Kendini Görebilme Sanatı

Camdan dışarı baktı

Köşe Yazıları - 12-11-2013 22:11

Camdan dışarı baktı. Öfkeliydi. Saatin tik takları beynini kemiriyordu. Bu sesi bu denli şiddetli duyuyor olması yalnız olduğu anlamına mı geliyordu? Belki odada biri vardı, birileri... Kalabalıktan bunaldığı için açmış olabilirdi o camı. Camın açık olduğunu da nereden çıkardın? Sadece camdan dışarı baktı demiştim. Hayal gücün iyiymiş, sevdim.
 
Hadi diyelim camı açıp dışarı baktı bir müddet. Sonra tik takların hiç susmadığı bu karabasan zamanın içine geri döndü. Oda kalabalıktan inliyordu. Onun ise duyduğu tek ses kusursuz işlevine hayran kaldığı bir zamandı. "Zaman. Ah zaman!" diye, fısıldadı. Hızlıca bütün duvarları taradı gözlerim, odada saat yoktu. Göz göze geldik, zamanın çarkı durdu. Onunsa zamanla olan savaşı. Bana baktı, sonsuz bir huzurla gülümsedi...
 
Ona, birini hatırlatmış olmalıydım. Öyle olmalı ki bana bu denli uzun bakabilmişti. Gözlerimi almadım, alamadım. Bana değilde uzakta bir anıya baktığını görebiliyordum. Aramızda duran camdan kapıyı araladı ve yüzüme dokundu, kısa bir şiir mırıldandı. Galiba şiir değildi bu. "Şiir gibi bir şey." Sonra yanağından, zamanın koynuna berrak bir anı süzüldü. Mutsuzdu. Gözlerinde görebildiğim tek şey mutsuzluktu ve ben hiçbir şey yapamadan bakıyordum.
 
Aramızdaki camdan kapıyı özenle kapadı. Bir camın dışında kalmıştı yüzü, sesi, elleri... Anladım ki ellerinde bir kimliği olmalıydı. Uzun uzun izledim onu. Elleri, parmakları onun kırılgan yüreğini ele verecek kadar orta yerde duruyordu, o ise saklandığını sanıyordu. Kalabalıklardan biran önce sıyrılmak için, her şeyi yoluna koymaya çalışıyordu; ama hayatında bir türlü yoluna girmeyen ne çok şey vardı. "Yoruldum." diye, mırıldandı. Hüznünü görebiliyordum. Aslında kim ona dikkatli baksa, o gülen gözlerin derininde ki hüznü görebilirdi.
 
Yıllar sonra yeniden gördük birbirimizi, saklanan bir çocuğun bulunduğunda ki o yenilgi hissi. Koşmak ve kaçmak yerine oluşan teslimiyet. Uzun uzun baktı bana, sessizdi. Kimselerin göremediği onu, yine benim görebilmiş olmam. Şaşırmadı. Gülümsedi, "Seviyorum seni..." dedi. Sustu. Birbirimizi görebiliyorduk.
 
O denli berraklaşıyordu ki yüzü; dünyaya neden geldiğini anımsamış gibi sonsuz bir huzurla yüzüme bakıyordu..
 
Sessizliği ve huzuru ona hatırlattığım için seviyordu beni...
 
Sonsuz susmayı bu denli başarabildiğim için seviyordu beni...
 
Dünyanın acımasız sessizliğini umuda dönüştürebildiğim için seviyordu beni...
 
Odanın uğuldayan sesini dindirebildiğim için seviyordu beni...
 
Sadece bir an, kısa bir an her şeyi unutturabildiğim için seviyordu beni...
 
O yüzden, aramızda ki camdan kapıyı sık sık özenle aralayıp, bana bakıyordu. Gözlerime. Bense, siyah beyaz bir fotoğraftan hiç büyümeyecekmişim gibi delice gülümseyerek bakıyordum onun saklanmayacak kadar yalın berraklığına, berraklığıma.
 
Günün Diğer Haberleri