İki elini kulaklarının üstüne koyarak,
Duymamak için çaba sarf ediyordu.
Elbette bir sebebi vardı.
Lakin insan en sevdiğinin sesini duymamak için ağlamazdı.
Dili lal olmuştu. Lakin yüreği öyle haykırmaktaydı ki...
O,hayatı sırtlanmış bir genç ti.
Yalnız başına büyütüyordu ,"bedenini."
Sevgisiz besliyordu,"ruhunu."
Günün birinde bir aşk yaşamak için di,
Tüm yorgunluğu.
Onu görenlerin söyledikleri söz "Olmayınca olmuyormuş" demekti.
Bir akrabasına âşık olmuştu.
Her gün görüşmelerine kimselerin,
bir anlam yüklememesi de bundan kaynaklıydı...
Lakin kimseler yüreklerin sesini duyamıyordu.
Aşk; öyle bir duygu ki...
Tarifi imkânsız. Her yüreğin başka bir anlatışıyla anlam kazanmakta olan
Kocaman, kendi başına bir dünya dır.
O dünya da sadece iki kişi yaşar.
Güneş onlar için doğar.
Gece onların üstüne yıldızlar takar.
Yağmur onların aşkına ağlar.
Kuşlar şiirler besteler.
Seher vaktinde bülbüller, âşıklar için öter.
Arılar bile balın lezzetini "âşık çiçeklerden "alır.
Âşık çiçekte mi olur?
Aşkın olmadığı bir canlı olamazdı ki!
"Aşk yüreklerin fani nefesi değil miydi?"
Baki bir bedenin, tek ölümsüzlüğü...
Bedenin yorgunluğuna tek kılıfı olan
Libasın adıydı.
Yaşın önemini hatırlatmayan belki de tek, takvimin günleriydi.
Aşk ile yaşanan saatlerin oluşturduğu günler, haftalar... Yaşanmış yıllar.
O da böyle duyguların acısıyla artık yanan bir kalp taşımaktaydı.
Gitmek, bazen yürümeden kaçmaktı.
Hatta kaybolmak.
Unutulmak için dualara sığınmaktı.
Unutmak ya da unutulmak!
Sevdalı yüreklere anlatılmayan kelimeler di.
Çıkmaz sokaklar vardır.
Girersin lakin dönüp çıkamazsın.
Gidecek yolda kalmamıştır!
Öylece kalırsın. Sokaklar dar gelir.
Beden büyür kaplar tüm caddeleri.
Bir tabela görürsün"Aşk Çıkmazı"yazar üstünde.
Aşk; zaten çıkmak için içine girilmezdi ki!
Ne kadar nefes yorsan nafile...
Âşık sadece sevdalısının sesine kayıt yaptırmıştır,"yüreğine."
O yürek başka "ses" "duyamazdı.
Aşk; sağırdır. Kör dür.
Ağzından çıkan kelimeler ise lisansızdır.
"Bu aşka biz yenildik. Seni benden alıyorlar. Bensiz kalacak yüreğin.
Artık benim yüreğimde bir mezar yeridir.
Mamafih, gitmeliyim.
Nedenler ya da niçinleri anlatsam...
Ne sen anlarsın, ne de ben izah edebilirim.
Sadece gitmeliyim!
Diyordu... Yüreğinin kalp atışına kan veren sevdalısı...
Kulaklarına nasıl bastırıyordu, ellerini!
Canını yakarcasına.
Nafile bedeni bu acıyı hissetmiyor du.
Bir aşk masalı daha böyle noktalanmıştı.
Her gitmesi mecbur olan, anlatılmayan sevdalıların aşk hikâyeleri misali...
Aşklar hep masal mıdır?
Âşıkların elleri soğuk
Gözleri hep ıslak mı kalır?
O zaman aşk olmasın... Diyen bir yürek olmaz ki!
Aşk yaksa da kavursa da ağlatıp geceleri gündüze gebe yapsa da...
"aşk olsun"
Yüreklerinize bir tutan "aşk "
Ekin.
Kim bilir, belki sizin yüreğiniz gülümseyerek "Aşkolsun delim" der.
Sevgilerimle
Tülay Demircan KOYUNCU
