İddiamız ne yönde olursa olsun, eğer çocuklarımıza hükmetmede, onların mukadderatına yön verecek kararlarda nefsanî tavırların sahibi isek çocuklarımızı elimizdeki mal gibi görüyoruz demektir. Bayramlıklar almamız, onların isteklerine ‘hayır’ demiyor oluşumuz bu gerçeği değiştirmez. Çocuklarımızı biz, imal ederek veya ithal ederek sahiplenmedik. Biz de çocuklarımız da Allah’a aidiz. Biz, kendimizin sahibi olamazken, bizim yaratılmalarına vesile olduğumuz çocuklarımızın nasıl sahibi olabiliriz? Çocuklarımız, onları yaratan Allah’a aittir. Çocuklarımızın Allah’a ait olması, onları sünnet ettirirken ya da başlarına bir musibet geldiğinde tekrarlamamız gereken bir slogan değildir. Çocuklarımız gerçekten bize ait değildir, onlar Allah’ındır.   Çocuklarımızın Allah’a ait olmaları gerçeği, ölünce onları Allah’ın alması ile izah edildiğinde hakikate teslim olmuş sayılmayız. Onları, Allah’ın bizdeki emanetleri olarak görüyorsak anne baba olmayı da emanetçi olmanın ötesine geçirmememiz gerekecektir. Emanetçi olarak çocukların üzerindeki tasarruflarımız, itikadımızı yansıtmalıdır.   Çocuğu yetiştirirken, onunla alakalı kararlarımızda ağırlığın ya da birincil etkenlerin ne olduğunu inceleyebiliriz. On beş yaşına gelmiş bir delikanlı ile alakalı verilmiş onlarca kararı anne ve baba tek tek ele alıp hangi kararda Allah rızasını birincil bir etken yaptığını, hangi kararlarda da ‘gelecek’ adı verilen fitnenin öne çıktığını mütalaa edebilir. Çocuklarımızı üç gün camilere göndererek yaptığımızı ya da isimlerini bir sahabinin ismine benzeterek koyduğumuzu avunma konusu yapamayız. Saf Allah rızasını araştırmaya mecburuz. İşlettiğimiz dükkândaki işletme mantığımızı, Allah’ın emaneti olarak bulduğumuz çocuklarımızın üzerinde uyguluyor muyuz, uygulamıyor muyuz; kendimizi aldatmamızın anlamı yoktur.   Çok derin boyutuyla bakmadan gayet yüzeysel bir konu olarak hafız çocukları ele alabiliriz: Hafız yani Kur’an yüklenilmiş bir çocuk veya genç kimindir, onun üzerindeki söz hakkı kime aittir? Eğer biz, hafız bir gencin evlenme süreci ile hafız olmayan bir gencin evlenme sürecini aynı tutabiliyorsak bu şu demektir: Bizim gözümüzde hafız olan bir genç, hâlâ bizim oğlumuz/kızımızdır. Onu kiminle evlendireceğimizi biz kararlaştırırız. Bizim ailevi menfaatlerimiz önceliklidir. Esas olan ise hafız olan bir genci ümmetin ortak değeri olarak görebilmemiz idi. Ümmetin ortak değeri olunca da onun üzerindeki kararları aile büyükleri olarak bizim tek başımıza vermememiz gerekiyordu. İnce düşünüldüğünde burada bir idrak hatası olduğu görülecektir.   Çocuklarımıza beddua etme hakkımızı kullanırken bile bu çizgi dışılık önümüze çıkacaktır. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, çocuklara beddua etmememizi emrederken bizim dikkatimiz çekmiş olmalıydı. Çocuğa beddua etmek yani Allah’tan, ağır veya hafif bir tarzda helak olmasını istemek, kişinin kendi eliyle büyüttüğü bir ağacı şu ya da bu nedenle budama hakkını kullanmasına benzemektedir. Bu da yanlıştır. Öte taraftan herkesin çok iyi bildiği meşhur Taif gezisinde Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz, üzerine taş yağdıran insanlara bile yüzlerce kere hak ettikleri bedduayı yapmamış ve ‘onların nesillerinden Allah’a kulluk edecek birinin gelme ihtimalini’ ileri sürmüştü. (Buharî, Bed’ul-Halk, 7/3231; Müslim, 4653)Onun ümmetinden fertler olarak bizim, kendi doğurduklarımızın gelecekte secde eden, kulluk hazzı ile yaşayan insanlar olma ihtimal ve umudunu yok saymamız hata değil midir? Sabırlı ve gelecek hesabını Allah’ın rızasını esas alarak yaptığımız çocuk planlamalarını uygulamaya mecburuz. Peygamberlerin çocukları ile alakalı mücadelelerini örnek alacaksak ulaşacağımız hedef budur. Malımız gibi görüp dilediğimiz şartlarda budama hakkımızın olmadığını idrak etmeliyiz. Allah’ın emanetlerini, Allah’ın istediği gibi kullanmalıyız. Doktor yapacaksak da bu böyledir, müçtehit yapacaksak da!   NUREDDİN YILDIZ