Çözülen bir yün yumağı, Akıp giden günlerimiz
Mezar taşlarından suskun, Sessiz sitemsiz…
 
Güne kırkikindi yağmurlarından yağıyor. Telaşla koşturmuyoruz ıslanmak için.
Dışımız baştan aşağı ıslak, içimiz her hücresinde kuru bir dal…

Gitsek ya buralardan kalbimizin kara çalınmamış doğusuna! Doğuya, güneşe doğru… İliklerimize kadar kurumaya…

Çekemeyiz bu şehri ve çekilmezliklerini içimize çekildikçe…

Sevdiğini yarım bırakmış hercailer açar olmuş şimdilerde, dizilmişler toprağa bir resmi geçit havasında... Selam duralım, durup da bakalım…

Söylenmiş bir şarkının tekrarlanan nakaratına benziyor akıp giden günlerimiz… Bir şarkı tuttuk aklımızdan, söylenip duruyoruz. Acının tınısı dudaklarımızda gezinir olmuş ve fakat hiç de tınlamıyoruz. Dalarız düşüncenin en derin dehlizine yolumuzu kaybetmek pahasına... Daldık ve kaybolduk…

Her an bir şarkı, her şarkı bir an saklar içinde… Hatırlar dinler, dinler hatırlarız…
Şimdi herkes gezintiye çıkmış uykusunda düşler ülkesine… Gökyüzü toz pembe, güneş de turuncuya çalan sarısıyla doğmuş üzerimize…

Karşımızda tüm silahlarını kuşanıp gardını almış bir hayat… Orta oyunda oynatılan kuklalar gibiyiz, oldukça hazırlıksız ve bir hayli amatör…

Kimileri an içinden an çalarken, kimileri an içinde saf tutarlar…

Yönümüz acı tarlası, sözümüz baki, sevgimiz kavi…

Suskunluğumuzun sırrı kör kuyularda… Yusuf mu kuyuya atılmıştı yoksa Yusuf’u kuyuya atanların vicdanları mı?

Kabul etmiyorum, itirazım var tüm bu olup bitene…

Etmiyoruz itirazımız var.

“…mış” gibi yaparak geçiyor günlerimiz… İnanmış gibi, özlemiş gibi, sevmiş gibi…

Güçlü olmaya çalışmak ne zormuş. Ne zormuş her an her şeye karşı hazırlıklıymış gibi davranmak mesela… Üstümüze örttüğümüz bu karanlıklar aydınlanmalı, mum ışığında islenen gözlerimizi ovuşturmayı bırakıp uykunun huzuruna çıkmalıyız. Hepimiz uykusunda gülümseyen sarhoşlarız. Yutkunamadığımız acılarımızdır bizi gülümseten… Acılarımızı selamlayalım tebessüm ederek…

Ve mana bakışlarımıza hapsolmuş, sözlerimiz bulanık...