Öyle bir tatil havasında; suya sabuna, kağıda kaleme dokunmadığım günlerdendi. Yorulmuştum kelimelerin ardında koşmaktan, durup dinlenmek istiyordum. Yüreğime, aklıma set çekmiştim. Malum bu yolun uzun süreli yolcusu da değildim, her yeni başlanılan gibi daha bir yoruyordu yazmak. Hele de yüreğinizi kaleminize iliştirerek yazıyorsanız, daha bir zorlaşıyordu bu süreç.
 
İşte böyle bir tatil gününün gecesinde, başımı yastığıma koydum; hani özlediklerimiz gelir ya aklımıza, yüreğimize en çok dokunanlar. Benim de kelimeler geldi aklıma, özlemeye başlamıştım onları, haftalardır ayrı kalmıştık, hiç böyle yapmazdık. Onlarda beni özlemiş midir diye geçirdim içimden. Her düşündüğümüz sevgili için sorulan soru gibi. O da beni düşünüyor mudur, hissediyor mudur aramızdaki ayrılığı.. Yoksa bizimkisi tek taraflı bir aşk mıdır? diye geçiriyordum içimden. O anda yüreğimin sesini duydum, hani düşündüğümüz sevgiliden gelen bir karşılık gibi çıktı karşıma. Usulca, yıllarca konuşmamaya yeminli gibi fısıldadı kulağıma; “KALBİM KIRIK BEYAZ”..
 
 O an anladım yüreğimle barışımı, birbirimizin dilini çözdüğümüzü, artık konuşabileceğimiz kıvama geldiğimizi. Oysa ne çok uzak düşmüştük birbirimize, ne çok yabancı kalmıştık yıllarca, sesimizi dahi unutmuştuk birbirimizin belki de. Artık aramızdaki duvarlar yıkılmıştı sanki.
 
Tek bir sözün peşine düştüm günlerce. Baktığım her yerde, attığım her adımda anlamaya çalıştım söylenileni. Her gördüğüm beyaza baktım derin derin. Gökyüzüne baktım bulutlar beyaz, yüzü nur gibi parlayan nenenin saçları beyaz, torununa harçlık veren dedenin sakalları beyaz, bebeğini emziren ananın sütü beyaz.. her gördüğüm beyaza sordum anlamını.
 
Beyaz umut dedim. İleriye geleceğe bakmaktı, huzurdu, bağışlayıcıydı, yaşama dair enerjiydi. Peki kırık neydi? Geçmişti, yorulmuşluk, acı çekmişlik, kararmışlıktı.
 
Yüreğim bana kırığım dememişti. Yanına beyazı da almıştı. İki kutbun birleşmesi, iki zıttın barışı ve birlikte yaşamayı öğrenmesiydi. Tüm acılara, üzüntülere rağmen umutvar olmaktı. İmkânsız bir aşk değildi bizimkisi. O da biliyordu. Biliyordu yaşama dair kırgınlıkların unutulmayacağını ama anlamıştı sonunda geleceğe umutsuz da bakılamayacağını.

Böylece kırık beyaz oluştu ve yüreğime kondu. Soranlara söylüyorum;
KALBİM KIRIK BEYAZ..