Demir, Üstat’a yöneltilen eleştirilerin fikir çilesinden yoksun, dedikodu mahiyetinde klişelerden ibaret olduğunu savundu.
Turan Demir, Necip Fazıl’ın fikri ve edebi mirasına dair yürütülen tartışmaların seviyesine dikkat çekerek, bu saldırıların arkasında derin bir anlama çabası değil, yüzeysel ezberler bulunduğunu kaydetti. Salih Mirzabeyoğlu’nun tarifiyle Necip Fazıl’ın bir "remz şahsiyet" olduğunu hatırlatan yazar, magazinel dedikodularla büyük bir fikir ve sanat davasının üstünün örtülemeyeceğini vurguladı.
Klişeler ve zihniyet sığlığı masaya yatırıldı
Yazısında Mustafa Öztürk’ün Necip Fazıl’a bakışını "mahalle dedikodusu" seviyesinde kalmakla nitelendiren Turan Demir, meseleyi felsefi, ontolojik ve hermenötik derinlikten koparmanın büyük bir zihniyet krizine işaret ettiğini belirtti. Öztürk’ün tavrını "sifon analojisi" üzerinden değerlendiren yazar, ortadaki sığlığın felsefi bir muhataplık kazanmayı dahi hak etmediğini ileri sürdü.
Demir, eleştirilerini şu sözlerle temellendirdi: "Rövanşizm ile adalet arasındaki derin ilişkiyi, sosyoloji ile insan psikolojisi arasındaki bağları bilmeyen; şairin peygamberlik müessesesiyle olan iltisakını kavrayamayan, kolektif şuuraltı ile edebiyat arasındaki inceliğe dair en ufak fikri olmayanlara ne anlatılabilir? İslam, yüksek idraklilerin inceliklerine erebileceği bir hakikattir."
Tarihselcilik eleştirisi ve bayat fikirler vurgusu
Mustafa Öztürk’ün savunduğu tarihselci çizgiyi "pasif bir hümanizm ve savaş kaçkınlığı" olarak nitelendiren Demir, Avrupa fikir hayatında çoktan ıskartaya çıkarılmış modellerin Türkiye’de ilerici bir tavır gibi sunulmasını eleştirdi. İlerlemeci ve ahlaki evrim temelli tarih tezlerinin modern çağın büyük krizleri karşısında derin felsefi sarsıntılar geçirdiğini ifade eden yazar, bu yaklaşımların Tanrı-insan ilişkisini neredeyse bir "algoritma-insan ilişkisine" indirgediğini savundu.
Öztürk’ün, Necip Fazıl’ın Doğru Yolun Sapık Kolları eserindeki tespitlerini kişisel bir hesaplaşmaya dönüştürdüğünü öne süren Demir, Üstat’ı yalnızca kafiyeli söz söyleyen bir edebiyatçıya indirgemenin büyük bir idrak yoksunluğu olduğunu kaydetti.
"Perdeler" mısrasından medeniyet muhasebesine
Yazısının son bölümünde Necip Fazıl’ın derinliğine örnek olarak "Perdeler, hep perdeler..." mısrasını tahlil eden Demir, bu ifadenin Doğu ve Batı sanatındaki soyutlama (abstraksiyon) anlayışıyla doğrudan irtibatlı olduğunu dile getirdi. Mimar Cevat Ülger ve Roger Garaudy’nin İslam mimarisi, estetiği ve Süleymaniye Camii üzerine yaptıkları tespitleri hatırlatan yazar, İslam sanatının görünmeyeni görünür kılma cehdine dikkat çekti.
Demir, yazısını Necip Fazıl’ın "Bugün fikri hapishaneye atanların dölleri, yarın onu tımarhaneye atacaklardır" sözüyle noktalayarak, hakiki tefekkürün hak ettiği haysiyetle savunulması gerektiğinin altını çizdi.