12 Yıllık Baskı Boşluğu
Atatürk’ün 1927’de CHP’nin İkinci Büyük Kurultayı’nda altı gün boyunca okuduğu ve telif haklarını Türk Tayyare Cemiyeti’ne bağışladığı Nutuk, ilk olarak 1927-1928’de Osmanlıca harflerle basıldı. Harf İnkılabı’nın ardından 1934’te Latin harfleriyle üç cilt halinde Millî Eğitim Bakanlığı tarafından, 1938’de ise Kültür Bakanlığı eliyle tek cilt olarak yeniden basıldı.
Ancak 1938’deki bu baskının ardından İnönü’nün tek parti döneminin tamamı boyunca eser yeniden basılmadı. Mevcut nüshaların okunması veya bulundurulması konusunda resmi bir yasak kararı bulunmasa da, yaklaşık 12 yıl boyunca yeni bir baskı gerçekleştirilmedi. Bu durum, bazı tarihçiler ve yorumcular tarafından “fiilî yasak” veya siyasi tercih olarak değerlendiriliyor.
Siyasi Bağlam ve Rehabilitasyon
İnönü döneminde, Nutuk’ta sert eleştirilere maruz kalan bazı Millî Mücadele figürlerinin yeniden siyasi hayata döndüğü dikkat çekiyor. Kâzım Karabekir’in 1939’da TBMM Başkanlığı’na seçilmesi, Ali Fuat Cebesoy ve Refet Bele gibi isimlerin de görevlere gelmesi, bu süreçte öne çıkan örnekler arasında yer alıyor. Atatürk’ün bakış açısıyla yazılmış ve bazı isimleri eleştiren Nutuk’un basılmaması, bu uzlaşma arayışlarıyla ilişkilendiriliyor.
Aynı dönemde İnönü’nün kendi söylev ve demeçlerinin yayınlandığı, resmi dairelerde ve paralarda Atatürk resimlerinin yerini İnönü portrelerinin aldığı yönündeki uygulamalar da dönemin atmosferini yansıtıyor. Yazar Mustafa Armağan gibi isimler, bu uygulamaları Atatürk’ün gölgesinden çıkma çabasıyla bağlantılı olarak yorumluyor.
Demokrat Parti Döneminde Yeniden Baskı
1950 seçimleriyle iktidara gelen Demokrat Parti döneminde ise Nutuk, Türk Devrim Tarihi Enstitüsü tarafından yeniden basılmaya başlandı. İlk cilt 1950’de, sonraki ciltler 1952 ve 1959’da piyasaya çıktı. DP, Atatürk mirasını CHP’ye karşı kendi siyasi meşruiyetinde kullanma eğilimi gösterdi.
Nutuk’un baskı tarihindeki bu uzun boşluk, Cumhuriyet’in kurucu metninin siyasi konjonktüre göre nasıl farklı yorumlandığını ve yayın politikalarının iktidar değişimleriyle nasıl şekillendiğini ortaya koyuyor. Eser, günümüzde de resmi tarihin temel kaynaklarından biri olarak kabul edilmeye devam ediyor.