Tapon mallara para kaptıranın anası ağlasın
Ekmeğiyle suyuyla vatanımda, kendi insanlarım arasında bulunmak dünyada bulunmanın en iyi hissini veriyordu bana.
Türkiye - 08-04-2012 13:28
Alelâdelik... buna yabancıydım. Bunun ne olduğunu çocukluğumdan beri bilmiyordum; ama bilmek ve hatta iyi bilmek, alelâdeleşmek istiyordum. Tecelli öyle vuku buldu ki, harc-ı âlem addedilen her şeyi iştiyakla bilmeye doğru çabam, her şeyi bilme yönündeki teşebbüsüm günden güne alelâdelikten biraz daha uzaklaşmam neticesine vardı. Tanışıp sevdiğim, gönül bağladığım, seçerek beğendiğim ne olduysa, onlar sebebiyle tecrid olundum. Bir oluşun tebellür ettiği vakidir: “Mücerreten varoluş”. Bu ibare yaşadığım hayatın şeklini ifade ediyor. Görmek isteyen için her safhası görülebilecek sarahatte.
Bunca yıl Türkiye’de yaşamış olmam esasa kendime mahsus kıymet hükümlerimi alarak yaşadığımın mânâsını izah eder. Esas ne idi? Neye esas diyordum? Keyfiliği mi, canımın çektiğini mi esas kabul etmiştim? Hayır, kendime mahsus kıymet hükümleri demiş olmam bu hükümlerin benim birer uydurmam oluşundan ötürü değildi. Kendime mahsus kıymet hükümleri “hevâ vü hevesim” değildi. Yalan söylemiş olurdum, hep kendimi haklılaştırarak, hep “ben”imin uydurmaları sebebiyle, hep “ben”imin uydurduklarının verdiği rahatlıkla yaşadım deseydim. Doğrusu kabahati hep kendimde aramamdı. O halde ne? Madem işlerin akışında “öznelliğim” belirleyici değildi; o halde nedendi bunca ters, bunca yakışıksız vukuat? Şunu diyebilirim: Lî-hikmetin verili olanlar arasından ömrümün idamesine yarasın diye benim değerlendirme yetime tetabuk etmiş olanlar beni bu günlere getirdi. Siz bu son cümleden hiçbir anlam çıkaramadım, diyenler arasındaysanız, bilin ki ben başından beri bu anlaşılmazlığa tâlibim. Niçin rıza gösterecekmişim benimle hemdert olmayıp da sözlerime tepeden bakma cüreti gösterenlere? Gerçek şu idi ki, değerlendirme yetisi dediğim her ne ise, o da verilmiş, bahşedilmiş bir hususiyetti.
Ömrümün her kesitinde, bu hususiyetimin teminatını nimet bilip kaderimi güler yüzle karşıladım. Kırk yaşıma varıncaya intiharı, bu dünyayı hepten terketmeyi hiç aklımdan çıkarmadan yaşadım; ve lâkin dünyanın bir başka yerinde olsaydım keşke bir gün bile, demedim. Ekmeğiyle suyuyla vatanımda, kendi insanlarım arasında bulunmak dünyada bulunmanın en iyi hissini veriyordu bana. Benim için ait olduğun yere mensup olmaktan daha iyisi yoktu. Yakında ve uzakta yabancılar (eller, gafil eller) hep vardı. Eli düşman, düşmanı el bilerek, ihanete bir gün bile bulaşmadan alnı açık bir ömür sürdüm. Ne çocukluk çağlarımda, ne de daha sonrasında bir elim yağda, bir elim baldaydı. Olsun ister miydim acaba? Bunu bir gün bile tahayyül etmedim. Yıllar yılları takip ettikçe hiç beklemediğim ve fakat öyle olacağından hep korktuğum şeyler karşıma çıktı. Felâket bundan başka bir şey değildi.
Çocukluktan ihtiyarlığa neler olduysa kendime “ben” dememe sebep olan anlam çemberi sâlim şeklini kaybetti. Öyle iğri büğrü ki, artık ona“çember” adını yakıştırmak çok zor. Bir merkezi olan anlam çemberinden ötürü kendime “ben” der idim. Şiirimdeki birinci tekil şahsın Türkiye olduğunu söylerdim. Şimdilerde bir ayağımın çukurda olduğu alenen tespit edilebilen günlerde Türkiye’ye bakıp “Ben bu muyum?” diye sual ediyorum. Bana gözümü açtığım günden beri dünyadır diye gösterilen yerde hâlâ yaşayıp yaşamadığımı bilmez haldeyim. Hayatın hayat demeğe değer bir yanı kalıp kalmadığı sualine cevap arayan kaç kişinin kaldığını merak ediyorum. Milyonlar, milyonlar, milyonlar içinde kaç kişi kaldığımızı bilmiyorum.
Bildiğim şey bizim şimdiki “bunlar” kıratında olmadığımızdır. Şimdiki Türkiye manzarası bizden birşeyi, biz olan bir şeyi hiçbir şekilde aksettirmiyor. Bize bakan soyu da sütü de bozuk süprüntülerin yozlaşmış birikintisi diyemezdi. Olgun kişilerdik. Olgunluğumuz içimizi doldurmağa yetiyordu. Bütün zorbalara, despotlara, mütegallibeye, efendilere, beylere, beyefendilere, ağalara, paşalara rağmen “Biz” bir millettik. Millet oluşumuzu o köşe tutma meraklısı, kendini beğenmiş unvan peşindeki güruh temin etmemişti. Tek, yekpare bir millettik. Yekvücut olduğunu cihana göstermiş bir millettik. Sahtekârlar bizim adımıza çok konuştu. Ne zaman ki tercihimizi kullanabilecek bir imkâna rast geldik, işte o zaman millet oluş irademizi beyan ettik. Dünyaya 14 Mayıs 1950 günü Türk milletini kimlerin idare etmemesi gerektiğini alenen bildiren bizlerdik. O gün akşam ezanı onsekiz seneden sonra ilk defa Allahü ekber nidasıyla okundu. Bildirgemizi hem 1954, hem de 1957 senesinde teyiden tasdiyk ettik. Yılgınlık bize göre değildi. Beyanımızı hiçe sayan 27 Mayıs 1960 ihtilâline rağmen pes etmedik. Ceberrut Osmanlı gününü beklemeyi öğretmişti bize. Beklemesini bilirdik. Şimdi aramızdan birçoklarının, bizlerden hiç olmazsa birinin, içimizde yaşayıp müktesebatını elverişli hale getirmiş birilerinin kalkıp batılılaşmanın bâtıllaşma olmadığını göstermesi gerekiyordu. Bilmek, kesinkes bilmek istiyorduk garplılaşmanın bizi gurbete düşürmediğini. Nihayetinde o gün gelsin istiyorduk. O gün gelince 300 yıldır çektiğimiz vicdan azabının sonunun geldiğini artık ilân edecek, vicdanen müsterih olduğumuza milletçe ikna olacaktık.
Türkler olarak bize kimse abur-cubur insan muamelesi yapmağa ehil değildi. Milletimiz denilince asırlarca dünyada hep bileğinin hakkıyla yaşamış milleti işaret ettik. Bu millet ne yapmışsa yapmış Ermenistan’ın devlet başkanını Wilson’un (o zamanın aktüel ABD başkanının) tayin edeceğini hükme bağlayan anlaşmayı Sevr Anlaşması’nı geçmez para mevkiine postalama kudretine sahip çıkmıştı. Kudretin kimlerin dostluğuyla hayatı müessir kıldığı sorulursa verecek sarih bir cevabımız vardı: Türktük, ismimizle müsemma idik. Herhangi başka bir yedek isme ihtiyacımız yoktu. Kendi toprağı bildiği yeri, Türk topraklarını Greklere, Ermenilere, Kürtlere, Pontuslulara vesair teferruata yağmalatmamış oluşumuzun bir sonucu olarak doğan Türkiye Cumhuriyeti İslâm’ı arzın tekmil sathında asker gücüyle ve idari dirayetle temsil ediyordu.
Türk topraklarında İslâm’ın bir daha parlamasına, Türk değilim diyenlerin pişman edilmesine imkân vermemek için Hıristiyan takviminin 1973üncü yılında “Siyasal İslâm” icat edildi. Böylelikle Türkiye ısmarlama Müslümanları tanıma fırsatı ele geçirdi. Ne var ki, Batılılaşma illeti Türklerin kimin ısmarlama Müslüman olduklarını teşhis etmelerine engel oldu. Türkler birbirlerini taşıyabilme, yüklenip götürme, böylelikle istiklale kavuşma azminden uzak durdu. Bu durum küfr âleminin gökte aradığını yerde bulması demekti. Hemen ve derhal İslâm’ın Türklükle, Türklüğün de İslâm’la bir arada bulunamayacağı çevreler icat edildi. Vakti gelince ısmarlama Müslüman konfeksiyon Müslüman’a dönüştürüldü. Her çevreden “Kaç numara Müslüman?” diye sual edenler oldu. Kâfirlerin her bedenine uyan bir Müslüman imalatı için kalıplar çıkarıldı. Daha sonra sür’atle seri imalata geçildi. Turgut Özal Türkiye’yi dünyaya açtı. İhracat canlı bir sektör durumuna geçti. Peki, Müslümanlık ve Türkiye irtibatına ne oldu? Ekranlarda halen gördüklerimiz kimler? Onlar kendilerinin “ihracat fazlası” olduklarını iddia ediyor. Hepsinin aslını merak eden varsa öğrenir ki, onların hepsi hayalen ihraç edildikten sonra haham ve papaz müşterinin standarta uygun görmediği için iade ettiği mallardır. Türkiye’de “Göreceksiniz, beni iade etmeyecekler!” diyerek siyaset yapan çok kimse var.
İsmet Özel, 31 Mart 201
İstiklal Marşı Derneği
http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi.aspx?YID=632&KID=1