Bediüzzaman Hazretleri, ‘’Muhabbet, şu kâinatın bir sebeb-i vücududur, hem şu kâinatın rabıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır. İnsan kâinatın en câmi bir meyvesi olduğu için, kâinatı istilâ edecek bir muhabbet, o meyvenin çekirdeği olan kalbine derc edilmiştir.
İşte şöyle nihayetsiz bir muhabbete lâyık olacak, nihayetsiz bir kemâl sahibi olabilir.’’(Sözler, 24. Söz, sayfa,321-322) derken, esas muhabbetin, kâinatı muhabbet ile yoğuran Sahibine yöneltilmesi gerektiğini veciz bir şekilde ifade etmektedir.
