Bir yanda bilimsel paylaşımlar, evrim tartışmaları, gezegenler, hayvanlar…
Bir yanda aktivizm; dünyayı kurtarma iddiası, sistem eleştirileri, büyük sözler…
Ama bir şey eksik. Çok temel, çok insani, çok “yakın” bir şey: Aile, çocuk, içe dönüş, karakter eğitimi, duygusal gelişim…
Peki neden?
Neden bu kadar “dışa dönük” bir söylem var da, insanın en yakın alanı olan kendi iç dünyası ve ailesi bu kadar geri planda?
Soru basit ama sarsıcı; önce dünya mı, önce ev mi?
