Denyo, dengesiz ve yorgun anlamına gelmektedir. Derin düşünelim derin duygusallaşalım. Hayat denilen acımasız kavgada düşündüklerinin, tasarladıklarının kalplerinde besledikleri koşulsuz sevginin karşılığını alamayan derin yalnızların hikayesi bu… Bu yalnızlığın nedeni paranın ve maddenin karşılamayacağı iyilik ve erdemin çilesini çekenlerin uğradıkları düş kırıklıklarıdır. Paranın, hesabın, kitabın, bencilliğin bittiği yerde duygular önem kazanır. Derin yalnızların hislik yokluk çilesi burada devreye girer. Hisli yokluk çilesini çekenler henüz yazılamamış büyük insanlık şiirini önceden sezip erdemini ruhlarında deneyimleyenler ve hakkını verenlerdir.  Şiirin hakkını vermek mazlumun yanında olmak yetimin, öksüzün başını okşamak ve cömert olmaktır.  Hisli yokluk çilesini çekemeyenler ise bir yetimle bir öksüzle paylaşacağı şiiri çukulatası ve şefkati olmayan bencil ve vicdansız yetişkinlerdir. Duygusal yalnızların hislik yokluk çilesi ise toplumun büyük kesiminin bu ulvi hastalığı paylaşamamasından kaynaklanır.  Üstelik toplum bu ıstırabı içinde taşıyanları normalden saymaz ve denyo ilan eder. Onların görünen sahte gerçeklerine karşılık dengesiz yorgunların görünmeyen sahici hakikatleri vardır. Gerçek toplumdaki varolan adaletsiz normlar hakikat olması gereken tanrısal buyruklardır. Hakikat örtünün altındadır,  onu en iyi gözlerimiz kapalı görürüz. Çünkü hakikat kalbin içindeki gizli hazır insanlık bilgisidir. Tanrı yüreğimize adeta şifre kırıcı koymuştur. Şifreyi kırmak gerçekten hakikate yönelmektir. Toplumun küçük kesimini oluşturan derin yorgunlar gönüllerine işlenerek kodlanmış bu insanlık bilgisiyle yalnızlaşırlar. İnşallah bütün toplum bu erdemi paylaşır da denyolara ihtiyaç duyulmaz. Ya da hepimiz denyo oluruz. Bitirirken; sözde dengesizim çünkü önyargısız seviyorum, hakikat yorgunuyum çünkü anlaşılamıyorum.