Geçmiş Zaman Resimleri

  Ne çok parantezler açtım hayata dair, Ve ne çok tezler sürdüm namluya bir bir. Şimdi karanlık çökmüş müdür hatıra ormanına, Patika bir yol mu dur ipekten tutkularıma? Sesler mi gelir geçmişten; Sisler ardında kuş yuvaları, ekşi erik tatları, Işık pırıltılarının oyunbozanlığı, ve kelebek ömrü ve kelebek ölümü hepsi bu… *** Şimdi hayalet resmeder gibi, Yarım yanlarından tutarak gölgeten düşlerimin, Ay ışığına vuruluyorum ansızın. Çığ düşüyorum karanlığına, Ki bronz hattın ardında ayin suskunluğu: ‘Ateş desen, kan çiçek, çöl bronz, kar beyaz’ *** /Yağmur pencereye her vurduğunda ‘kim o’ diyerek fırlıyorum dışarı. Ve deniz aşırı sihirlerle diriltiyorum ölmüş anılarımı, yarım ölçek kar suyu, şafak sessizliği, okyanus serinliği. Küllerini biriktirip ruhuma estiriyorum. C/isimsiz ve yolu belirlenmemiş vadiler boyunca akarak herhangi bir kaderin titreşimine… Dönüşler, ağlayışlar, ağırlığının tonuyla sessiz şehirler. Ve her limanda gemisiz kaptan. Serseri bir albatros gibi fırlayarak meçhul bir şairin dizelerinden, savrulup atılmalardan sahile vurmuş./ *** Yani bir tayın ele gelmez hırçınlığıyla, Karanlığın alevin ve çölün kışkırtıcı tonuyla, Ve her baharın en taze yüzüyle yani Sana geliyorum; Gözyaşlarım en keskin şaraptan daha soylu ve sert Şehirlerim yetim çocukların yangın yeri. Ellerim yine en korkunç silahım; Ve ellerim çılgın kırmızı tutkusu düş rengiyle boyanmış. Mecnunun seyir defterinde esrarını koruyan aymazlığım ile Sana geliyorum yosun kokusu ile dirilterek ölümlerimi. *** Bilyelerini cebine doldurarak uyuyan çocuklar gibi Her seferinde yeni simlere açılıyorum. Ve sarhoşluğuma yeni isimler türetiyorum Önce milyon kez büyütülmüş güneşin kızıllığıyla Bir coğrafya oluyorum gün batımı sahralara İflah olmaz akşamüstlerinin ürkek heyecanıyla Kaç mil yürümesi gerekiyorsa o kadar Ve nereye varması gerekiyorsa işte orası.   Geçmiş mutluluklardan çılgınlık izleri ve yanık kokusu geliyor; Dört şehir dört şiir ve dört sihirden. Ne kadar kaçarsam o kadar yakın Ve nerede vurulursam işte orası… *** Hiçbir dile dönüşmeyen Ve her anlama uyan tersinden Bir örümcek gibi gezinerek ayak sıralarımda Yüz yıldır ürperten dokunuşlarıyla Ve her güneş muttasıl karanlığa akar Sessizce indirir filikalarını suya Ya gemisini kurtaran kaptan Ya kaçıp kurtulan seraptan Ve kelebek ömrü ve kelebek ölümü hepsi bu…