HIZIRLA KIRK SAAT ŞİİR EYLEMİ

Bir grup genç tam 32 haftadır İstanbul’un meydanlarında, parklarında, tren istasyonlarında buluşup şiir okuma eylemi yapmakda. Sezai Karakoç’un ‘Hızırla Kırk Saat’ adlı şiiriyle yola koyulan gençler eylemi 40 hafta sürecek.

Kent Kültürü - 16-02-2014 11:21

 Sezai Karakoç’un ‘Hızırla Kırk Saat’i edebiyatımızın çok büyük şiirlerinden birisi. Hem derinlik hem de hacim bakımından bu 40 bölümlük 120 sayfalık çok büyük şiir, okuyanlarını yazıldığı 47 yıldan bu yana sarsıyor. Şayet son 8 aydır bir grup genci daha değişik bir şekilde sarıp sarmalıyor bu çok büyük şiir.

Üstad Sezai Karakoç, bu çok büyük şiiri, 1967 senesinde Yenikapı sahilinde 40 gün boyunca ikindi vakti Yenikapı sahiline gidip yazmıştı. 47 sene akabinde sosyal medya vasıtası ile bir araya gelen bir grup genç bu derin, çok fazla katmanlı şiirin her hafta bir kısmı okuyor, analiz ediyor, Hızırla besleniyor! Onlar şiiri okurken aralarına gelip geçenlerden katılanlar da oluyor, şaşkın bakışlarla ne olup bittiğini anlamaya çalışanlar da…

Şiiri beraber okuma fikri ilk ODTÜ öğrencisi Fatma Suphiye Ünal’ın aklına gelir. Yazar Asım Gültekin ile istişaresi neticesi sosyal medyada duyurup şiiri açık havada, parkta okumaya karar verirler. 40 hafta sürecek bu aktiviteleri sona erdiğinde Hızırla Kırk Saat’i 40 saatte, fakat aslında 40 haftada okumuş olacaklar.

Eylemlerin en güzeli

Grup, yerli düşünceye sahip gençliğin bu zamana kadar kendini ifade etme noktasında sanatsal yolları yeterince kullanmadığını planlıyor. Müzik, sinema, tiyatro, şiir, öykü, roman, edebiyat, görsel sanatlar, mizah gibi alanlarda bu topraklara yabancı düşmeyen gençlerin kendilerini çok fazla değişik ve zengin şekillerde ifade etmesi gerekmekde olduğunu düşünüyorlar. Bütün yerli, milletine, değerlerine duyarlı gençlik yapılanmalarını sanata, edebiyata duyarlı özgür ve özgün aktiviteler düzenlemeye davet ediyorlar. Grubun ‘Hızırla Kırk Saat’ okumalarına pek çok fazla yazar ve sanatçı da bizzat katılarak takviye vermiş. Etkinliği önceki 7 hafta boyunca Marmaray’da düzenleyen grup yarından bu yana, son 7 hafta boyunca Üsküdar Marmaray Sahil-Yeni Valide Cami girişinde yapacak. Yarınki (15 Ocak 2014) şiirli yolculuk 15:30’da başlayacak.

Ne gibi reaksiyonlar alıyorlar?

Onlar şiir okurken, çevredeki insanlar genel itibarla ‘Ne yapmakda bunlar’ olacak şekilde özetlenebilecek bir tepki veriyor, şaşkın bakışlarla biraz inceleyip ne yapıldığını anlamaya çalışıyor. “Hükümetin aleyhinde mi lehinde mi” bu etkinlik diye sık sık soruluyormuş. Onlar da ‘Hızır aleyhisselamı insanlara hatırlatmak için yapıyoruz bu etkinliği. Yanınızdan önceki kişinin Hızır olabileceğini hatırlatmak için yapıyoruz’ cevabı veriyor. Sezai Karakoç’u seven bilen kişiler ise etkinliğe şahit olduklarında çok fazla seviniyor, sevinçli oluyorlarmış. Alışılmadık bir etkinlik fakat güzel diyorlarmış.

Üstadın haberi var mı?

Sezai Karakoç’u bilenler, tanıyanlardan “Üstadın haberi var mı bu işten? O ne diye belirtti?” diye soranları da oluyormuş. Sezai Karakoç’a başta Cihan Aktaş olmak üzere bir çok fazla kimse bu çok ilgi çekici etkinliği heyecanla anlatmışlar. Üstad Sezai Karakoç bu zamana kadar yapsınlar ya da yapmasınlar olacak şekilde bir yorumda bulunmamış. Grup ise durumu şu şekilde değerlendiriyor: “Bir şiir yayınlanana kadar şairinindir. Yayınlandıktan akabinde milletindir, halkındır, okuyanınındır. Tabii istismar etmemek kaydıyla. Biz sadece bu çok büyük şiire tanıklık ediyoruz, şahitlik ediyoruz.” diyorlar.

Yolları nerelerden geçti?

İlkin 29 Haziran Cumartesi günü ikindi vakti Üsküdar’da İskeledeki parkta eyleme başlayan aktivist gençler parkın ismini Sezai Karakoç Parkı ilan etti ve 17 hafta boyunca Üsküdar İskelede Sezai Karakoç Parkında halkın ve basının yoğun ilgisi altında şiirlerini okudular. 18. Hafta Sirkeci Garında Türkiye Dergi Fuarında konuk idi Hızırla Kırk Saat şiirini okuyan gençler. Kışın açık havada, iskelede bu etkinliği sürdürmek bir hayli riskli olacaktı. Üsküdar şubesinin Üstad Sezai Karakoç’un katılımıyla açılması ile havaların da soğuması üzerine Hızırla Kırk Saat şiir etkinliği 19. Haftadan 26. Haftaya kadar Üsküdar Ulu Diriliş Partisinde yapılmaya başlandı.
27. haftadan bu yana Cumartesi günleri ikindi vaktinin erken saatlere gelmesi ile 14.30’da okunmaya başlandı. 34. Haftadan bu yana de 15.30’da başlaması kararlaştırıldı.

Kimler yer aldı?

Eyleme 8 ay boyunca birden fazla şair, yazar, kültür insanı da katılmış. Şimdiye kadar ortalama 15-30 gencin katıldığı eyleme başından bu yana 800 kadar insanın katıldığını ifade ediyor aktivistler.

Şairlerden Şakir Kurtulmuş, Nureddin Durman, Adem Turan, Mahmut Feyzi Erdal, Akif Kuruçay, Mehmet Aycı, Aykut Nasip Kelebek, Mızrap Güleç, yazarlardan Cihan Aktaş, Mahmut Balcı, Mustafa Özdamar, Muharrem Baykul, Murad Ayar, Yüksel Kanar, Sami Gül, Fatma Kebire G. Karaarslan; Ebubekir Kurban, Mustafa Nezihi Pesen, Rıfat Yörük; müzisyenlerden Taner Yüncüoğlu, Yusuf Goncagül, Hasan L. Ramazanoğlu, Ahmed Öztürk; tiyatrocu Ulvi Alacakaptan, Usame Varol, Samet C. Ünal; yönetmen Faysal Soysal, medyadan da Bünyamin Yılmaz, Ömer F. Pekuz, Adnan Karakaş, M. Kamil Gelgör ve İsmail Halis katılmış. Şimdiye kadar bu kırk bölümlük şiirden 2 kısım Fatma Suphiye Ünal ve Ahmet Öztürk tarafından bestelenmiş ve bu besteler etkinlikler sırasında icra edilmiş. Sanatçı Taner Yüncüoğlu, Hakan Aykut,İlhami Atmaca ve Yusuf Goncagül şiirden seçtikleri bölümleri bestelemek üzere çalışmalarını sürdürüyormuş.

Katılanlar neler planlıyor?
İçe doğru bir eylem!
Betül Yılmaz

Bir eyleme katılmak ve onun destekçisi olmak benim için alınması zor bir karar. Daha önceleri parklarda arkadaşlarımla birden fazla defa şiir okumuştum, neden bu bir eylemdi? Bunu anlamlandırmak da benim için güç oldu. İlk şiir okumasına eylemi anlamak adına gittim ve akabinde tekrar, tekrar, tekrar gittim. Eylemlerde sloganlar uçuşur, yumruğunu kaldırırsın, ses tellerini zorlarsın, hınçlısındır, üzgünsündür, derdin vardır, alacaklısındır birilerinden. Ama bir parkta yüksek sesle şiir okumak, seninle beraber olanlarla şiiri gürleştirerek okumak eşsiz bir eylem. Sezai Karakoç'un ilmek ilmek dokuduğu, işlediği şiirlerini okurken her dizesinde içimde kopan bir şeyler oldu. Ben bazen şiirde kayboldum, sordum, acı duydum, göğe yükseldim, arşa yayıldım, yere indim, yerin daha da dibine indim, toprağa döküldüm, çoğaldım, olması zorunlu olan ikindi doğumu düşündüm, diri olmadığımı iliklerime kadar hissettim, dirilmek istedim, Hızır'ı çağırdım, kabuğu gördüm, çatlağı açtım, dirilmek için oradan bir kapı araladım. Evde de okuyabilirsiniz şiiri fakat içinde aynı dizelerin devindiği arkadaşlarınızla beraber bir şiiri defalarca okumak, yeri geldiğinde bilincinizi kırbaçlamak, yeri geldiğinde bilincinizde bir baharı çoğaltmak gibi. Belki parkın adı "Sezai Karakoç Parkı" olsun diye, belki vatandaşlar eylem kelimesini tekrardan anlamlandırsın diye oradaydık. "Neye karşısınız, ne istiyorsunuz?" diye sormuştu bir amca, diğeri "Sezai Karakoç kim?", bir başkası pankartlardaki dizeleri okuyup anlamlı bulmuş, öbürü aynı dizeyi okuyup öfkelenmekten kendisini alamamıştı. Bunlar, bunlar çok fazla mühim, bir şeyi müslümanca yapmak, insanların zihninde sual işaretleri yaratmak, kimisinin tebessümüne, kimisinin öfkesine vesile olmak çok fazla mühim. Ben bir parkta şiir okumaya neden eylem dedik, bunu anlıyorum. İçimde oluşan hareket ve dışarıda farklılıkları bulunan bakışlar bir parkta şiir okumayı eylem kılıyor. Her anında tekrardan inşa olduğum bir yer Hızır'la Kırk Saat eylemi. Kendim olarak, ben olarak, ne yaptığımın, ne olduğunun bilincinde olarak, bir yerden patlayan duygularla değil de, Yenikapı sahlinde kırk ikindi ufka bakan Sezai Karakoç'u anlamaya çalışarak, inandıklarımı meydanın ortasına koyarak katıldım eylemlere. Eylem dışarı doğru bir tepkidir ben bu denli içime doğru bir eyleme katılmadım. Belki, belki en müstesna, en has olanı budur. Bir de Asım Abi var, eylemin dışında görünse de benim için ikinci eylem onu anlamaktı. Bir adam, bir parka, her cumartesi elinde pankartlarla geliyor, yüksek sesle şiir okumayı, marş okumayı çok fazla seviyor. Eylem'de en fazla lezzet duyduğum zamanlar onun bir dizenin arasına girip o dizenin kapılarını bize olağanca açtığı zamanlardı. Ben eylemin okumak kadar yaşamakla olduğunu onunla anlıyorum. Siz de gelin, sizin sesiniz bizi, bizim sesimiz sizi çoğaltırsa, belki aynı vurgunu yersek aynı şiirden bütün bu çağrılar Hızır'ı bulur.

Eylem ve ben
Zeynep Saylan

Üsküdar sahilinde başlayan bu hikayeye dahil olmak benim nasibimde olan bir şeydi. İstanbul'a yeni gelmiştim. Anadoluluk var üzerimizde. Bir garibim hasılı. Dostlar var tanıdık, sevdik haber verdiler eyleme gidiyoruz sende gel. Ne eylemi? Sezai Karakoç’tan Hızırla Kırk Saat şiir eylemi. Olur dedim. Sezai Karakoç ismi istikamet olduğundan dolayı tereddüt etmedim. Üsküdar sahilinde toplanmaya başladık. Afişler asıldı, halka oluştu çimenlerin üzerinde. Sanki arzın üzerine oturmuş şiirlerde ki mânânın iklimine dalmaya duruyoruz. Vapurlar insan taşıyor Avrupa’dan Asya’ya. Biz şiir okuyoruz hep bir ağızdan. Ümmet kardeşliği aynı satırlara ses oluyor. İnsanlar geçiyor umursamadan, vatandaşlar geçiyor meraklı bakışlarla, vatandaşlar geçmiyor durup dinliyor. Bu kim diyor? Böyle bir kaç soruya muhatap olduğumda içim acımadı değil... Zaman su gibi. Mustafa Özdamar geliyor, Nezihi Pesen Ağabey şiiri okuyor belki de Hızır geliyor kırk vaktin birinde. Sezai Karakoç’u görüyorum bir eylem akabinda dağıldıktan akabinde bin Hızır gibi dizinin dibi diyebileceğim bir yerden. İstanbul bereketiyle giriyor ömrüme. Kırk şiir, kırk fikir… şiiri çözmeye yeltenenler şairi anlamaya yeltenenler oluyoruz.. Sokakta, bir çatı altında, Yenikapı'da.. Küçük görünümlü çok büyük bir eylem. Herkes yanınızdan geçerken sesli sesli şiir mi okudunuz diyenlere "evet, sesli sesli tebliğ edildi şiire mânâ veren gerçek." sesli sesli ömrüme not düşemesem de unutmayacağım ilk eylemimdi bu belki de...

Şairleri anlamaya çalışmalıymış
Erol Pekdemir

Hızır'la Kırk Saat etkinliğinin bir programına katıldım. Katıldığım program galiba en uzunuydu, çünkü saat 17'den 22'ye kadar sürdü. Normali 1 saat civarı sürüyormuş. Bu programdan, Taner Yüncüoğlu'nun sosyal ağlardan birinde paylaşması vesilesiyle haberdar oldum. Etkinlikte amatör ve profesyonel olmak üzere müzikle ilgilenen kıymetli katılımcılar vardı. Bununla beraber öğrenciler, kültür ve sanat aşıkları da azımsanmayacak derecede idi. Üsküdar sahilde bir parkta buluştuk. Deniz kenarında olması anlamlıydı, çünkü Üstad, Hızır'la Kırk Saati Yenikapı sahillerindeki kahvelerde yazmıştı. O günden akabinde program Yenikapı taraflarında devam ettirilerek şairi anlamanın adımları sıklaştırıldı. Kısacası şairin ayak izleri takip edilmeye itina gösterildi. Ben bu sürecin Üsküdar ayağında idim. Etkinliğin adına yakışır bir şekilde kırk kişi kadar parkta hasırlara oturarak şiirler okuduk. Parkın içi dövizlerle doluydu. En çok fazla dikkatimi çeken çamaşır asılır gibi bir ipe asılmış olan ve Üstad'ın kaleme aldığı "Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır" idi. Zira o günlerde Mısır'da askeri bir darbe yapılmış ve memlekette acımasızca müslüman kanı dökülüyordu. Yine o günlerde hemen dibimizde Suriye'de müslümanlar zulme karşı özgürlük savaşlarına devam ediyorlardı. Hakeza dünyanın diğer coğrafyalarında da bir varoluş mücadeleleri sürmekteydi. O gün okuduğumuz 10. bölümde olduğu gibi; "hepimiz kırk yaşlarında erkeklerdik başımızın içinde arı uğultusu tekrar de aydınlık ve keskinlik bir buyruğa kapılmıştık açıklanmamış güçlüydük sağlamdık polattık Çok fazla ırmak aştık meşelerde hüthütler gördük kayalarda eskilerin alınyazıtları arada bir, bir atlı ilerliyor bir atlı geriliyordu yeni buyruklar sessizce veriliyordu sancaklar sürat ile dönüyordu üstümüzde kartalımız vardı eski kuşak olarak maymun ülkelerinden geçtik İnsan bölgelerini aştık melek surlarına yaklaştık" . . . Etkinliğe enstrümanlarıyla dahil olan gençler ezgilerini seslendirmeye başlayınca etraftaki kalabalığın bu etkinliği Mısır'a takviye eylemi olarak algılamalarına neden oldu. Oysa biz şiirden, ezgiden, sohbetten çok sayıda istifade ediyorduk. Şiiri okurken hatalar yapanlar da oldu fakat kimse utanmadı, sıkılmadı. Kimse de onları ayıplamadı. Biz bizeydik. Hepimiz ellerimizde şiir notları ile okuyan arkadaşları takip ediyor, yeri gelince katılım sağlıyorduk. Genelde şiir, özelde Sezai Karakoç bizi birleştirmişti. Ben de dahil olmak üzere katılanların bir bölümü okuduklarımızı anlamadık fakat tekrar de anlamadığımıza üzülmedik. Şair bizim anlayacağımız dilde yazmayacağına göre biz şairi anlamaya çalışacağımızın farkına vardık. O etkinliğin bana en çok büyük katkısı bu oldu. Üstelik, genç müslüman yüreklerin parklarda şiirler okuyacak kadar birikime sahip olmalarını görmek gelecek günler adına ümit vericiydi. İyi ki o gün oradaymışım.

Yitik Cennet ile okunmalı diye söyletti
Aykut Nasip Kelebek

Asım Gültekin’in ümmet için çalışmalarından biri: Hızırla Kırk Saat okumaları. Cumartesi gümü Marmaray’ın Yenikapı istasyonunda 32. Bölümün okuması yapıldı, ben de bulundum ve dedim ki içimden sık sık, Üstat Sezai Karakoç ne Marmaraylar dizayn etmiş şiirleriyle ruh dünyamıza, daha insanlığın sıradan toplu taşıma araçlarıyla yeni tanıştığı bir zamanda. On on 5 kişilik bir ekiptik, Hızırla Kırk Saat okumasında, yolcular gelip geçiyordu, kimi ilgi ile yanımıza geliyor, kimi anlamaya çalışır gözlerle bakıp kanaatimce pek de bir şey anlayamadan geçiyordu. Hızırla Kırk Saat’i okurken şunu derinden hissettim: Sezai Karakoç’un şiirleri, insanlığın imdadına koşmuş birer Hızır’dır. Öte yandan, Hızırla Kırk Saat okumaları vesilesiyle Hızırla Kırk Saat’in atmosferini, birkaç senelik bir aradan akabinde tekrardan yaşadım. Arkadaşlarla gerçekleştirdiğimiz bu okuma esnasında, peygamberler tarihi şu şekilde gözümün önünden geçti, niçin, gençlere peygamber tarihi okumalarını Hızırla Kırk Saat ve düzyazıdaki ölümsüz eseri Yitik Cennet’ten başlamaları önermeyelim ki? Hem şiir hem peygamber ahlakı, toplumumuzun şekillenmesinde harikulade bir yenilik olur bu.
 
Hızırla Kırk Saat Şiir Eylemi
Fatih Yavuz

İlk duyduğumda farklı bir şeydir herhalde dedim. Orada insanların nasıl tavır takınacakları, ruh halleri, şiire karşı bakışları, şiirin dışarıya bıraktığı etki, beni eyleme doğru sürükleyen birkaç şey. Bu güne kadar bir çok fazla eylemde bulundum çoğu nefret ettiğim kişilere, devletlere, kurumlara karşı. Bu benim için değişik bir eylem oldu.Aksiyonun sevdiğim yönleri sayıya bağlı değilde emeğe ve azime bağlı olması. Hayatta en fazla değer verdiğim şeylerden bir tanesi birlik olup samimice bir tavır içerisinde olmak. Şiir yazmak, insanlara bunu okumak değişik şeyler. Şiirle hayatı okumak, hayatı şiire okumak ve insanlara duyurmak benim için muazzam. Sezai KARAKOÇ mühim değerlerimizden bir tanesi. Benim için mühim olan bir şey varsa değerler ölmeden kıymetlerinin bilinmesidir. Hızır’ın hayatımızdaki ve inancımızdaki yeri çok fazla değişik. Bir otobüste, trende,metroda vasıta kaza yaptığında şu camı çekiçle kırın ve kurtulun yazıları gibi bir anlamı var Hızır’ın dünyada. Bu birlikteliğe çok fazla çok iştirak edemedim İstanbul’da olmamamdan binaen, Fırsat buldukça veya Hızır yetiştikçe diyelim orada var bulunmaya çalıştık. Son okuduğumuz şiirdeki mısra da kısmen bunu anlatı bana ‘’ Haber verin insanlara’’ … Eylemde bir kişinin okuması ve herkesin bir anda okuması çok fazla hoşuma gitti. Eylemde mevcut bulunan arkadaşların kiminin çekinmesi, kiminin de ben okurum demesi kişiliklerinin yansımasıydı. Bir kere okuduktan akabinde artık bende okurum diyebilmekte güzel bir his olması gerek. Bilmiyorum Hızır bu eyleme yer aldı mı? Belki Üsküdar’da parkta şiiri okurken bir an yanımızda bulundu. Ama Hızır işte yapar ama yapmamış gibi çeker gider. Şiri okurken en fazla insanların bir an dikkat kesilip akabinde kaybolup gitmesi beni çok fazla keyiflendiriyor. Bazen bir şiir okuyup gidenleri de anlıyorum. Bizi görüp bunlar deli herhalde diyenleri Allah için çok fazla seviyorum. Üstadın şiirlerini birkaç defa okuyunca belki bir şey anlamaz insan fakat orada bir iki tane olayla bağlantı kurunca her şey daha güzel. Duygular hayatta nasıl şekillenir bilmiyorum. Şiirde nasıl şekillendiğini az çok fazla fark ettim. Peygamberleri şiirle anmayı, Olayları şiirle hikayeleştirmeyi, Hayatta bulamadığım Hızır’ı şiirde bulmayı, Eylemin şiir boyutunu, eylemde şiir okurken bunun sesi güzel değil denmemesini, Şu mısrayı hata okudu diye horlanmamasını, Şiir okurken ilkokul çağındaki küçük kardeşimizin bazı kelimeleri zorlanarak okumasını herhalde unutmayacağım. İnşallah unutmam. Sevdiğim birkaç insanla bir arada olmak bir günümün diğer günümle benzememesi beni ziyanda olmaktan uzaklaştırıyor olsa ihtiyaç. İnşallah gercekleşen eylemin karşılığı verilir. Biz seferi gerçekleştirelim, tevekkül edelim, Zafer esasen Allah’tan gelecektir…

Vesselam…

“Ne yapmakda bu değişikler”
Muhammed Bozbey

İlk duyduğumda pek bir yabancılamıştım. Ne yapacakmışız? “Şiir okuma eylemi.” Adsız Alkolikler Toplantısı gibi bir şey hayal ediyordum. Herkes sırayla söz alacak, kendini tanıtacak, “ben bir şiir müptelasıyım” diyecek, biz de “merhaba muhiddin, hoş geldin” diyeceğiz. Sesimizin çatallaşmasına aldırmadan bütün karizmatik tonlarda şiir okuyacağız, etraftan geçenlere sesimizi duyurma derdinde olmayacağız ila ahir… Bütün ritüellerden ve şiir okuma âyininden akabinde sessizce dağılacağız ve hayatlarımıza devam edeceğiz. Yanılmışım oysaki. Sezai Karakoç’un “Hızırla Kırk Saat”ini ulu orta bir yerde zikir halkasındaymışcasına, gayet doğalmışcasına okumak sanki Musa’nın Şeriatı ile Hızır’ın İrfanının toplumsal hayattaki yansıması gibiydi. Etraftaki insanların sosyal şeriatına uymayan bir şeyler yapılıyordu burada. Bir takım vatandaşlar, genci yaşlısı oturup şiir okudu. Ağaçlara afiş astı, “Sezai Karakoç Parkı” diye bir icat uydurdu. Bundan maada garip garip cümleler yazılıydı renkli kağıtlarda. Etraftaki vatandaşlar garipseyen gözlerle baktı. Yapılan eylem kimsenin aklına “izinsiz gösteri” yapıldığını getirmemiştir muhakkak çünkü ne slogan vardı ne saldırı. Belli ki sıradışı bir eylemdi bu onlar açısından veya eylem kâbilinden bir şey değildi. Nihayetinde kimseye zarar vermiyorduk, kimseye isteksizlik vermiyorduk. İzleyicilerin akıllarındaki sual “Ne yapmakda bu değişikler?” olabilirdi. Halbuki Müslümanlar’ın en çok büyük güçlerinden biri olan şiirin başlı başına bir eylem olduğunu unutmuş Müslümanlar, şiirin kimi vakit insanı rahatlattığını kimi vakit keyifsiz ettiğini unutmuşlar. Hızırla Kırk Saat okumalarının en güzel yanlarından biri insanlara bunu hatırlatması olabilir belki de. Okuyucular ise etraftakilere aldırmadan Karakoç’un şiirlerini hatırlattı Üsküdar’a; sözün ve eylemin birbiriyle ahengini, sözün ve eylemin bir oluşunu sergiledi “yanımdan tak kuran işçiler ve turistler geçti” diyerek. Kelimeleri, cümleleri, dizeleri, şiiri anlamaya çalıştık. Okudukça Sezai Karakoç’un dünyasına bir nebze daha yaklaşıyoruz. Eylemde son düzlüğe varırken İstanbul’dan yükselen bu sese kulak veren, bu sesi gürleştiren katılımcıların çoğalması hepimizi sevinçli eder.

ŞİİR EYLEMSE…
Ebrar Betül Yelken

Güzel insanlarla yola, yolculuğa çıkma süreyi geldi diye belirtti Asım Gültekin ağabey. YediHilaldeydik, çay sohbet, Rasim Özdenören okumalarıyla alakalı hasbihal işte. Derken Asım Ağabey, şiir okusak mesela fakat parkta sokakta caddede, dileyen gelse, üstelik Sezai Karakoç’tan -Hızırla Kırk Saat... diye belirtti.. Kelimeler Asım Ağabeyin dilinden döküldükçe heyecanım artıyor ve eminim farkında olmadan gülümsüyordum. Tabi, tabi gelirim. Her hafta cumartesi günleri. Yağmur çamur kar fark etmez 40 hafta 40 saat 40 şiir diye belirtti, dedik.
İlk durağımız daha doğrusu yola çıkış durağımız Üsküdar iskelesiydi. Ardından Ulu Diriliş Partisinde, son olarak da Marmaray Yenikapı istasyonundayız. 40 kişi de oluruz bazen, bazen 10 kişi de.. Biz kim miyiz? Biz öğretmenler öğrenciler müzisyenler anneler ve bebekleri, çalışan çalışmayan, edebiyatseverler, sıradan entellektüeller, yoldan önceki meraklı bakışlar, evde oturmaktan canı sıkılmışlar ve Sezai Karakoç sevenleriz. Bizi bir araya getiren müstesna bir isimdir Sezai Karakoç. Yeni dostluklara kapı açıcı bir isim. Müslüman gençlere Hızır’ı, peygamberi, Meryem’i, imtihanı, arafı cenneti ve cehennemi, Bağdat’ı ve Hallac-ı Mansur’u, Şamı ve Muhyiddin’i, Ehramlar ülkesini Firavunu ve Musa’yı, Dicle kıyılarını, Mirac’ı, Burak’ı, Refref’i ve Kudüs’ü….. “ileri gidilmez ve geri dönülmez bir sevgi durağında” ifade eden Diriliş müjdecisi Sezai Karakoç’la kendi içimize doğru yola çıktık. Hızır’ı tanıdık, bildik daha fazla sevdik..
Yol bu ya, yeni yüzler tanıyor yeni muhabbetler tadıyoruz. Ve görüyoruz ki; şiir, eylemlerin en güzeli. Sessiz kalmadan fakat avazımız çıktığı kadar da bağırmadan eylem yapıyoruz. Durup bir an düşünmeden, zamana meydan okurcasına koşup giden kalabalıklara bir anlık merak, değerlendirme ve duraklama sağlıyoruz. Aramıza sessizce gelip oturanlar da oluyor, burnunun dikine yürüyenler de. Anneler bebekleriyle geliyor, şiirimizin arasında çocuk sesleri vapur düdükleri, kalabalığı galebe etmiş kahkahalar oluyor. Ama biz küçük bir dünyayız işte, herkes işinde gücündeyken bizim işimiz gücümüz şiir. Yaşlarımız çok fazla değişik, dedim ya anne ve bebeği, dede ve torunu, hele bir de Taner Yüncüoğlu’nun eyleme gelişi vardı ki, sesiyle şenlendirir coşturur kalplerimizi..

Resim karelerine sığamayacak bir muhabbetin gönül bağının içindeyiz. Yoldayız, yolcuyuz.

Allah daima –doğru- yolda olanlardan eylesin bizi…
Amin.
 
İlk defa katıldım
Mehmet Recep Türkoğlu

Ne süredir sosyal medyada gördüğümbu etkinliğe ilk önce katılmak gibi bir düşüncem yoktu. Baktım sonradan güzel bir etkinliğe benziyor katılmaya karar verdim. Bunda Asım Gültekin beyle facebook üzerinden ufaktan diyaloglarımız da etkili oldu. Karar verdikten sonrasında da ilk fırsat bulduğum gün içerisinde etkinliğe katıldım. Etkinliğe giderken çok fazla fikrim yoktu sadece Sezai Karakoç’un Hızırla Kırk Saat eserinin okunduğunu biliyordum fakat tam detayını bilmiyordum. Niye Yenikapı, niye bu eser, acaba Hızır Baba da mı geliyor gibi sorular cevapsızdı. Bugün gittiğimde kafamdaki soruların hepsine cevabını Asım beyin açıklamasından akabinde buldum. Asım beyin açıklamasına dolayı öğrendiklerimi size de aktarayım:

Bundan yaklaşık olarak neredeyse 50 sene öncesine tekabül eden 1967 senesinde bu mekanda (Yenikapı’da) ikindi vakitlerinde birer saatle kırk günde bu eser Sezai Karakoç tarafından yazılmıştır. Bir günde (demek oluyor ki bir saatte) bir şiir yazılmıştır. Yazılması 40 gün sürdğü için 40 şiirden oluşmaktadır. Bu eseri her hafta cumartesi günleri tekrar ikindi vakti bir saat boyunca bir şiirini okuyarak ve böylelikle oradan gelip önceki insanların dikkatlerini çekmekten daha ziyade bu şiiri, bu etkinlikle insanların gündemine sokmak ve “Her geceyi Kadir, her geleni Hızır bil” felsefesinin benimsetilmesi amaçlanmaktadır.

Bu haftaki etkinlikten biraz bahsedecek olursak bu hafta 33. şiir okundu. Asım Bey son şiirlerin biraz daha uzun ve yorucu olduğundan bahsetti. Ben ilk kez katıldığım için ve bu şiiri ilk kez okuduğum için benim açımdan pek birşey ifade etmese de genel olarak bazı bölümlerde vurgulanmak istenen mananın ne demek olduğu üzerinde duruldu. Tabi şunu da söylemeden geçmemek lazım gelir bunu yapmadan önce şiiri Asım bey kendisi okudu. Sonra birkaç defa hep bir ağızdan okuduk. Birkaç kişi daha okuduktan akabinde Asım Bey bir kere de benden okumamı rica etti. Şiiri okurken hissettiğim şey bundan evvel de bir daha etmemizin sağladığı avantajla beraber mısralar çok fazla kopuk görünse bile şiirin manası icabı mısraları birbirine bağlarken hiç zorluk çekmedim. Bir de toplu okurken ve içimden okurken birden fazla kelimeyi hatalı okumama karşın sesli okurken anlayarak okumaya çalıştım ve hiçbir kelimesini hatalı okumadım ve hiçbir yerinde takılmadım. Dediğim gibi mısraların bağlanmasında hiçbir zorluk çekmemem buna sabep olmuş olabilir.

Asım beyin konuştuğu mısralara değinecek olursam kendisi mesela neden Selamün Aleyküm değil de günaydın denildiğini sual etti ve ekleyerek aslında günaydın demenin hiçbir sakıncasının bulunmadığı bunun daha fazla cumhuriyet tarihinden akabinde Ezanın türkçeleştirmesinden binaen insanımızda oluşan dini kavramların türkçeye çevrilmesine karşı oluşan tepkinin ürünü olduğunu belirtti. Aynı şekilde Tanrı kelimesinin de Osmanlı döneminde kullanılmasında asla sakınca görülmemiş insanların aklına en ufak bir tepki koymak gelmemiştir.

Bir de bentlerden birisindeki Nur dağındaki madenin ne manaya geldiğini sual etti ve cevaben Nur dağına inen vahyin kastedildiğini belirtti. Öncelikle bendi paylaşacak olursam:

Ağır madenini duydular
Atlar
Nur dağı’nın
Yeleleri gelişti yönünde
İlerdeki savaşların
Develerse köpük saçıyorlardı ağızlarından
Yüksek bir veri (bilgi) sarhoşluğundan
Düğünlerde

Ben bu bendi kafamda şu şekilde bir yorumlayayım. Yanlışım varsa düzeltin
Nur dağına inen ağır madenden kasıt Asım beyin de dediği gibi olsa olsa Nur dağında peygamberimize inen vahiydir. Yeleleri gelişen atlar deyince de peygamberimizn etrafında olan sahabeler ve ona gönül verenler aklıma geldi. Yeleleri gelişti ilerdeki savaşlardan kasıt ta bu vahyin sonucundaki mücadelelere karşı tekrar aynı güruhun ileride vermeleri lazım gelen mücadelelere karşı daha donanımlı hale gelmeleri. Develer tabirinden de ben inanmayan küffarın kastedildiğini düşünüyorum. Bu gelen vahyin ağır maneviyatından binaen ezilip bunu sindiremeyip ağzından köpük saçanlar da herhalde onlardır.

Bu hafta okunan 33. şiirin genel olarak bende oluşturduğu his ise şu şekilde oldu. Yani şiirin öyle bir akışı var ki sanki Hızır (a.s.) tüm insanlık alemini gezip gelmiş, gördüklerinden nasıl ki şimdi filmlerden kırpıp tanıtma filmi (fragman) yapıp bize sunuyorlar o da aynı şekilde gördüklerinden bazı enstanteleri görsel olarak değil kelimelerle aktarmış veya kimbilir görüntülü olarak aktarmış ve yazar bunu kelimelere bu şekilde dökmüş. Mısralara bir ara kendimi kaptırdım ve bende şu şekilde bir his oluştu. Sanki uçan bir halıya binmişim ve dünya üzerinde tur atıyorum ve böyle farklı değişik şeylere şahit oluyorum.

Etkinliğin bir başka boyutu ise oradan gelip geçenler ve bizi seyredenlerdi. Asılı olan afişler olmasa esasında bizim ne okuduğumuzu ne yaptığımızı anlamaları çok fazla zor. Afişler bu mevzuda mühim. Zaten mühim olan da şiiri insanların gündemine sokmak.

Neyse ben de bir şiir okudum yazım şiirden uzun sürdü . Bundan akabinde kalan etkinliklere elimden geldiğince gitmeye çalışacağım inşallah. Yine elimden geldiğince gözlemlerimi buradan aktarmaya çalışırım. Bir sonraki hafta da bu şiirin neden bu kadar mühim olduğunu, neden insanların gündemine getirmeye çalıştığımızın sebeplerini öğrenip buradan paylaşmaya çalışacağım.
Köşe yazarları ne yazdı

Parkta Sezai Karakoç okumak
Cihan Aktaş
"...öbürleri suçsuzdu
çiçeğe yeni durmuşlardı
suçlu bendim
geç kalmıştım..."

Hızırla Kırk Saat'in "Rapor" bölümünden

27 Temmuz Cumartesi günü öğleden akabinde Üsküdar'da, Beşiktaş İskelesi karşısında bulunan Gezi Parkı'nda Asım Gültekin tarafından yönetilmektde olan "Hızırla Kırk Saat" okumalarına katıldım. Esnek bir katılımcı grup tarafından 5 haftadır sürdürülüyordu toplantı ve her seferinde uzun şiirin bir kısmı okunuyordu. Şiirden parçalar kartonlara yazılı halde ipe dizilerek ağaçtan ağaca asılıyordu. Ben toplantı parkının her hafta değişmesini ve daha sık ağaç mevcut bulunan çok büyük bir parkta geleneksel anlatılarda olduğu gibi her bir kartonun bir ağaca asılmasını önerdim, fakat grup haklı olarak bitimine kadar aynı parkta kalma hususunda kararlı. Süreklilik katılımı ve dikkati artırıyor. Grup parkın yol kenarına en yakın noktasında çimenlere oturarak sürdürüyor okumayı. Yoldan geçenler sorular soruyor, bazıları okuyucu halkasına dahil oluyor.

Biz şehri inşa ederiz, şehir de bizi. Çoğu defa çevremiz elimizde olmayan bir değişimle yabancılaşıyor. "Kaçak Yolcu" sitesi, "Bu toprakların şairleri ve yazarları olarak biz hangi yerde yanlış yaptık?" diye soruyor. Ufuklar "milyonluk manzara"larla kapalı. Çevreye kitabı hatırlatmak çok fazla sade ve etkili bir eylem.

Leyla Erbil vefat ettiğinde, sadık okurları şehrin çeşitli parklarındaki kanapelere kitaplarını bıraktılar. Park ve kitap, modern kent tasavvurunun olmazsa olmaz unsurları. Toplu taşıma araçlarında, parklarda, bekleme salonlarında kitap okumaya eğitilmesi sürer "yurttaş"ın. Gelgelelim insanımız okumuyor, telefon ekranında Angry Birds oynamayı, facebook'a fotoğraf eklemeyi yeğliyor. 'Yurttaş' ise, Wallerstein'ın deyişiyle, son derece değer atfedilen bir konumu gösteriyor, bu nedenle de kişinin başkalarıyla paylaşmayı pek de istemediği konumun bunalımlarıyla yüzleşiyor.

Park, şehir içinde doğası hatırlatan yapıntı yeşil alan, bir bakıma şehri değil "kent"i tamamlayan, çok sayıda müdahale edilmiş orman. Bu plastik ormanı eleştirsek de ona ihtiyacımız var. Şehir içinde mevcut bulunan hatta şehri kuşatan orman alanları çok büyük projelerle yaralanıyor, dağılıyor, azalıyor. Buna karşılık park alanları hiç yeterli sayılmaz. 50. Yıl Ormanı Ramazan boyunca olduğu gibi tıklım tıklım değil. Yılın diğer aylarında hemen her gün uğradığım ormanda kitap okuyucusuna nadiren rastlıyorum. Asım Gültekin ve grubu bu ormana da uğrar belki.

Kitap ile doğası buluşturmanın dilin zenginleşmesi ve toplumsal ortaklaşmanın güçlenmesine sunacağı katkıyı sıklıkla dile getiriyorum. Hızırla Kırk Saat şiir okuma programı, parkın şehirli için neler ifade ettiği üzerine tekrardan düşünmeme vesile oldu.
Çocukluğum elma bahçelerinde kitap okuyarak geçti. Kitap okumayı tabiatla, doğası sevmeyi de kitabın yardımıyla öğrendiğimi söyleyebilirim. Bu sebepten ötürü, yaşadığım şehirde azalan, yok olan her bahçe, her bostan, kültürel bir imha olarak da görünüyor bana. Misal, 30 yıldır betonlaşma tehlikesine karşı direnen Kuzguncuk Bostanı. Eski adı İlia'nın Bostanı olan, 700 senelik geçmişe sahip ve 17 dönümlük bir alanı kapsayan bostan, sit alanı olarak belirlendiği halde 1986'dan beri izinsiz inşa faaliyetlerinin hedefi durumunda. Engellenen projelerden biri, 1992'de Türkiye Organ ve Yanık Tedavisi Vakfı tarafından tasarlanan hastaneydi. İzinsiz okul inşaatına karşı Şehir Plancıları Odası'nın açtığı, semtlerini korumak isteyen insanların kurduğu Kuzguncuklular Derneği'nin ve Mimarlar Odası'nın da müdahil olduğu dava kazanıldı; idari mahkeme yürütmeyi durdurdu. 2011 senesinde Vakıflar Müdürlüğü özel okul projesini imar Müdürlüğü'ne gönderdi. Yine bir hukuki başarı gerçekleşti ve 6. Koruma Kurulu projeye onay vermedi. Proje şimdi Çevre ve Şehircilik Bakanlığı bünyesindeki Tabiatı Koruma Komisyonu'nda ve tarihi bostan, hakkında çıkacak kararı bekliyor.
Bostan arazisi için hazırlanan projelerin eğitime yoğunlaşması, sit alanına dönük imar amacını meşru gösterebilir. Oysa eğitim sadece okulla gerçekleşmez. Açık alan, kadim bir bostan kendiliğinden bir okul, bir derslik. Öğrenciler oraya her daim gelebilir. Şehir içinde sayısız okul var, bunlardan bazıları geniş bahçeler içinde kurulmuş. Şayet uzun ömürlü bir bostan, korunması lazım gelen nadide bir varlık haline geldi.
*** * ***
Denetlenebilir, hatta taşınma idda edilmesiyle projeler tarafından göz ardı edilebilir ağaç kültürü karşısında (bahçe ve) bostan, "özgür" yeşili temsil ediyor, Deleuze ve Guattari'nin "Bin Yayla"sında. Rizom veya köksap, çatallanabilen ve herhangi bir noktada yeni filiz verebilen bir bitkisel yapı. Düşünürler rizomu her şeyin merkezi bir gövdeden yayıldığı ağacımsı yapının karşıtı olarak kullanıyorlar. Ağacın gövdesi ve dalları doğrusal mantığı ve hiyerarşik düzen ağını, toprağın altındaki kısmı olarak rizom ise mümkünü ve otonomluğu temsil ediyor. "Göçebebilim" düşünürlerine göre ağacımsı yapı merkezi iktidar imgesi hatta bir merkezileşme modeli olarak görünür. Doğa sevgisini –ormandan bağımsız- ağaç üzerinden açıklayan günümüz kent insanı açısından şaşırtıcı bir yorumdur bu. Modern kentte çimlerle beraber doğası hatırlatan, kenti bir beton uygulaması olmaktan kurtaran ağaca yönelik bu bakış, Batı'nın ekilecek arazi açılması adına ormansızlaştırma kültürüne temelden bir eleştiriyle açıklık kazanır. Ormanların kesilmesiyle açılan araziler tarlalaştırılır, ağacımsı türleri temel alan yetiştiriciliğin ürettiği tohumlu bitkilerle doldurulur.
Doğu (özellikle Okyanusya) ise orman ve tarla yerine yumru köklere dayalı bozkır ve bahçeyle (bazen de çöl ve vahayla) ilişki kuragelmiştir. Rizom (köksap) kaynaklı bitki örtüsü özgürlükçü toplum idealine yatkınlığı yansıtır Deleuze-Guattari yorumunda, buna karşılık ağacımsı türleri temel alan yetiştiricilik bir denetim ağını, katılığı, tabakalaştırmayı öne sürer. Batı rizomu veya otu yitirmiştir, buna karşılık botanikten anatomiye, teoloji ve felsefeye kadar ağaç Batı gerçekliği ve düşüncesine hakimdir. Kaskatılık bedenleri de etkiler. "Batı'da ağaç kendisini bedenlerimizin içine dikmiştir" diye yazıyor Deleuze-Guattari, ağaçseverleri şaşırtacak bir suçlama diliyle. Bu dilde eleştiriye maruz kalan, tabiatın dengesini karıştıran müdahalenin plastik ağacıdır. *
Modern kent etrafındaki ormanları ehilleşme adına düzleştirirken park düzenlemeleriyle vahşi sayılanı denetim altında tutacak şekilde çerçeveye alıyor. Burada yardıma koşacak olan da bana kalırsa duadır, şiirdir, söyleşen insanların oluşturduğu halkalardır.
 
Bakü ve Tahran senelerinde hemen her gün bir parkta gelip geçerken hiç olmazsa on 5 dakika oyalanırdım. "Yaralı Kürşad", "Parkta Bir Sabah Erkenden", "Dünyanın Öteki Ucunda Annem" gibi öykülerim, "Komşu sıradaki kötülük" gibi denemelerim parklarda yazıldı. "Dört Mevsim Park" ismini taşıyan, Tahran senelerinde sürekli gittiğim Pervaz Parkı'na ait izlenimlerimden oluşan –henüz yayına hazırlamadığım- kitabımın temelleri de öğleden akabinde sıcaklarında uğramadan edemediğim park gezintilerinde atıldı. Gezi Parkı'nın imara açılması konusundaki başlangıç hassasiyetlerini, parklarda geçirdiğim saatlerin hatırına da anlamaya çalıştım. Şehre sıkıştırılan insana kalabalık caddeler ve meydanlar unutulmaz bir şeyler söyler muhakkak ki teselli mahiyetinde, ancak bağların bahçelerin ve bostanların yerini tutmaya çalışan parklar kültürle doğası buluşturmanın cesaretini ve umudunu yaşatırlar gelene geçene, buluşana tanışana.
Türkiye park toplantılarına alışmalı ve parklar bu toplanmalara imkân tanıyacak şekilde tasarlanmalı. Şehirleşmenin gelişerek sürmesi nitelikli park alanlarına verilecek öneme de bağlı. Parklar, toprağın ve ağacın gerilim yükünü azalttığı toplu karşılaşma alanları. Emekliler, yaşlılar, düz duvara tırmanan küçük çocukları olan anneler ve hamile bayanlar, yolcular, evsizler için park olabildiğince müsait köşeler sunuyor. Çocuklar kuşları, böcekleri, ağaçları ve belki yaşlı vatandaşı parklarda görüyor tanıyor. Bir şehrin yabancısı için parklar ve camiler sığınma alanlarıdır. Geniş park bir köşesine yapılacak olan küçük, şirin bir mescitle ziyaretçisine vakit kazandırabilir.

Gezi Parkı eylemleri sıradan şehirlinin dikkatinin parklara çevrilmesinde bir rol oynadı. "Park", hele ki "Gezi Parkı" denildiğinde Taksim Gezi Parkı eylemlerinin hatırlandığı bir zamanda, Üsküdar Gezi Parkı'nda yapılan Hızırla Kırk Saat toplantıları dikkatleri bir parkın kolaylıkla göz ardı edilemeyecek birikimlerine çevirmeye katkı sağlıyor.

"...öbürleri suçsuzdu/ çiçeğe yeni durmuşlardı/ suçlu bendim/ geç kalmıştım..." Gün, saat, yer aslında belirsiz fakat kalabalıklara açık olmak ihtiyaç. "Hızır" caddeden önceki kalabalıklar arasında olabilir, caddeden önceki bir yolcu halkaya katılabilir. Üsküdar Gezi Parkı'nın caddeye yakın kenarında çimlere halka olacak şekilde oturduk ve Hızırla Kırk Saat mısralarını sırayla okumaya başladık. Biraz önce Asım Gültekin bir ağaca tırmandı ve şiir mısrası yazılı kartonun bağlı olduğu ipi ağaca bağladı. Biraz akabinde bir çekime yetişmek için yoldan bir aceleyle önceki Ebubekir Kurban halkaya yer aldı, ayakta şiir okudu. Taha'nın Kitabı'nın yarısını ezbere bilen Mızrap Güleç de ayakta devam ettirdi şiir okumayı. Yanı başımdaki katılımcılar, Dilara Siyah ve Nurefşan Tanrıver Eyüp'ten gelmişlerdi, Aysel Çolak da Üsküdar içerisinden. 1980'lerde, Ahmediye'de bir mimarlık bürosunda çalıştığım, öğle ve ikindi namazlarını bir aceleyle Siyah Davut Paşa Camii'nde kılıp masa başına döndüğüm aylarda ancak hayal edebilirdim böyle bir buluşmayı: Başörtüsü kendi kamusunu kurmaya devam ediyor, şiir yapay cennet ortamını büyüsüyle kuşatıyor. Haberli gelen şiir dostu, yoldan geçerken duraklayan kişinin sorularına tercüman oluyor.

İskele Meydanı'nda kaybolmuş gibi duran park şiir mısralarıyla ziyaretçilerine şunları söylemeye çalışıyor: Her gün önünden geçtiğiniz park unuttuğunuz türde bir buluşmanın adresi, öylesine yoldan önceki kişi Hızır olabilir. Şiiri oku, komşunu tanı, onu hanene buyur et. Gerçekten de öyle, biz şehri inşa ediyoruz, şehir de bizi.
 
*Andrew Ballantyne, Mimarlar için Deleuze ve Guattari, YEM (Yapı-Endüstri Merkezi) Yayınları, 2012.
 
Adnan Karakaş
Üsküdar’da Beşiktaş İskelesi’nin çaprazında, çiçek satıcısı ablaları geçtikten hemen akabinde karşınıza çıkan parka Sezai Karakoç adı verildi. Resmi olarak, kâğıt üzerinde böyle bir adlandırma yok. Parkı bu isimle bilmek isteyen hatırı sayılır gencin önce gönüllerinden geçirdikleri, sonrasında da parka verdikleri isim, Sezai Karakoç. Öylesine, gelişigüzel konulan bir isim de değil. Adlandırmayla beraber her Cumartesi saat 17.00’da parkta Sezai Karakoç ismine yakışır bir etkinlik gerçekleştiriliyor. Geçen Cumartesi Sezai Karakoç Parkı’nda yapılan 4. etkinliğe ailecek katıldık.

Size katıldığımız bu etkinliğin ayrıntılarını anlatmak arzu ediyorum. Üsküdar’da, Sezai Karakoç Parkı’nda ne kadar güzel bir etkinliğin gerçekleştirildiğine siz karar verin.

Asım Gültekin’in facebook sayfasında şu notu okudum: “(...) her cumartesi 1 saat Hızırla konuşma duası ile ümidi ile şiir okuyoruz Üsküdarda iskelede Sezai Karakoç Parkında!!! Belki de gelenlerden geçenlerden birisi olur Hızır.. Belki de çağırırız çağırırız, gelmezsin; Hızır’sındır fakat gelmiyorsundur!!! Zorla değil ki a cânım!”

Asım Abinin çağrısına kulak verip Üsküdar’ın yolunu tuttuk. Hızırla Kırk Saat’ten şiirler okumak için. Tarif edilen parka vardığımızda saat beşe geliyordu. Ama ortalıkta kimseler yoktu. Herhalde ilerideki parkların biridir düşüncesiyle sahildeki parkları bir bir dolaştık. Kimseleri bulamadık. Geri döndük. Az ileride Asım Abi ve beraberindeki gençler hazırlık yapıyordu. Parkın ortasına “Sezai Karakoç Parkı” yazılı tabela dikilmişti. Kimi dostlar da pankartları düzenlemekle meşgullerdi. Selam verip çalışan arkadaşlara yardım ettik.

Hızırla Kırk Saat’ten mısraların bulunduğu pankartlar ağaçların arasını süslüyordu. Birbirinden güzel pankartlar. Pankartların birinde “Ben kötülere iyilik saçarım/Bu müeyyide olur”, diğerinde “Namazda yürüyoruz ışıldayan meşalelerle/oruçta aydınlığız isa'yla meryem'le”, bir diğerinde “Kurandı tek avunuş/ tek umut/ tek düşünce”… Onlarca güzel pankart.

Hazırlıklar tamamlandıktan akabinde Asım Abi “Hızırla Kırk Saat”in 4. bölümünü katılımcılara dağıttı. Benim gibi şiiri almak istemeyenler de oldu. Malum, şiir okumak zor iş. Herkesin harcı değil. Haddim değil diyerek ben de başta almadım. Ama şiir okunmaya başladıktan akabinde Asım Abiden bir kopyasını istemeden edemdim. Bir saat devam eden etkinliğin bitimine doğru şiiri okumayan ve okutmayan neredeyse kimse kalmadı…

İsteyen şiiri baştan sona okudu. İsteyen katılımcılara mısra mısra okuttu. İsteyen önce şiiri baştan sona okuyup, sonrasında da katılımcılara okuttu. Yorulduğumuzda, dilimiz damağımız kuruduğunda Sezai Karakoç’un değişik şiirlerini ezber okuyan arkadaşları dinleyerek dinlendik. Onlarca defa okuduktan akabinde etkinliğin bitimine doğru şiiri ezberlemiş olduk.

Gelip geçenler bu güzel etkinlik karşısında durup bir zaman seyretmeden geçemedi. Koşar adım yürüyenler bile şu şekilde bir durup bakma gereksinimi hissetti. İstisnasız alakalı ilgisiz herkes durup izledi, şiirleri dinledi. Tabelaya, pankartlara göz gezdirdi. Muhtemelen böylesi bir eylem biçimine, etkinliğe ilk defa şahit oluyorlardı.
***
Bu güzel, müstesna etkinliği hiçbir eylemle kıyaslamak istemem. Hele Gezi’yle hiç bir zaman. Ama şuna dikkat çekmeden geçemeyeceğim. Gürültülü, patırtılı, vurdulu kırdılı Gezi eyleminin espritüel, naif tarafına dikkat çekmek için kırk dereden su getiren İslamcı abilerin Sezai Karakoç Parkı’nda “Hızırla Kırk Saat” etkinliğini görmeyişlerini -en hafif tabirle- manidar buluyorum.
***
Son söz yerine geçsin: Üsküdar’da Sezai Karakoç Parkı’nda Hızırla Bir Saat etkinliğine katılmanızı öneririm. Asım Abinin deyişiyle belki de Hızır sensindir.
 
Genç Dergisi Eylül 2013 sayısı
Bi sakin ol, eylem yapıcaz!
Asım Gültekin

Aranızda eylem kelimesini sevmeyen arkadaşlar olabilir, başka bir söyleyişler eylem tilciğini sevmeyenler olabilir diyeyim. Bu fiilin “eylemek”ten “eylem”e gelişi oldukça eğlendirse de birilerini beni Oldukca hüzünlendirir aslını sorarsanız. Genç Dergisinde –Düzeltici kardeş, Genç Dergi değil, Genç Dergisi, doğrudur; düzelti yanlışı yok!- Kökten Dilci bölümünü yazmış bir kardeşiniz olarak derdim eylem kelimesine takılıp kalmak değil. Etimolojik Bostan ve Yunus Emre Divanı okumalarımıza katılanlar bir kelimeye nasıl takılıp kaldığımızı görmüşlerdir fakat burada öyle yapacak değiliz. Şu anda sizlere eylemek kelimesiyle bahsi açmaya kalkışmamın bir nedeni var. Maksadım çeşitli ortam ve mekanlarda eylediğim şeyleri sizlere reklam etmek değil. Maksadım bu eylemekliklerimden birkaçını nasıl da sakin gerçekleştirdiğimizi sizlerle paylaşmak arzu ediyorum.

Eylem deyince bir kısım kızgın öfkeli adamlar beliriyor gözümüzün önünde. Bir şeylere kızmışlar ve tepkilerini ortaya koyuyorlar. Kızgınlar, bağırıyorlar. Eylemlere hiç katılmayan biri için pek de cazip görünmüyorlar. Ben çokça eyleme katılmış birisiyim. Eylemlere katılanları “ucuz mücahit” olarak görmüyorum. Her eyleme katılanın ille de Amerika aleyhine slogan atıp peşinden kola içtiğini açıklayan tipler vardır. Onların girdiği o zan günahına giren olmadım. Bin kişi arasında 30-40 kişi böyle yapmakda diye bütün eylemlere katılanları böyle yaftalayıp harcamayı Müslüman ahlakına hiç makul bulmuyorum. Kardeşim, madem katılmadın, katılamadın bari bir de üzerine laf söyleme, bari sus! Susmanın da erdem olduğu zamanlar vardır, bunu öğren artık!
Evet, eylemlere katılıyorum fakat zannetmeyin ki eylemlerdeki her söze her davranışa katılıyorum! Katılmadığım öylesine fazla slogan oluyor ki… Eylemdekiler İslami Hareket engellenemez diye bağırıyor, ben bu slogana minik fakat mühim bir ek değişikliği ile katılıyorum: “İslamcı Hareket engellenemez!”

Onlar “Savaşa hayır!” diye bağırıyor, ben ise “Cihad dışında bütün savaşlara hayır!” diye bağırırken buluyorum kendimi!

Sosyal medyacılığın alıp başını gittiği bir zamanda klavye mücahitleri bu kadar çoğalmışken internetinin başından ayrılıp eyleme gelen insanlara laflar etmek, onları beğenmemek bana ayıp görünüyor.
Ama şunu da söylemeliyim: Tamamen sloganlara teslim olmuş eylemler beni keyifsiz edebiliyor kimi vakit. Parti mitinglerini oldum muhtemel sevmem. Parti mitinglerinde kalabalıklar yığınlaşır adeta. Bir özne olarak pek de kıymetleri yok gibidir, yüzbinlerle sayılıverirler.

Ben eylemlerimizin ilimle, sanatla evlenmesi gerekmekde olduğunu düşünüyorum.
Ben eylemlerimizin pek de kalabalık olması gerekmekde olduğunu düşünmüyorum. Artık özellikli eylemler yapmamız gerekmekde olduğunu düşünüyorum.

Ağustos'un son haftası memleketim Amasya'da'nın küçük ilçesi Taşova'da idim. Geldiğim gibi yarım günde bir eylem organize ettim. 10 bin nüfuslu ilçenin meydanına altı yedi hasırı serdik ve bir kaç Sezai Karakoç şiiri okuyup marş söyledikten akabinde Şehid Hasan el Benna'nın Risaleler isimli olağanüstü eserinden bir ders yaptık.

Bilenler bilir, on haftayı aşkın bir zamandır Üsküdar İskele'de parkta bir şiir eylemi yapıyorum. Üstad Sezai Karakoç'un Hızırla Kırk Saat isimli eserini okuyoruz gençlerle. Kırk bölümlük bu olağanüstü şiiri 40 hafta boyunca okuyacağız inşallah.
Size daha onlarca sakin fakat daha kalıcı eylemler önerebilirim.
Yeter ki siz de eylemde olun ve tekdüze olmayın!
STAR
Günün Diğer Haberleri