Her sabah aynı saatte işe gidenlerin yaptığı gibi gece uyumadan telefonumun alarmını sabahın aynı saatine kuruyorum. Çalan bir zil sesi uyandırıyor beni güne. Aralıyorum yarı açık yarı kapalı gözlerimi. Bu ses ne kapı ne telefon sesi diyorum, bu ses okulun zil sesi.

Hızla telefonumu alıyorum elime. Yatakta olduğum saatin okulda olmam gereken saat olduğunu çok geçmeden anlıyorum.

Okuldaki yardımcım Belgin Abla’nın numarasına gidiyor elim. “Sen çocukları anasınıfına al, ben hemen geliyorum.” diyorum.

Zamanla yarışılan o anda, okula bu denli yakın bir ev tuttuğum için bir kez daha memnun oluyorum.

Hızla hazırlanırken tembellik her zaman da kötü bir şey değil diye geçiriyorum içimden. Dün çıkarıp dolaba yerleştirmediğim kıyafetleri giyiyorum hızlıca. Aynaya bakmaya cesaretim yok. Şu halimle yüzleşmemek en iyisi diyorum. Evden dışarı atıyorum kendimi.

Geç kalmanın mahcubiyetiyle başımı yerden kaldırmayarak hızla tutuyorum okulun yolunu, çok geçmeden sınıfımın kapısındaki veli kalabalığını görüyorum. Ne kimseye soru soracak ne de kimseden soru alacak durumda olmadığımdan; aynı hızla sınıfıma geçiyorum.

“Günaydın çocuklar” diyorum. “Günaydın” diye cevap veriyorlar hep bir ağızdan. Çocukların sesiyle yavaş yavaş kendime gelmeye başlıyorum. Kapıdaki veli kalabalığını da atlatıyorum sorunsuz. Artık biraz daha rahatım.

Bir kapı sesiyle tekrar bakıyorum sınıfın girişine…

Bu sefer gelen Mert, onu karşılamaya gidiyorum. Annesi Mert’in tombik ellerini bırakırken, öğretmenine ne söyleyecektin diye hatırlatıyor. Annesiyle kısa bir bakışmadan sonra hatırlıyor Mert: “Öğretmenim geç kaldığım için üzgünüm.”diyor.

Seviyorum bu çocuğu, hayat enerjimi artırıyor onu görmek. Heyecanlı konuşması, tüm sevimliliği ve yaşının alabildiğine tüm çocukluğunu yaşıyor Mert.
Öğretmen olmanın verdiği sorumlulukla, okulun kurallarını hatırlatıyorum Mert’e. “Okula zamanında gelmeliyiz, bu bizim kuralımız.”diyorum. İçinde bulunduğum çelişkiye de gülümsüyorum içten içe.

Henüz annesinin yeni bıraktığı sıcak ellerini tutuyorum Mert’in ve hep elini tutmak istemişimdir. Onun bana olan ihtiyacından daha fazla ona olan ihtiyacım biliyorum.

Bana yaşama enerjisi ver diyesim geliyor.

Bırakma elimi, birlikte şaşıralım hayata.

Bir bahane bulup gözkapağında biriktirdiğimiz gözyaşlarımızı akıtalım beraber.
Elimi bırakma Mert…Sesini duymak yaşama çağırıyor beni.

Tüm duyguları alabildiğince görüyorum sende yaşamayı hatırlatacak.

Şaşırmak…Ağlamak…Gülmek…

Hayatı yeni uçmayı öğrenmiş kuş acemiliğinde yaşamanı seviyorum.