Yeryüzünün her köşesinde başka acı, her acının içinde başka kadın/lar, her kadının yanında başka başka çocuk/lar var. Çocukları soyutlasak ya keşke, çocukları katmasak ya oyundan başka aramıza. Erkekler siz kendi aranızda savaşsanız ya ille de savaşacaksanız. İlle de paylaşamıyorsanız dünyayı, kendi kendinizi öldürseniz ya, biz görmeden çocuklar duymadan, uzağımızda.
Bu gök aynı gök, hepimizin. Aynı göğü paylaşabiliyoruz da aynı topraklara neden sığamıyoruz?

Biri bu dünyanın stop tuşuna başmalı Allah’ ım!

İnsanlar çıldırmışlar, insanlık ölmüş, geride kalanlar can çekişiyor.
Şehirler bombalanıyor, insanlı şehirler…

Kalmıyor ne yerin,  kalmıyor ne evin…

Yollara koyuluyorsun uzak yollara. Ait olduklarını oldukları yere bırakıp senin olmayana doğru…

Pimi çekilmiş birer bombayız her birimiz. İçimizde patlamış öfkemiz, dışımız dimdik ayakta / hayatta. İçimiz hüznü bölmüş bölmüş yemekte, dışımız gardını almış düşmana duvar olup yol kesmekte.

Çıplak ayaklarıyla dolanıyor çocuklar etrafta.

Çocuklar bizim çocuklarımız…

Çocuklar doğmasın, doğmasın çünkü görmesin çocuklar.

Çocuklar doğmasın, doğmasın çünkü ölmesin çocuklar.

Masumiyet yalnızca çocuklara armağan edilmiş. Katlediyoruz var gücümüzle.
Savaşın çocukları kuşanacak bir gün beyaz bayrakları kefen giydirilmiş diğer tüm kardeşleri adına.

Susturun silahları, artık sussun silahlar.

Her taraf beyaza boyanacak dünya tümüyle karardıktan sonra. Şafak vakti yaklaşıyor, ne kaldı şunun şurasında. Değil mi ki en zifiri karanlıklardan sonra gün tüm ihtişamıyla doğacak yüreklerimize.

Çocuklar umutlu, gün be gün yeşeriyorlar cıvıl cıvıl.

Çocuklar büyüyor, çocuklar görüyor, çocuklar duyuyor, çocuklar her yerde…
Çocukların dualarıyla merhamet yayılsın yeryüzüne.

Amin.