Ardından bebeklik çağındaki oğlu Orestes’i krallıktan sürerek kızı Electra’yı köle gibi çalıştırır. Orestes reşit olduğunda annesini öldürmek üzere Miken’e döner. Sarayın önünde kılıcını çeken oğluyla yüzleşen Clytemnestra, Orestes’in babasını suçlayarak kendini acındırmaya çalışır: “Zordu payıma düşen çocuğum.” Ve ardından tehditler savurmaya başlar: “Lanetimden kork, seni doğuran annenin laneti bu!” Bu stratejiler işe yaramayınca ona olan sevgisine dair sahte iddialarda bulunarak ona sarılıp tutkuyla öpmeye başlar. Orestes bir anda kaskatı kesilir ve “Hareket edemem, körleştim…” diyerek kılıcını yere düşürür. Orestes ancak annesinin onun bu anlık pasifliğinden faydalanarak askerleri çağırmaya başlamasıyla birlikte, sözde sevginin onu iradesi altına almasını sağlayacak bir stratejiden başka bir şey olmadığını anladığında kendine gelir ve gücünü toplayarak son darbeyi indirir. Bu ani, atıl pasiflikteki şaşırtıcı nokta, günümüzde baskın anneyle mücadele ederek iktidarını kaybeden genç adamlara dair her psikoterapistin gözlemlediği durumu ortaya koymasıdır.
