Bir adam, kaçarken rastgele bir eve sığınmıştı. Korkudan rengi benzi atmış, sapsarı kesilmişti. Dudakları da iyice morarmıştı.
Ev sahibi, adamı böyle perişan halde görünce;
- Ne oldu? Neden kaçtın? Neden böyle betin benzin sarardı? diye sordu.
Adam;
- Sen duymadın galiba! Zalim padişahı eğlendirmek için, bugün sokakta ne kadar eşek varsa topluyorlar, dedi.
Bu cevap üzerine ev sahibi, şaşırdı. Adama şöyle sordu:
- Canım bundan sana ne? Eşekleri yakalıyorlar işte. Eh sen, eşek değilsin ya! Ne diye korktun bu hâlden?
Adam, biraz durakladı. Sonra ev sahibinin sorusuna şöyle cevap verdi:
- Bu işe öyle girişmişler ve öyle kızgınlar ki beni bile eşek diye yakalarsalar şaşılmaz. Gözleri öylesine dönmüş ve kendilerini bu işe öylesine kaptırmışlar ki gözleri artık hiçbir şeyi görmüyor. Adamlar, eşekleri yakalamaya öyle dalmışlar ki hiçbir şeyi fark etmiyorlar.
Bu cevap ev sahibini pek tatmin etmiş görünmüyordu. Adam da bunu fark etmişti. Bunun üzerine sözlerini şöyle tamamladı:
- İşte hiçbir şeyi fark etmeyen böyle gözünü hırs bürümüş kişiler, başımıza geçerlerse onlardan her şey beklenir. Hatta eşeğin sahibini de eşek diye götürürler mi götürmezler mi hiç belli olmaz.
