Ancak makamının tüm İslâm alemi nezdinde kesinleşmesi 750’de son Emevi halifesi II. Mervan'ın ihtilalciler tarafından öldürülmesiyle mümkün olup Emevilerin yıkılışı ve Abbasilerin kuruluşuyla mümkün olabilmiş, 750-754 yılları arasında Abbasi hilafetinin başında olmuştur.
Ebû’l-Abbas’ın 750’de İslâm dünyasının halifesi olmasını sağlayan ihtilali tetikleyen sebep, Emevilerin gerek Arap olmayan Müslümanlara dönük “mevali” politikaları ve Müslüman olmayan tebaaya dönük “zımni” politikalarından ötürü gördükleri tepki sebebiyle meşruiyet kaybına uğramalarıydı. Şiiler, 680’de yaşanan Kerbelâ Hadisesinden sonra Emevî rejimine karşı sert bir muhalefet yürütmekteydiler. Hakeza “mevali” politikalarına maruz kalan Arap olmayan Müslümanlar ve “zımni” politikalarına maruz kalan gayrimüslimler de işin cabasıydı. Kabile kavgaları ve hanedanın iç çatışmaları ise devleti zayıflatıyor, etkisiz yöneticiler ise bu çöküşü hızlandırıyordu. İşte bu ortamda, Hz. Muhammed'in amcası Hz. Abbas'ın soyundan gelen Abbâsîler, gizli teşkilat ve etkili propaganda ile hoşnutsuz kitleleri topladı. Horasan'da yükselen hareket, Emevîleri bir halk devrimine dönüşen ihtilalle devirdi ve 750’de gerçekleşen bu ihtilâl, tarihe “Abbâsî İhtilâli” olarak tarihe geçti.
