Halife Ömer zamanında büyük bir yangın çıktı. Ateş, taşları bile kuru ağaç gibi yakmaktaydı. Yapıları, evleri yakmaya; hatta kuşların kanatlarını bile tutuşturmaya başladı.
Alevler, şehrin yarısını sardı. Akıllı kişiler, ateşe kovalarla su ve sirke döküyorlar; ama yangın, inada gelip hızını artırıyordu.
Sonunda halk, koşa koşa Halife Ömer’e gelip;
- Yangın, suyla sönmüyor, dediler.
Halife Ömer, onlara şunları söyledi:
- O yangın, Allah’ın alâmetindendir. Sizin cimrilik ateşinizden bir şuledir. Suyu bırakın. Yoksullara ekmek dağıtın. Eğer bana tâbi iseniz, cimriliği bırakın.
Bunun üzerine halk;
- Bizim kapımız açık. Biz cömert insanlarız, dedi.
Halife Ömer onlara dedi ki:
- Siz âdet olduğu için yoksullara ekmek verdiniz. Allah rızası için eli açık olmadınız. Övünmek, gösteriş yapmak için cömertlik etmektesiniz. Korkudan, Allah’tan çekinme yüzünden değil.
