Ne yaman çelişki, ‘Dünya Beşten büyüktür ve fakat Beş Dünyadan güçlüdür.’
Berberde tıraş oluyorum. Televizyonda aşina bir ezgi.
Hakikat ezgi, insanın yüreğini eziyor;
“Şu dağlarda kar olsaydım, bir asi rüzgâr olsaydım, arar bulur muydun beni, sahipsiz mezar olsaydım.
Şu yangında har olsaydım, ağlayıp bizar olsaydım, belki yaslanırdın bana, mahpusta duvar olsaydım.
Şu bozkırda han olsaydım, yıkık perişan olsaydım, yine sever miydin beni, simsiyah duman olsaydım.
Şu yarada kan olsaydım, dökülüp ziyan olsaydım, bu dünyada yerim yokmuş, keşke bir yalan olsaydım.
Ses Ahmet Kaya, ekranda Kadir İnanır…
Sazı kucağına almış, dekor hapishane…
Ve Tatar Ramazan.
İlk bir Ramazan ayında iftarı beklerken seyrettiğimi hatırlıyorum.
Hikâyenin geçtiği hapishaneye sürgün geliyor.
Kimsesizlere, garibanlara, ezilenlere sahip çıkıyor, kumarı ve esrarı yasaklıyor.
