Bu dünyada var olmayan, varlık sınırının öte tarafında yerini bilmediğimiz, varamadığımız ama insanların hep yönelmek istediği bir yer…
Bu yönelişle insan, "burada olmayana”, "başka bir dünyaya”, "cennete", “ eve” kısacası "gaibe” özlem duyar, hüzünlenir.
Bu hüzün, tarih boyunca insanın ruhunu, yüreğini sarıp sarmalayan alevdir.
Ateşi söndürmek için sorular sorar, cevaplar arar, kendi kendine…
Yüce ve ince ruhlular, sonbahar ve hüzün anlatılarından niçin hoşlanırlar?
