‘Kıyamet gününü böyle adlandırmamızın nedeni ancak bizim zaman kavramımızdır; aslında o bir hâl mahkemesidir.’ Kafka.
 
İsmet Özel: ‘Neden düşünmemizin geçinmeye faydası yoktur? Çünkü düşünmek bizi teemmülâta, değerli olanla değersiz olan arasındaki farkın uzayına götürür. Halbuki geçinmek için elimizi çabuk tutmak, değerliyle değersiz arasındaki farkı en aza indirmek zorundayızdır. Kazandığım paranın ne kadarını hak ediyorum diye düşündünüz mü geçinecek parayı kazanma fırsatını elden kaçırırsınız. İnsanlar önce kazançlarının geçinmelerine yetip yetmediğine dikkat eder. Üzümü yerler ve bağını sormazlar. Çünkü girdiğiniz kavgada bir an hasmımı yere sersem mi sermesem mi diye düşünecek olursanız gözünüzün ortasına yumruğu yersiniz. Amaç geçinmek olunca düşünmeyi geride bırakmış olmanız gerekiyor. Öyle ki geçime yarayacak şeylerin hiçbirinin düşünceden etkilenmediğini, yani düşünce vizesi almadan karşınıza çıktığını kabul etmezseniz vakit geçmeksizin iflas edersiniz. Geçinmek uğruna eğrilerin o kadar eğri olmadığını, doğruların da o kadar doğru olmadığını kabul etmekten başka çareniz yok. Oysaki düşünmek size eğrilerin ne kadar eğri, doğrularınsa ne kadar doğru olduğunu temyiz etme hasleti kazandırırdı.
 
Tercihiniz düşünmek olursa hayatımıza geçinmek için gereken dikkati sarf etmemiz mümkün olmaz. Biz düşündükçe geçim vasıtalarımızdaki yanlışlıktan rahatsız olmaya başlayacağız. Düşünmeseydik geçinmek için göze aldığımız hareketlerdeki çarpıklık hiç belli olmayacaktı. Düşünen bir insanın güzellik karşısındaki hassasiyeti artacağı için alelâde ortamlara uyum sağlaması da zorlaşır. Bu uyumsuzluğun bir adı da geçimsizliktir’.
Abdülkadir Billurcu’nun yazısından, 10 Ocak 1975 tarihli, Bizim Anadolu gazetesi:
 
‘Rahmetli Peyami Sefa’yı tanırsınız. Allaha şükür ben konuşmak imkânı buldum. İşte Türk milliyetçilerinin babası ve kalemşör dâhi insan, hayatının son günlerini işsiz ve fakru zaruret içinde geçirdi. Bir Peyami Sefa acaba sol kanatta olsa idi, dünya çapında bir yazar, düşünür, felsefeci mütefekkir, ve filozof olmaz mıydı? Ama bizim varlıklı müslümanlar bu büyük adama çok hazindir ki sahip çıkmadılar. İşte bu büyük adama çok hazindir ki sahip çıkmadılar. İşte bu büyük milliyetçi telefon faturasını ödeyemediği için evinin telefonunu bile kesmişlerdi. İşte ben bize çok şey veren fakat bu toplumdan bir şey alamadan giden merhumun maruz bırakıldığı hareket tarzına kızıyorum.

Necip Fazıl’ın zindan hayatını da bilirsiniz zannederim. Üstad’ın şahsı hakkında çok şey söylenmiş ve yazılmıştır. Ben elli yıl sonra, devrimin en büyük şairi sayılacağına inanıyorum. İşte bu zat da zindana girdiği gece, yokluktan evinin elektriği kesildiği için çoluk çocuk karanlıkta ağlamışlardır’.

Rüşdü PAŞA

rusdupasa@hotmail.com