Şimdi can kadar değer verdiğin biri için, bir dava için yürüsen, arada kaynarsın. Yani ya FETÖ’cü sanırlar ya da ayık bir esriklikle yürüyen bu adam’dansın sanırlar. İlk destek meselâ; “Parti teşkilâtımız yanınızda” cümlesiyle gelebilir. Yani, artık bitti yürümenin namusu, etkisi… Yürürseniz, bu berbat yolculuk müsveddesine dâhil gibi görünebilirsiniz.
Unuttukları şudur: Ülkenin kurucu kadrosu bunlar; yani bizleri eğitmiş, mağara kaçkını bile yaparak insanları “eğitmişler”… Bazı tekke zaviyeler yer ile yeksân iken, misâl, bazılarını maaşa bağlamışlar. İş Bulma Kurumu’nda –eski adı tabi bu- “semâzen” kadrosu var… Misâl…
Ne için yürüdüğünü vallahi bilmeden yürüyen, yürüyüşünü Gandi’ye, Mao’ya –Mao’yu pek anmıyorlar artık- benzettikleri “adam”, her gün ayrı bir sebep sunuyor; bazen eliyle kurt işâreti de yaparak. Malum işte “bilinçli bir solcu”, elinde kurt işâreti…
Hülâsa ağız tadıyla, tüm kalbimizle kınama ihtimâlimiz artık bitti. Şimdi yürürsek,yeminle, bu başı bozuk yürüyüşe dâhil sayılabiliriz.
Gün gelecek, bu “adım atan” adamın, “yürümediği” anlaşılacak. Ki, yol bile davacı olur, yol oğlu olmayanın yürümesinden…
İşte, kurt izi it izinde… İşte sevmekte aşırıydılar bir gürûh, şimdi kızmakta aşırı. Adaletten uzak, yine de haklı… Olimpiyatlarda ağlayanlar, “tövbe”yle kurtulur; ömrü “anasının rahminden, babasının sülbünden beri” karşı olanlar ola ki yine suçludur. Her dönemde yarım ve yetim kalmışlardır. Köşe başları örgütçe tutulduğunda da gariptirler, her köşe başı güya kazım kazım kazındığında da… Bitmez çilesi, adaletle karşı olanın…
Ömrü haksızlıkla uğraşmakta geçenler, hülâsa yani, şu berbat “adım atma” yüzünden, yürüyemiyorlar. Arada karışmaktan korkarak… Ve korkuyorlar, ola ki prim yapar bu “adım atanlar”, yürüme mesleği sahibi yol oğullarının sırtından…
Ahmet Ufuk Erkan