Burada geçenler, göğün uçsuz bucaksız ufkuna bakarak ayakları yerde başı bulutlarda yürürler, âlemin tatlı, huzur dolu güzelliğini seyrederler…
O an, tertemiz, insani bir aydınlığa dönüşür ruhun, güzelliğin hazzı mest eder…
Meryem kanatlı yeşil bir kuş olur, kandillere konar, arar hikmeti âlemi seyreder…
Bu arayışta ruhun hırçınlığı, başka anlamlarla teskin olmak, sabitlenmek ister…
Söğüt ağacının yeşil yapraklarındaki sevilen sabırsız titremeyi gösterirler…
Güvercin yavrularının çarpan kalbi kadar ürkek bir kararsızlık belirir…