Karanlığın en koyu, vicdanların kör kuyularda kaybolduğu, cehaletin rüzgarıyla insanlığın kendi ellerinden yonttuğu, putlara secde ettiği bir çağ…
Zaman, sanki sükûtun en derin ve en ağır perdesini çekmişti kainatın üzerine.. Canlar suskun, ruhlar yorgun, vicdanlar sönmüş birer kor gibiydi. Kız çocuklarının kumla örtülen masumiyetleri, güçlünün zayıfı ezip geçtiği o vahşi düzen, kâinatın sırtına vurulmuş en ağır yük idi.
İşte tam da o demde, Rebiülevvel ayının on ikinci gecesi, gök kubbe adeta sükûnetini yırtan ilâhî bir müjdeyle sarsıldı.. Mekke’nin ufkunda, tarifi imkânsız bir nur parladı.. Amine Hatun’un evine inen o kutlu misafirle birlikte, bütün cihan bin yıllık uykusundan uyanıyordu resmen..
Rahmetin Şafağındaydı o Gece Mekke..
O gece, taşın toprağın can bulduğu, çölün kum tanelerinin bile "Muhammed" diye yankılandığı bir geceydi.. Mekke’nin üzerinden keder bulutları çekilmiş, yerine zemzem serinliğinde bir huzur inmişti. Yıldızlar, yeryüzündeki o eşsiz yetimi, o iki cihan güneşi sevgilisini selamlamak için gökyüzünde adeta yarış ediyordu birbirleriyle. Sâve Gölü'nün suları mucizevi bir şekilde çekilirken, Kisra sarayının sütunları yıkılıyor, cehaletin ve zulmün bin yıllık putları temellerinden sarsılıyordu. Ebabil kuşlarının kanat çırpışlarında bir bayram sevinci, secdeye kapanan dağlarda ve taşlarda sonsuz bir şükür vardı.
O, dünyaya ayak bastığında, sadece bir bebek doğmamıştı; insanlık onuruna, kadına, yetime, mazluma nefes verilmişti elhamdulillah. Amine Hatun’un kucağında gülümseyen o masum yüz, aslında bütün insanlığa "korkmayın, rahmet geldi"diye fısıldıyordu. O, kâinatın kalbine saplanan zulüm hançerini şefkatiyle çıkaran, insanı kendi özüyle buluşturan rahmet Peygamberiydi.
Asırların ötesinden süzülen bir hasret türküsüydü gelişin..
Alemler senin için yaratılmıştı, sevgiler senin kalbinden mayalanmıştı,en güzel ahlakın,en tatlı dilin sahibi Sensin ya Rasulallah..Minarelerden dökülen kandil sesleri, gökyüzüne uzanan ellerimiz, dualarımızla buluşuyor bugün. Evlerimizin içinde yanan ışıklar gibi, kalplerimizin en ücra köşesinde de Senin sevginle bir kandil tutuşuyor..
Salâtü selamlar yayılırken dünyaya, dalga dalga gönüllerimizden, içimizdeki o kurak bozkırlar kevser sularıyla sulanıyor gibi hissediyoruz Efendimiz,en Sevdiğimiz,en Sevgilimiz..
Gözyaşlarımız, dünyaya sığdıramadığımız o hasretin, Sana duyulan derin özlemin en saf tercümanı oluyor adeta..
Medine’nin serin sokaklarında yürüyormuş gibi, Ravza’nın huzurunu evimizin köşesinde soluyoruz sana Selam ederken..
Senin "Ümmetim, ümmetim" diye çarpan o şefkat dolu yüreğini hatırlamak, kirlenen dünyamızda bize yeniden insan olduğumuzu hatırlatıyor elhamdülillah. Kırılan kalpleri onarmak, dargınlıkları bitirmek, bir yetimin başını okşamak, hep senin ikramın kalbimize..
Gönül ikliminde
Mevlid gecesi bu gece,bu gece sadece geçmişte kalmış bir doğumun yâd edilmesi değil; dünyanın bu karmakarışık kalabalığında ruhumuzun da özüne dönüş yolculuğudur biiznillah. Dünyanın gürültüsünden, hırslarından, kırgınlıklarından yorulmuş kalplerimiz için eşsiz bir sığınaktır Seni anmak..
Ey Allah'ın Râsulü,gönüllerimizin Sevgilisi Sen dünyaya teşrif etmeseydin, bu zindan gibi karanlık dünya bizim icin nice olurdu. Sen geldin, karanlıklar yarıldı, çöller gül bahçesine döndü.
Ey âlemlere rahmet olarak gönderilen güzel elçi,Sevgililer Sevgilisi..Bugün senin doğum günün vesilesiyle kapına geldik.. Kararmaya yüz tutmuş kalplerimizi nurunla aydınlat, yorulmuş ruhlarımıza şefkatinle merhem ol. Bizi senin yolundan, senin güzel ahlakından, o dosdoğru lisanından ayırma,en çok sana benzeyen,en çok seni seven ümmetinden olabilme nasibini diliyoruz..
Gecemiz mübarek, gönlümüz O'nun şefkati ve nuruyla mamur olsun..