Sabah Gazetesi yazarı Savaş Ay, belediye spor salonunda ısınmaya çalışanlarla yaptığı ropörtajda Mahir Çayan’ın arkadaşına tesadüf etti. Mahir Çayan, Hüseyin Özkökdemir’in mahalle arkadaşıymış. "Çok yandım vurulunca" diyor

Dev hayata karşı tutunmaya çalışan ancak güdük kalan, cüce kalan, belediyenin kapılarını açtığı spor tesislerinde ısınmaya çalışan bir avuç insanımızı anlatmaya bugün Hüseyin Özkökdemir'le devam ediyorum. 66 yaşındaki Özdemir'in çarpıcı hikâyesi hüsranlı bir aşka teyelli. Sakin, düşük tempolu, çocuklara masal anlatır gibi yumuşacık bir ses tonuyla anlattı; dinledim, yazdım. Dedi ki: "Evsizim ama ölmedim. Üsküdar Halil Rüştü İlkokulu'nda hem en iyi mahalle, hem de sıra arkadaşım Mahir Çayan'dı. Top oynar komşu bahçelerden erik koparırdık gizlice. O okudu, büyük adam olacaktı. Rastlaştığımızda kitaplar verirdi bana. Romanlar, şiir kitapları... 'Yapma etme, bir şeyler çeviriyorsun Mahir, başına bela alacaksın' dedikçe, o bana, 'Sen işçisin, ağır işçisin. Senin için çabalıyorum' derdi. Çok anlamazdım ne dediğini. Sonra öğrendim. Devrimci örgüt lideri olmuştu. Bir konsolosun ölümüne karıştıydı adı. Kaçarken Maltepe'de bir kızı mı ne alıkoymuşlardı evinde. Gidip konuşayım da teslim olsun istedim, bırakmadılar. Vuruldu, yakalandı, hapse düştü ama kaçtı. Sonra da ve Kanlıdere'de (Kızıldere demek istiyor) öldürdüler bunları, çok yandım Mahir'e..." "Ben okuyamadım, dayımın yanında sıhhi tesisat işine girdim ustalaştım. Kendime 2 ortak dükkân bile açtım. Bir kız vardı. Hasköy'de otururlardı. Firuzan'dı adı. Âşıktım. Onun da gönlü vardı. Mendil göndermişti bana komşunun kızıyla. Üstüne adımı işlemiş... Gittik istettik. 'Askerliği yap, verelim' dediler. Dükkânı filan unutup karar aldırdım. Erzurum'a buharlı trenle askere gittim. 59. Topçu Tugayı'na. Hasretten felaket hissettim kendimi. Onu görmek için o kadar çok firar ettim, o kadar çok cezaevinde yattım ki, askerliğim 8 senede bitti.