İki Hayat Tek Ayakkabı
“Cennetin Çocukları Filmi” nde iki kardeşin en büyük mücadelesi olur ayakkabılar
Köşe Yazıları - 17-01-2013 14:31
“Cennetin Çocukları Filmi” nde iki kardeşin en büyük mücadelesi olur ayakkabılar. Ali ve Zehra iki hayatı tek ayakkabıya sığdırmaya çalışırlar.
Zehra, sabah abisinin ayakkabılarını giyerek gider okula. Hem büyüktür bu ayakkabılar hem de erkek ayakkabısıdırlar. Zehra okul çıkışı ayakkabıları bekleyen abisine yetişmek zorunda olduğundan, arkadaşları gibi eğlenerek dönemez de evine. Koşması, koşması ve durmadan koşması gereklidir. Abisiyle köşede karşı karşıya gelirler. Abisinin ayağında olan terlikle yer değiştirir sahip oldukları tek ayakkabı. Böylece koşma sırası abisine geçer.
Ali derse yetişebilmek için ve kızgın okul müdürüne yakalanmamak için koşar. Her geç kaldığında da türlü yollar deneyerek girer sınıfına.
Bir gün okula asılan afişle yeşerir umutlar. Okullar arası koşu yarışı vardır ve de 3. olana ödül olarak spor ayakkabı verilecektir. Ali farkındadır babasının Zehra’ya yeni bir ayakkabı alamayacağının. Bu yarış kardeşi Zehra’nın ayakkabılarına giden tek yoldur.
Ali eve döndüğünde kardeşi Zehra’yı alır karşısına ve bu yarıştan bahseder. Zehra’ysa Ali’nin hiç düşünmek istemediği bir soruyla çıkar karşısına, “Peki ya 3. gelemezsen?” Ali böyle bir ihtimalin olmadığına kendini de ikna etmeye çalışarak; “Merak etme 3. olacağım ve o ayakkabıları sana getireceğim.” der.
Beklenen gün gelir ve yarış başlar. Ali onlarca akranını geride bırakarak koşar yarışta. Sonra hatırlar ayakkabıları ve 3. gelmek için iki çocuğun onu geçmesine izin verir.
Koşar Ali… Kulağında Zehra’nın sesi, gözlerinin önünde onun okul çıkışı koşuşturmasıyla beraber. Ali Zehra’yı unutup düştüğü yerde kalabilir miydi? Vazgeçmedi, vazgeçemedi. Koşan bir çocuk bedeniyse de omuzlarındaki yük bedeninden çok daha ağırdı.
Buğulu gözlerle, düşmeye yılmayan bedenle, tükenen nefesine inat, Zehra için, 2. bir ayakkabı için, kardeşinin bir daha utanmaması için koştu Ali. Bir an unutmadan kardeşini, zamana, bedenine, çocukluğuna, kaderine, yoksulluğuna direnerek koştu.
Her gün bir yarış değil mydi zaten iki kardeşe. Onlar tek ayakkabıya sığabilmek için, her gün nefes nefese kalmıyorlar mıydı? Bu koşuş ikisi için de farklıydı. Ali yarışta 3. olursa ne bir daha Zehra’nın koşmasına gerek kalacaktı ne de kendisinin. Bir daha koşmamak için yarışıyordu belki de Ali.
Ali çizgiye yaklaştı ve yarışı bitirdi. Yığılıp kaldı çizginin birkaç adım ötesinde. Yanına gelen öğretmeniyse mutluydu. Ali gözlerini yavaşça açıp, yorgun nefesiyle, gülümseyen öğretmenine bakarak sordu. “3. oldum mu?” Öğretmeniyse “Ne 3. sü 1. oldun.” dedi gülümseyerek.
Omuzlardaydı Ali. Yarışın zaferi ondaydı. O ise kardeşi Zehra’da. Zafer coşkusuyla çıkarıldığı omuzlardan, engel olamadığı gözyaşlarıyla son kez baktı kaybettiği ayakkabılara.