Beyhude!

(

Köşe Yazıları - 04-02-2013 14:09

(...)bir anda odanın her köşesine Barış Manço’nun "Beyhude geçti yıllar" adlı şarkısı dokunuyor.

Şarkı satır satır akarken, aşkın, hayatın, varlığı için yaşadığımız her şeyin aslında bir yalnızlık hikâyesinin ardına takılıp gittiğini söylüyor… "Çok soğuk" diyen bir ses, dağıtıyor beynimin içinde dönen kelime girdaplarını. Bir an tekrar odanın içine dönüp şarkıyı devam ettiği yerden dinlemeye uğraşıyorum; ama beynim beni yakın geçmişe taşımakta ısrar ediyor.

Kalabalık bir caddede yürüyorum. Deli bozgun bir kar yağmaya başlıyor; ağaçlara, arabalara, caddelere, evlere, çatılara, yüzüme... Elimi açıyorum birkaç tanesi sıcak uvcumun içinde eriyip suya dönüşüyor. Eser kalmıyor az önceki halinden. Garip, az önce sizi mutlu eden şey az sonra hüzün nedeniniz olabiliyor. Bu yüzden bana, her yağan kar, faniliği bir kimlik olarak yanımızda taşıdığımızı hatırlatıyor.

Aslına bakarsanız her birimiz savrulan bir kar tanesiyiz. Çok kalabalık olan, ama aslında yalnız ve tek kalan… Kalabalık içinde olmak yalnız olmadığınızı göstermez. İnsanoğlu bir kar tanesi misali gökle yer arasında zaman ve yer dolduran ve toprağa dokunuşuyla bu yer kaplanan alanı terk eden, birçok varlıktan bir tanesi. Toprağa dokunuş asla bir bitiş değil her şey ve insan için yeni bir başlangıcın bereketli sonu.

Şarkı akmaya devam ediyor; odaya, sokağa, gökyüzüne, yüreğime, zamana… “Beyhude geçti yıllar/ silindi hatıralar/ geride bir avuç yalan/ hüzün dolu geceler/buğulu pencereler/işte hepsi bu senden kalan…”

Her şeyden geriye bir avuç yalan kalırken, nedir bu dünya telaşı yüzünden oluşan adına stres denilen bu bulalım hali? Dünya paylaşılası kadar büyük yeter ki paylaşma duygusunu kaybetmeyelim. Bencilleşip hayatın merkezinde olduğunu düşünenler kocaman bir yanılgının içinde boğulmaktadırlar. Başkasının penceresine geçip onu da anlayarak yol alınmalı hayatta. Çocukça bir coşkuyla yolda olmalı insan; meraklı, heyecanlı, iyi niyetli, kaygılardan uzak, abartmadan, kırılganlıkları çabuk yok ederek, yarını düşünmeden, bugünü tüm doymuşluğuyla yaşayarak, üzerimizde taşıdığımız bu faniliği unutmadan…

Her nefes alışımızda bitişe bu kadar yakınken neyin planıdır bu durmadan yaptığımız. Ne kadar plan yapsak da, ne kadar hayat hikâyemizi kendimiz yazsak da; her birimiz sonunu yazamadığımız hikâyelere sahibiz. Hayatın içinde bu hikâyeleri yazmaya uğraşırken beyhudeleşmemek gerektiğini unutmayalım. Zira beyhudenin taşıdığı anlam yükü ağır; boşuna, yok yere, gereksiz olan, anlamsız, yararsız, geçersiz, fuzuli, hayırsız… Şahsen ben hayat hikâyemi yazarken ‘beyhude’ olmaktan çok korkuyorum. Ya siz?

Sevgili Barış Manço’ya, gizli bildiklerini bizimle paylaştığı ve beyhudeleşmediği için teşekkürler.


Beyhude geçti yıllar

Senden öte benden ziyade

40. yıl (sözsüz)

Dönence

Ve diğer çalışmaları…
Günün Diğer Haberleri