatalarla dolu olduğuna yönelik tespitlerini şu şekilde aktarıyor: “Uzundere’de tek projenin tanıtım dosyasıyla 3 ayrı santral için ÇED gerekmez kararı alınmış. Bu yönetmeliklere aykırı olduğu için şirket proje tanıtım dosyasında değişiklikler yaptı. Aynı raporun bir sayfasında 50, birinde 100, diğerinde ise 150 litre can suyu bırakılması öngörülüyor. İlk projede ise bu rakam 7 kilometrelik bir alan için 30 litreydi.”
 
Dere tipi hidroelektrik santrallerle alakalı raporların gelişigüzel hazırlandığına dair çevrecilerin somut delillere dayanan itirazları bulunuyor. Ahmet Ali Kork’un da Çataldere 3 Projesi ile ilgili ÇED raporundaki bölgede dağ horozu ve keçisi olmadığına dair bölüm dikkatini çekmiş. Kork, oysa orada çok sayıda dağ horozu ve keçisi görmenin mümkün olduğunu, yaylaya gidip gelirken kendisinin bu türleri sürekli gördüğünü belirtiyor. Konuyla ilgili olarak görüştüğümüz çok sayıda yöre insanı da Kork’u teyit ediyor.
 
 
 
ÇED’den muaf tutulmasın
 
Rize’de çevreye duyarlı insanlardan biri de Türkiye Erozyonla Mücadele Vakfı (TEMA) Temsilcisi Nevzat Özer. 1997’de Fırtına Vadisi’nde dere tipi hidroelektrik santrale karşı başlatılan ilk mücadelenin içinde bulunmuş. Yumuşak üslubuyla mağdur vatandaşlar ile idareciler arasında bir köprü vazifesi gören Özer, Rize Valiliği’nin karşısındaki tarihî taş evi vakfın ofisi hâline getirmiş. Kendisiyle bu evin bahçesinde Rize’deki santral projelerini, yapılan hataları ve mücadelelerini konuştuk. Suya yaklaşım konusunda tarafların çok adil olması gerektiğini belirten Özer, bütün canlıların hayat hakkının mutlaka korunması gerektiğini söylüyor: “Vatandaş çoğu zaman iş makinelerinin vadiye girmesiyle konuya vâkıf oldu. Rize’de 70 civarında proje var. Bunlardan 5’i bitti, 4’ü de inşa hâlinde. En baştaki hata, bütüncül bir havza planlaması yapılmamasıydı. Kurumlar arası iletişim yok. DSİ, suyu para olarak, Enerji Piyasası Denetleme Kurumu enerji olarak gördü. Ne yazık ki Çevre Bakanlığı da denetim mekanizmasını işletemedi. Uzun süre yatırımcı ve denetimci aynı bakanlık oldu. Firmaların bile elektrik üretimi açısından verimli görmediği yerleri DSİ ‘kullanacaksın’ diyerek ihale etti. 36 kilometrelik İkizdere’de tünele giren su neredeyse yatağından hiç akmadan denize dökülecek. Biz dere tipi hidroelektrik santrallerde ciddi bir denetim görmedik. Balık göç yolları kesildi. Dere yataklarına hafriyat döküldü. ”
 
Nevzat Özer, ideolojik çevrecilere göre farklı bir portre sergiliyor. Mesela, “Çevreci kaygılarla hidroelektrik santrallere karşı olmak hükümete karşı olmak değildir.” diyor.  Ve devam ediyor: “Olaya kesinlikle ideolojik yaklaşılmamalı. Vadilerde vatandaşın samimi çevre hassasiyeti ile tepki vermesi durumu var. İdeolojik yaklaşımı olanlar ise vadilerde yaşamayan kasaba ve kent merkezlerinden bu tepkiye dâhil olmaya çalışanlar, vatandaştan rol kapanlar. Bunlar masa başında tepki gösteriyor.” Dereye bırakılan can suyu miktarının tam bir muamma olduğunun da altını çizen Nevzat Özer, bu konuda su miktarının online olarak ilgili kurumlar ve vatandaş tarafından izlenmesine yönelik tedbir alınmasını istiyor.
 
Suya müdahale eden bir yapı inşa edilirken en önemli husus akarsuya ne kadar miktarda su bırakılacağı. Bu konuda dünyada başvurulan ilmî yöntem, Tennant (Montana) Metodu. Bu metotta, dere yatağına bırakılan su miktarına göre koruma dereceleri şöyle sınıflandırılıyor: Yüzde 60 ve üstü mükemmel, yüzde 40-60 iyi, yüzde 30-40 orta, yüzde 20-25 zayıf, yüzde 10 kötü. Metotta aylara göre yapılan sınıflandırmada ise ortalama senelik akış debisinin yüzde 50’sinin nisan-eylül arasında, yüzde 30’unun ekim-mart arasında bırakıldığı zaman habitatının iyi korunacağı belirtiliyor. Metot daha başka tasnif yöntemlerine de yer veriyor. Oysa Türkiye’de yüzde 10 yeterli bir oran olarak kabul ediliyor. Nitekim yürütmeyi durdurma kararı veren mahkemeler, ilmî olarak tayin edilmiş bir can suyu bırakılmamasını gerekçe olarak gösterdi. Can suları, mahkemeden önceki rakamların 20-30 katına varan oranlarda artırıldı.
 
Uzungöl turizmle tanınmalı
 
Rize’den ayrılıp Trabzon Çaykara Solaklı Vadisi’ne gidiyoruz. Bu vadi, Türkiye’nin turizm sembollerinden Uzungöl’ü de barındırıyor. Yaz çiçekleri yerini yeşil bir örtüye bırakmış ama her tarafı morlu, beyazlı kardelenler kaplamış durumda. Sahil yolundan Solaklı Vadisi’ne girişte bölgedeki her vadide olduğu gibi dere tipi hidroelektrik santraller yolun kenarında beliriveriyor. Uzungöl’e gelmeden önce birkaç kilometre aşağıda Çambaşı inşaatı sürüyor. Burada da Solaklı Deresi kenarında 10-12 katlı binalar yükseliyor. Manzara, Samsun’daki sel baskınıyla çok benzeşiyor. Uzungöle yaklaştıkça santralleri protesto pankartları sıklaşıyor. Uzungöl’deki ilk durağımız bir çay ocağı. Burada vatandaşa bir dokunup bin ah işitiyoruz. Uzungöl’e santral yapılmasından endişe ediyorlar.
 
Beldede esnaflık yapan Nurettin Özkan, kendini dergimizin fahri temsilcisi olarak tanıtıyor. Söz bir açılmayagörsün: “Uzungöl’de santral yapılmaması için bir Gençlik Platformu oluşturduk. Cumhurbaşkanlığı’na yazdık. Bir heyet geldi. Şu anda aktif inşaat olmadığı için bir şey yapamayacaklarını söylediler. Biz inşaatın başlamadan bitmesini istiyoruz. Başlayınca çevreye zarar vermiş oluyor.” Özkan’ın diğer bir tespiti de daha önce Uzungöl’de sıkça rastlanan yaban ördeklerinin yok olması.
 
Uzungöl’de vatandaşın en büyük sıkıntısı SİT dolayısıyla uygulanan imar kısıtlaması. Evini restore etmek isteyen vatandaş 6–7 bin lira proje parası ödemek zorunda. Ayrıca tescilli evlerin içine banyo ve tuvalet yaptırılmıyor. Yoğun turist potansiyeline rağmen Uzungöl’de daimî doktor yok. Halkın kurduğu sağlık ocağı da taşınmış.
 
Uzungöl Belediye Başkanı Abdullah Aygün, Fırtına Vadisi’ni kurtardığını belirterek Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ı zararları yerinde görmeye  davet ediyor. “Türkiye’de başka Uzungöl yok!” diyen Aygün, şunları söylüyor: “Solaklı Vadisi’ndeki çalışmalar sahilden, Uzungöl’e kadar 49 kilometrelik bir alanda yoğun bir şekilde  sürüyor. Bu projeler vadiyi bitiriyor. Biz, santrallere karşı değiliz. Ancak yapılacak alanları iyi tespit etmek lazım. ”
 
Aygün’ün diğer bir endişesi de santrallerin Uzungöl ekonomisine darbe vuracak olması. Santral yapılacağı söylentilerinin bile büyük turizm kayıplarına sebebiyet verdiğini belirten Aygün şöyle devam ediyor: “Yüzde 35’i yabancı olmak üzere geçen yıl Uzungöl’e 1 milyon 153 bin turist geldi. Biz hidroelektrik santralleriyle değil, turizmle tanınmak istiyoruz.”
 
 Yazının tamamı için:
http://www.aksiyon.com.tr/aksiyon/haber-33991-.html
 
AKSİYON - 5 Kasım 2012 / GÜRHAN SAVGI - DERVİŞ GENÇ