Çoklu Gönderimli Mektup..
Onca yaşanmış acıdan sonra, bir şeyler borçlu olduğunu hatırlatırcasına ve yıllar önce ödenmesi gereken borcun, çok geç istenmesinin verdiği rahatlıkla “DUR” diyorum, burda “DUR” hayat
Köşe Yazıları - 09-05-2012 16:32
Onca yaşanmış acıdan sonra, bir şeyler borçlu olduğunu hatırlatırcasına ve yıllar önce ödenmesi gereken borcun, çok geç istenmesinin verdiği rahatlıkla “DUR” diyorum, burda “DUR” hayat. Bir adım daha atma; çünkü, seni bir daha yakalayamamaktan korkuyorum, zamanı kaçırmaktan korkuyorum, karşında bu kadar güçlü duramamaktan korkuyorum, hayatın kontrolünü ele almaya bu denli istekli olamamaktan korkuyorum ve durmazsan sorgulanmamış hayatların kayıp gitmesinden korkuyorum.
Hepimizin hayatında bir çok öğretici vardır; annemiz, babamız, akrabalarımız, model aldığımız kişiler, öğretmenlerimiz... hepsi de bilinçli ya da bilinçsiz bir çok şey öğretmişlerdir bize. Bazen bu öğretilere hayatımızda hiç ihtiyaç duymamış, bazen doğru işler yapmayı başarmış, bazı zaman hatalara sürüklenmiş, en kötüsü ise olay ve durumlar karşısında farklı bir yolun olabileceğini unutmamızla çıkmıştır karşımıza.
Hayatımıza etki eden kişilerle beraber yaşantılarımızı irdelesek. Onların öğretileriyle almış olduğumuz kararları, attığımız ve atmaktan korktuğumuz adımları düşünsek, onlara neler söylemek isterdiniz?
Bu mektup hayatımdaki öğreticilere gelsin.
Tüm Öğreticilere İsyan
Bana düşmemeyi değil, düşünce kalkmayı öğret. Hata yapmamayı değil, hata yaptığımda tekrar düzeltebileceğimi öğret. Geçmişi nasıl unutacağımı değil, geçmişle nasıl barışabileceğimi öğret. Hayatın benden beklediklerini, nasıl en iyi şekilde yapacağımı değil; benim hayattan beklediğim şeyi, nasıl en güzel şekilde başarabileceğimi öğret. Yanlış insanı sevdiğimde unutmayı öğretme bana, aslolanın bir insanı sevebilmek olduğunu, bir gün doğru kişiyi sevebileceğimi ve ne olursa olsun sevmekten vazgeçmemeyi öğret. Bana başarmanın güzelliğini gösterme; kapılar yüzüme ne kadar sert kapatılırsa kapatılsın, istediğim şeyin peşinden gitmeyi öğret. Yalan söylemenin bir marifet olmadığını, doğrularla yaşamanın büyük bir erdem olduğunu öğret bana. Çevremdeki insan kalabalığının yaralarıma merhem olmadığını; gerçekten kendimi yalnız hissettiğimde, kalabalıklar içinde doğru insana sarılabilmeyi öğret. Güvenmenin zararlarından bahsetme, zaten çok anlatıldı biliyorum; doğru insanı bulduğumda, gözyaşlarımı ve kalbimi açabilmeyi öğret. Ne olursa olsun annemi annem bileyim, babam ise çınar ağacım olsun dünyada; ailenin önemini öğret bana.
Gerektiğinde elimi bırakabil, ama düştüğümde bir limanım olduğunu bilip, dönebileyim sana. Çok uzaklardan izle beni ama sana ihtiyacım olduğunda her an ulaşabilecek kadar yakınlaştır kendini.
Ya da en önemlisi bana yüreğimin dilini nasıl çözeceğimi öğret. Bunca koşuşturma arasında, kendimle başbaşa kalıp, nasıl kendimi dinleyeceğimi öğret. Kendimi tanımayı öğret bana; herkesin mutluluğu farklıdır diyor ya şair, kendi mutluluğumu bulabilmeyi öğret. Günü geçirecek eğlenceler bulmayı değil, benim için anlamlı olan şeyleri hayatıma oturtmayı öğret. Kendimi sevebilmeyi, şu dünyda yalnız kalmak pahasına olsa dahi, ben buyum diyebilmeyi ve kendimden vazgeçmemeyi öğret bana.
Kalıplarla yaşanmış hayatların, aslında kendini küçücük bir dünyaya hapsetmek olduğunu öğret. Bu dünyada varsam, bir anlamım olması gerektiğini öğret bana.