Bismillahirrahmanirrahim.
İki konuya değinmek istiyorum.
İlk olarak, neden Müslümanların özel günlerinde her şey fahiş fiyat oluyor? Ramazan ayı geldi mi tüm gıda ürünleri pahalanıyor. Kurban Bayramı ise on liralık kurban yirmi bin lira oluyor. Fikir ve düşünce her sene aynı: “Ne kaldırırsak o.”
“İslam, bizi aldatan bizden değildir.” buyuruyor.
Bırakın da Ramazan’da insanlar alıp yesin, Kurban’da kesebilsin.
Diğer husus ise şudur: Kurban et için mi kesilir, takva için mi?
Ramazan Bayramı geçti, elhamdülillah. Rabbim, daha nice bayramlara sağlıkla erişmeyi nasip eylesin. İnşallah önümüzde Kurban Bayramı var.
Kurban Bayramı’nda kesilen kurbanları derin dondurucuya doldurmak ne kadar takva ve ihlas işidir?
Hâbil ile Kâbil’in kıssası (Mâide, 27):
“Onlara Âdem’in iki oğlunun başından geçen ibret verici şu gerçeği anlat: Onlar Allah’a birer kurban takdim etmişlerdi de birinden kabul edilmiş, diğerinden ise kabul edilmemişti. Kurbanı kabul edilmeyen, kıskanıp: ‘Seni mutlaka öldüreceğim.’ deyince, öteki şu cevabı vermişti: ‘Allah ancak takva sahiplerinin ibadetini kabul buyurur.’”
Allah Celle Celâluhu buyuruyor (Hac, 37):
“Onların ne etleri ne de kanları Allah’a ulaşır; fakat O’na sadece sizin takvanız ulaşacaktır.”
Demek ki bu ibadet et işi değil, takva işidir.
Hz. Âişe validemizden rivayet edildiğine göre Nebiyy-i Ekrem (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Âdemoğlunun, Kurban Bayramı’nın birinci günü yaptığı işlerin Allah’a en sevimli olanı, (kurban) kanı akıtmaktır. Kıyamet günü o kurban, boynuzları, tırnakları ve kıllarıyla gelir. Kurbanın kanı da henüz yere düşmeden Allah’ın rızasına nail olur ve kabul edilir. O hâlde kurbanlarınızı gönül hoşnutluğu ile kesin.” (İbn Mâce, Edâhî, 3; Tirmizî, Edâhî, 1/1493)
“Allah indinde günlerin en büyüğü, Kurban Bayramı günüdür. Bunu fazilette ‘yevmü’l-karr’ (bayramın ikinci günü) takip eder.” (Ebu Dâvud, Menâsik, 18/1765)
Peygamber Efendimiz buyuruyor:
Bir kurban kesildiğinde Efendimiz (s.a.s.), ondan geriye ne kaldığını sormuştu. Hz. Âişe validemiz:
“Sadece bir kürek kemiği kaldı.” dedi.
Bunun üzerine Efendimiz (s.a.s.):
“Desene (yâ Âişe), bir kürek kemiği hariç hepsi (yani bütün infak ettiklerimiz) bizim oldu!” buyurdular. (Tirmizî, Kıyâme, 33)
Urve (r.a.) bir gün evlatlarına şöyle demiştir:
“Evlatlarım! Sakın biriniz, bir büyüğe hediye ederken utanacağı bir şeyi Allah için kurban olarak takdim etmesin! Zira Allah, büyüklerin büyüğüdür ve O, her şeyin en seçkinine ve en kıymetlisine herkesten ziyade layıktır.” (Muvatta’, Hac, 147)
Kurban ibadeti takva işidir. İslam zaten fakire kurbanı vacip tutmuyor; zengine vaciptir.
Bir de “kaç kilo et çıktı” meselesi var. Kaç kilo et çıktıysa çıktı; sen kurbanı Allah için kestiysen mesele bitmiştir. Kurbanın sağlıklı ve kesilebilir olması bizim için yeterlidir.
Büyükbaş kurbanı ortaklaşa kesenler ise kalplerinden şüphe dahi etmemelidir: “Ona iyi et gitti, bize gitmedi.” gibi düşüncelerden uzak durulmalıdır.
Ortak kurban kesenler, ortaklarının samimiyetine ve niyetine göre seçim yapmalıdır. Allah muhafaza, aksi hâlde kurban ibadeti değil; sadece et kesip yemiş olurlar.
Ahmet Sağlam