“Çok aç gittim, lokantaların önünde yemek kokularıyla nefsimi doyurdum…”
Hele bir gün cebinde beş kuruş para olmadan lokantaya girip karnını doyurduğunu, sonrasında kalabalıktan istifade edip para ödemeden kaçtığını sanki o günleri yaşıyormuşcasına anlattı.
Okulu bitirip öğretmen olarak atandıktan sonra da ilk maaşıyla tekrar o lokantaya gidip lokanta sahibinden helallik aldığını anlatması var ya aynı duyguları yaşadım o anlatırken.
Ben 33 yıl önceki öğrencimin meslektaşım olmasından ayrı keyf alırken evlatlarına o zaman yaşadıklarını ve okumak için verdiği mücadeleyi anlatamadığını üzülerek anlattı bize.
Biz nerede yanlış yaptık dedi.
Dedim ki ona, en büyük yanlışımız biz çektik, onlar çekmesin, biz yokluk gördük, onlar görmesin diye onlara iyilik yaptığımızı sanarken ne kadar büyük kötülük yaptığımızın hala farkında değiliz.
Çocuklarımızın ellerindeki telefonla gerçeklik duygusunu kaybettiğinin farkında değiliz.
Sanal âlemin çocukları elimizden alıp bize karşı mankurtlaştırdığının farkında değiliz.
Okusunlar diye uğraştığımız, fedakârlık yaptığımız çocuklarımızı elimizden kaçırıyor, sanal alemde kaybediyoruz.
