El Fitnetu Eşeddu Minel Katl
Arap araba yüzün kara demiş misali Suriye olaylarının başlamasıyla İslam dünyasının yaşadığı büyük çöküş resmen tarihe hapsedilmiş olan büyük bir hesaplaşmanın seremonisine dönüştü.
Türkiye - 02-12-2012 10:33
Esat Ammar Fırat
Es-selamu aleykûm ve rahmetûllahi ve berekâtûhu,
Gündemimizi işgal eden Suriye meselesi ile birlikte İslam dünyasının yaşadığı büyük infialin ve imtihanın sonucunda, ümmetin birlik ve dirliği baltalanmış ve her Müslüman’ın kendi penceresinden değerlendirmesiyle fitne ateşi alevlenmiş, dolayısıyla İslam düşmanlarının istismar edebilecekleri birçok kapı aralanmıştır.
Suriye olaylarının başlamasıyla beraber gözlerin ilk çevrildiği yer İran ve Türkiye oldu. İran üzerinden olayların oturtulduğu çerçeve ise mezhepsel faktör oldu. Türkiye’nin de Ortadoğu’da üstlendiği misyon gereği doğal olarak yaslandığı taraf Sünni/ci kesimin oluşturduğu blok oldu. Suriye sisteminin Nusayri kimlikli olması dolayısıyla -her ne kadar İran/Şii perspektifiyle ‘sapık fırka’ olarak nitelendirilse de- Nusayriliğin Şii kanattan olması Sünni medya tarafından İran üzerinden yürütülecek propaganda için iyi bir malzeme olmuş ve bu manada İran’ın işi daha da zorlaştırılarak titizlikle yandaş medya tarafından takip edilmeye başlanmıştır. Böyle bir propaganda ile bölgenin söz sahibi ülkeleri derhal duruş belirleme çabası sergileyerek bir an önce böyle önemli bir olaya nasıl dâhil olacağının gayreti içerisine girmeye çalışmışlardır. Kuveyt âlimlerinin yayınladığı bir bildiriyle Suriye egemenleri tekfir edilip özellikle üzerinde durulduğu nokta ise Suriye sisteminin Şii/Nusayri kimliği oldu. Hâlbuki Müslümanlar için sorgulanması gereken tahakkümü sürdürenlerin mezhebi ve etnik aidiyetleri değil sistemi sürdürdükleri argümanları ve eylemlerini belirleyen statüko zihniyeti idi. Ki, Suriye rejiminin Şii veya Sünni olması hiçbir şekilde sistemin mahiyetini değiştirmiyor, diğer bölge ülkeleri gibi tağuti bir sisteme sahip olduğu gerçeğini örtmüyordu. Tabii Şii kesim tarafından yürütülen enformasyonel propaganda ile aynı şekilde karşıt bir kamunun oluşması sağlandı. Bu kamplaşmalar İslam dünyasının içinde bulunduğu siyasi istikrarsızlık ve sömürgeci güçler tarafından itildiği ekonomik ve sosyal karmaşıklıklara kökü çok derin büyük bir krizin yani mezhepsel taassubun yeniden eklenmesini sağladı.
Daha olayların baş göstermesiyle bütün müslümanların İran’dan beklediği tavır şüphesiz İslam Devrimi’nin ilkelerine uygun duruş sergilemesi idi. Ancak İran İslam Cumhuriyeti belki de çok hazırlıksız bir politikayla bocalama devresi yaşadı ve böyle bir devrede fırsatı değerlendiren muhalif güçler yaptıkları ilk açıklamalarla sanki Ümmet’in kutuplaşmasına davetiye çıkarıyorlardı. İran’a daha Hama olaylarından içerlenen Suriye Müslüman Kardeşleri reisinin açıklamaları ile Burhan Galyon’un İran’a yönelik sarf ettiği söylemler bunun delilidir.
Ben burada ne İran’ın ne de diğer bölge ülkelerinin takındıkları tavırla alakalı haklıklarını ve haksızlıklarını irdeleme gibi bir çabaya girmeyeceğim. Çünkü bu saatten sonra ne desem, ne kadar uğraşsam da hak-batıl mevzusu Arap saçına dönüşmüş ve oluşmuş olan kamunun değiştirilmesi adeta imkânsız hale gelmiştir. Portreye profilden yaklaşan karşıt medya tarafından yürütülen propagandaya karşı koyacak ne yeterli imkâna sahibiz ne de oluşan kamunun mantıklı yaklaşımını sağlayacak yeterli argümana sahibiz. Ancak yapılması gerekenin doğrusu vicdanlı yaklaşmak ve insaf penceresinden değerlendirmenin yapılmasını sağlamak olduğunu ve İran’ın İslam Ümmetine katkısını ve İslam adına sarf ettiği emekleri göz önünde bulundurmamız gerektiğini düşünüyorum.
Arap araba yüzün kara demiş misali Suriye olaylarının başlamasıyla İslam dünyasının yaşadığı büyük çöküş resmen tarihe hapsedilmiş olan büyük bir hesaplaşmanın seremonisine dönüştü. İran İslam Devrimi’nin yeniden sorgulanması, sokak ağzıyla yapılan eleştiriler, mezhepsel değerlendirmeler, suçlamalar, pişmanlıklar, sevinçler ve ve ve… Ama hep unutulan, es geçilen ise vahdet ve İslam ümmetinin zilleti oluyor. Sanki birileri Suriye üzerinden yıllardır ümmetin yaşadığı zelil durumun faturasını İran’a keserek Irak ve Afganistan işgallerinin müsebbibinin İran olduğuna karar verip suçlanacak bir günah keçisi bulmanın sevincini yaşıyorlardı. Tabi Suudi devletinin Irak operasyonunda Amerikan güçlerini Petro-dolarlarla desteklemesi hiç gündeme dahi gelmedi. Bugün Suriye halkını desteklediklerini iddia eden azad-perver güçler Afganistan işgali sırasında gıkları bile çıkmadı. Yanı sıra 2009 Furkan savaşında Gazze halkının yaşadığı büyük felaketi seyretmekle yetinen bölge devletleri bugün ne oldu da Suriye halkının imdadına yetişmeyi görev belledi, kime yaranmaya, kimin adına ve ne için bu kadar çırpınıyor? Daha düne kadar Suriye ve Türkiye halklarını “kuburîler” (mezarcılar/mezarlara tapanlar) olarak nitelendiren Suudi devleti ve kontrolündeki “vahhabi” kesim bugün ne oldu da bütün gücüyle Suriye üzerinden anti Şii politikalar geliştirip nifak tohumları ekiyor, TV ekranlarını "دم سني واحد" (Sünni kanı birdir) sloganlarıyla şekillendiriyorlar?
Siyo-emperyalist zihniyetin baş aktörü olan ABD ve uşaklarının Irak’a müdahalesine ve parçalamasına seslerini çıkaramayıp alkış tutan bölge ülkeleri bunları şimdi de Suriye’ye müdahaleye davet ediyorlar. Hâlbuki Irak’a müdahaleye, Suriye bütün politik ve diplomatik atakları gerçekleştirerek karşı çıkmış ve Irak’taki direnişe her şekilde lojistik destek sağlamıştı. Nitekim bugün Suriye’ye sömürgeci/ emperyalist güçleri yeniden davet edenler o zaman yine neredeyse ABD ve müttefiklerini kırmızı halılarla karşılayacaktı.
Nitekim Irak’ın bugünkü parçalanmışlık halini iç çekerek seyreden “saf” müslümanlar herhalde Irak’ın sahip olduğu iç karmaşalıklara Suriye’nin de sahip olduğunu unutmuş gibiler. Üstelik bütün bölge ülkelerince yalnız bırakılmış, sürgün edilmiş olan Lübnan ve Filistin direniş hareketlerine kucak açmış olan bir Suriye’den bahsediyoruz. Daha da önemlisi Irak’ta olsun Suriye’de olsun gözlemlenen gerçeğin, haritaların BOP’a uygun bir seyir içerisinde değişim sürecinde olduğudur.
İslam dünyasının en önemli devletlerinden biri olan ve sahip olduğu jeo-stratejik ve jeo-politik konumu ile Afrika’nın da en önemli ülkelerinden sayılan Sudan’ın parçalanması yürütülen siyaset ve propaganda ile gayet doğal bir olay olarak İslam ümmetine lanse edildi. Nil’in sularını kontrolüne almak isteyen Siyonist rejim, Güney Sudan devleti ile iyi ilişkiler kurmayı başarıp günü geldiğinde Nil havzası ülkelerinden olan Mısır ve Sudan gibi iki önemli Müslüman gücü parmağında oynatacaktır. Müslümanların Suriye’ye ram olmasını fırsat bilen Siyonist rejim Sudan’ın başkenti Hartum’un göbeğindeki Yermuk silah fabrikasına sabotaj düzenleyerek Müslümanlarla resmen alay etti. Çünkü Müslümanların âliminden tüccarına, askerinden, siyasetçisine bütün fertleriyle duygusal tutkularının esiri olup yürütülen propagandalara çok çabuk tav olabiliyor.
İşte fitne zor zamanda ateşe benzin dökmektir. Fitne müslümanın aklını karıştırıp hedefi saptırmaktır. Fitne Müslüman’ın umudunu kırmaktır. Fitne müslümanların birbirleriyle sürtüşmesini sağlamaktır. Fitne Kur’an’a sırtını dönerek “Gerçekten, sizin bu ümmetiniz tek bir ümmettir. Ben de sizin rabbinizim, öyleyse bana ibadet ediniz.” (Enbiya 92) buyruğunu kenara itmektir. Fitne ümmetin bağrında çıbana dönüşen Siyonist rejimi İran’dan ehven görmektir. Fitne AB-D’yi ve kültürünü, adetlerini, geleneklerini, medeniyetini, modasını İran’a tercih edip, telafi edilesi hataları büyütmektir. İşte bunun için Allah katında kebair günahlardan sayılan katl fitneden daha ednadır. Zira bir yerde fitne baş gösterdiyse orda düşünme muattal olur, olayları analiz etme yetisi kaybolur ve sonuçları çok vahim olabilecek olaylar doğar. Ve Allah Teâlâ müminleri böyle bir durumla karşılaşmamaları için önceden uyararak kalp gözlerini açıyor. Fitne bozgunculuktur, kargaşadır, aklıselimle düşünmeyi devre dışı bırakmaktır. Büyük bir âlim olan Yusuf El Karadavi’nin müslümanları hac mevsiminde İran’a bedduaya çağırmasıdır. Bugüne kadar böyle bir âdeti olmayan büyük bir âlimi tufaya getirmektir. Tebriz Cuma hatibi Şebesteri’nin Suriye rejimini Osmanlıya tercih etmesini sağlamaktır. Kısacası fitne medya savaşının galiplerinin oynattığı senaryoya alet olmak, figüran olmaktır.
İşte bu yüzden baştan beri hep savunduğumuz şey Suriye’de yürütülen muhalefetin silahlı mücadeleye dönüşmemesiydi. Zulüm geleneğine sahip bir rejimle karşı karşıya bulunulduğu gerçeği görmezden gelinmemeliydi. Aynı zamanda Suriye’nin, “devrimlerin” gerçekleştiği diğer Arap devletleri gibi bir yapıya sahip olmaması; Suriye üzerinden derin hesapları olan birçok farklı kutbun devreye girmesini sağladı. Katar ve Suudi Arabistan gibi iki kolpa devletin bile Suriye ile ilgili hesapları var iken elbette birileri haklı söylemleri olan Suriye halkının muhalefetine çomak sokacaktı. Öyle de oldu… Muhalefet farklı odaklara çekilerek kendi ana mecrasından savrulması sağlandı. Suriye hesapların görüldüğü bir meydana dönüştü. İşte bütün bunları göremeyen/görmezden gelen Türkiye ise maalesef galeyana gelerek yürütülen “masum muhalefetin” silahlanmasına göz yumdu veya silahlanmasını destekleyerek koca bir coğrafyanın ateş yumağına dönüşmesine katkıda bulundu. Katar ve Suudi Arabistan gibi devlet geleneği olmayan iki yetme devletin resmen kuklası gibi hareket edip, koca Türkiye Cumhuriyeti’nin daha temkinli, daha aklıselimle davranması gerektiği gerçeğini unutuverdi. Suriye olaylarında sahih tavrı gösteremeyen Türkiye, mezhepsel anlamda İslam dünyasında nötr olan yapısı resmen muayyen bir tarafa dönüştü. Elbette bunda hem ekonomik hem de politik birçok faktör delil gösterilebilir. Ancak Türkiye Yemen’de gerçekleşen “devrimde” oynadığı rolü Suriye’de de rahatça oynayabilirdi. Silahsız ve kansız dönüşümü sağlamada büyük bir rol oynayabilirdi.
Velhasıl Milli Görüş lideri merhum Erbakan hocanın bir Müslüman’da olması gereken ve her daim üzerinde durduğu üç temel özellik olan feraset, dirayet ve hidayetin bugün Müslümanlardan ayrı yerlerde olduğuna ve Müslümanların aynı deliklerden defaatle sokulduğuna bilfiil şahit oluyoruz. NATO’ya sırtını yaslamış bir Türkiye’nin bölgede ağabeylik rolüne bürünmesi ve daha kendi iç sorunlarını halletmeden farkında olmaksızın kapitalist güçlere maşa olup komşularını dönüşüme çağırması ve gerekirse bunların güç kullanılarak dönüştürülmesi gerektiğini, dolayısıyla komşularını potansiyel düşman konumuna oturtması yukarıda saydığımız temel özelliklerden yoksun olduğuna delalet ediyor. Biz Türkiye’nin zalim Baas rejimine eyvallah çekip, hiçbir şey olmamışçasına hareket etmesini istemiyoruz elbette. Ancak Suriye gibi hem jeo-stratejik hem de jeo-politik bir öneme sahip ve buna bağlı olarak müttefikleri olan komşu ülkelerin sergileyecekleri tavrı ve bunun yol açacağı küresel krizi görmesi gerektiğini düşünüyoruz. Kuşkusuz böyle bir öngörü elbette Erbakan Hoca’nın vurguladığı özelliklere bağlı bir durumdur. Bu özellikler de küfür ve şirkle kirlenmemiş zihniyete ve sonsuz bir iman ve teslimiyete dayalı kişiliğe bahşedilecek hasletlerdir. Çünkü İslam Ümmeti üzerinde oynan oyunlar ve Müslümanların sürülmek istendiği mecra ancak feraset ile kavranabilir. Feraset sahibi olmak ise Allah’ın bak dediği yerden bakmak, olacakları O’nun nuruyla aydınlanmış bir gözle görmek ve irdelemektir.
Türkiye ve İran, İslam medeniyetini iki farklı yüzü, tarihte ve halde İslam dünyasının en etkin, en gözde iki devleti, Ümmet adına Suriye konusunda insaflı ve vicdanlı inisiyatif alıp batının maskarasına dönüşmüş bu sorunu çözüme kavuşturmaları gerekir. Aynı zamanda Mısır ve Pakistan gibi ümmetin diğer iki büyük devletine de büyük görevler düşmektedir. Pakistan’ın sessiz durmaktan, Mısır’ın da İran’ı devre dışı bırakacak veya İran’ı ajite edecek söylem ve eylemlerden kaçınarak bu sorunu çözme konusunda inisiyatif almaları elzemdir.
1 “Fitne {Kur’an’da türevleriyle birlikte birçok manaya gelen bu kelimenin anlamlarından bir kaçı; anarşi, kargaşa, kışkırtma, ayartma, terör, savaş vd. (El Müfredat, Ragıp El İsfahani)} öldürmekten daha beterdir” (Bakara, 2/191)
islamigündem