Büyümez Ölü Çocuklar!
Kâğıttan Bin Turna Kuşu Efsanesi (Büyümez Ölü Çocuklar!)
İnsanoğlunun varoluşundan günümüze, insanlık tarihinin ve Kutsal Kitapların belgelediği ilk siyasi cinayet Kabil’in kardeşi Habil’i öldürmesiyle başlar
Köşe Yazıları - 24-03-2013 12:47
Kâğıttan Bin Turna Kuşu Efsanesi (Büyümez Ölü Çocuklar!)
İnsanoğlunun varoluşundan günümüze, insanlık tarihinin ve Kutsal Kitapların belgelediği ilk siyasi cinayet Kabil’in kardeşi Habil’i öldürmesiyle başlar.
_Tanrı Kabil’e “kardeşin nerede?” diye sorar.
_Kabil “Ben kardeşimin bekçisi miyim “diye yanıt verir.Verilen cevapta saklıdır insanlığın bu gün geldiği insanlık dışı savaşlara duyarsız kalışının nedeni.Verilen cevap insan vicdanı ve toplumsal duyarlık açısından etik değildir. Ünlü felsefeci Emanuel Levinas’ın “İnsanlığın ve dünyanın kötü gidişatıyla ilgili saptama noktasını “Tanrının sorduğu soruya verilen cevapla başlatması da bir o kadar dikkat çekicidir.Bir insanın bir insanı katletmesi ve kendi vicdanına bekçilik etmeyi red etmesi !Dünyanın cehennem ateşine çevrilmesinin yegane nedeni kimbilir bu dur belki de.Düşünün ,düşünelim.düşünmekle kafalar patlamıyor korkmayın.Ortalık olduğundan daha fazla kan revan içinde de kalmaz. Benim düşünmek gibi bir kabiliyetim yok diyorsan o zaman dikkat et üzerine kan sıçramasın.İnsan kanı !
Ya Biz idam duvarıyız, karşımızda çok insan öldürdüler
Onlar hep döküldüler biz hep ayakta kaldık.
Temelimiz kanla beslendi ama nedense uzamadık.
Öyle bakmayın bu yaralar şerefli yara değil,
….
Getirirler vururlar biz öyle dururuz.
Dünya da yaşanan vahşeti de durmuş seyrediyoruz. İdam duvarları misali. Ben de durdum bekledim.Dünya dedim.Değişir belki.Ben durdum .Dünya durmadı.Yaşanan acılar kırar dedim insanlığın onurunu. Sustum.İnsanın insana zulmü bitmedi.Döndüm dolaştım kendi insanlığımla çarpıştım.Sonsuza kadar gözlerimi kapatıp ben de susabilirim.Hani bana dokunmayan yılan bin yaşasın kabilinden.Farkettim o yılanlar başını bize çevirmiş.Sonsuza kadar susabilirim.Kalemimi kendi ellerimle kırar yazmam tek satır.Oysa ben insanım.Hissedebiliyorum bin yıllık acıları ,altmış kusur yıl önce yaşanan vahşetin yanmış insan eti kokuları halen burnumda, yaşıyorum.Kana bulanmış dünyayı gördüm.Kendi kendime yazık çektim.Bir çare dedim.Olurda bir “Turna Kuşu “uçurana rastlarım.Cehennemin yedi kapısını bilirdim sekizinciyle tanıştım.
Altmış sekiz yıl önce .Dünyanın en fazla insan kanıyla beslendiği yıllar.2.Dünya Savaşı yılları.Yer, Japonya, şehir Hiroşima…
Saat: 8:00
Enola Gay.Sefil dişi hanımefendi olayı radyodan duyduğunda sevinç çığlıkları atıyor .Benim ismim ! Adına yakışmayan bir eylemin , ölüm makinasının ismi olması belli onu çok onura ediyor.Enola Gay,mil mil yaklaşmakta hedefe.”T”köprüsü üzerinde iki kız çocuğunu fark ediyorum.Koşun diyorum.Ardınıza bakmadan.Koşun.İki kız çocuğu şükür duyuyorlar sesimi.Ayağına dolanan ayakkabı bağına aldırmadan koşuyorlar.Gelmek de olan felaketi hissetmişcesine.Çocuk yürekleri sıkışıncaya kadar koşuyorlar.Sadoka ve Kiyota.Masumdular ,suçsuzdular,çocuktu onlar.ÇOCUK !
“Katil”her adımını bilirmiş kurbanının.O Katil de çok iyi biliyordu.Görülen o ki en büyük zorluğu ölüm kusacakları kenti seçerken yaşamışlardı.Bakan ; önünde duran haritanın üzerinde Kyoto’nun üzerini çizmişti.Burası olmaz balayımızı burada geçirmiştik.Ne büyük bir sadakattir taş binalara gösterilen.
İnsanlar işlerine ulaşma telaşında.Sokaklar ,metrolar,köprüler insan seli.Öylesi muazzam bir an.Katil ,maktulü çok iyi takip etmiş ! Plan kusursuz ilerliyor.
Şehrin üzerindeki gri bulut hesaplanamayan tek engel.Birazdan yaşanacak mahşer yerine tanıklık etmek istemediğinden olsa gerek iki damla göz yaşını bırakıp hızla uzaklaşıyor oda şehrin çatısından.Sur üfleniyor.Sesi geliyor derinden derine .Kimse fark edemiyor sesi.Dünyanın bir noktasında Cehennemin sekizinci kapısı aralanmaya başlıyor.
Saat: 8:15
İki küçük kız çocuğundan göğe çeviriyorum gözlerimi.Düğmeye basılmış fark ediyorum.İçimde korkunç bir soğukluk hissediyorum.Etrafta ürpertici bir sessizlik.Dünyanın görüp göreceği en büyük felaket an ve an yaklaşıyor.Sözcüklerim kırmızıya boyanıyor.Kan kırmızısı.Gece olsaydı diyorum .En karanlığından.Ayın on dördü.Ay ortadan iyiye ayrılıverseydi.Yaşanacaklar hiç yaşanmasaydı.Süre uzadıkça canım dayanılmaz derecede yanmaya başlıyor.Korkuyu beklemek ! Dayanılmaz ….
Birden kıyamet kopuyor.Işık seli , gözleri görmez,ateş, vücutları kömürleştiriyor.Yerden göğe kapkara bir kül bulutu havalanıyor.Yanmış insan vücutlarının külleri.Göğün yeşili yerin mavisi birbirine karışıyor.Saliseler içinde insanların ruhlarına kadar ateş değiyor.Genizlerde yanmış insan eti kokusu.
Yaşananlar diyorum Tanrısal dengelerden mi ?F.W.Nietzche’nin dediği gibi Tanrı ölmüştür ve dünyada bu insanlar yapayalnız mı kalmıştır ? Bu soru inancıma dokunuyor.Kulaklarımda çığlıklar.Son çığlıklar.Onlar korkunç bir sonla yok olurken ben yarım asır öteden acı çekiyorum.Yarım asırlık; insanlık bir acı.Küllerin içinden ruhlar göğe yükseliyor.Yeryüzü göğe püskürttüğü bedenlerle,insanlık ayıbından kurtulma telaşında.Kiraz ağaçları vurgun yiyor.Kurumuş dallarında insan eti parçaları.Öyle bir an ki yaşanan, İnsanlığın yok olup,kan emici vampirlerin yeryüzüne kan kusturduğu bir an.Yaşsız ve zamansız hayatların son anları.Dünyanın ve insanlığın en büyük trajedisi ! Bu trajediyi “Little Boy” un düğmesine basan kişinin , olaydan hemen sonra not ettiği şu sözler daha net açıklıyor: “Tanrım biz ne yaptık”.Pişmanlığı o anlık oluyor.Daha sonra asla pişman değilim verilen emri uyguladım diyebiliyor bu insan !.Bu kadar basit bu kadar korkunç !
Serpme acılar gökten yeryüzüne inerken ,topyekun,cümbür cemaat çıkılan bir cehennem yolculuğundan gelen sesler var.Öldüğüne şükreden insan sesleri.Ölüm bazen kurtuluştur diyesi geliyor insanın . Kaderlerine lanet okuyarak,korkunç yüzleri kendilerine bile ürküntü veren “Hibakuşuların “Suratlarını görünce.Ölüm bazen şanstır.
Korkunç bir sessizlik.Her şey bitiveriyor tam 45 saniyede.Yetmiş bin insan aynı anda küle dönüyor.Yetmiş bin insan ,yetmiş bin “ölen insanlığı” beraberinde götürüyor.Yaşayanların hepsi gördü .Görenlerin hepsi öldü.Çiçekler öldü.Geride kalanların hiç biri bir daha çiçekleri göremedi !
Yerle bir olan “T Köprüsü “ üzerinde küçük bir kız çocuğu seziyorum.Sadoka.Yaşanacak baharları çalınan ,yarınsız bir kız çocuğu,ömrünün son beş yılına adım adım ilerliyor.Elinde kağıttan katlanmış altı yüz kırk dört “Turna Kuşunu“ Göğe salıveriyor.
Kanatlarında küçük bir not:
_”Dünyada Barış istiyorum”
Yaşananları elbet İnsanlık Tarihi kayda geçti. Dünya halen ateş topu.İnsanlar ölüyor.Öldürülüyor.Bu insanlık suçlarının biteceğine birileri beni inandırsın .Çocuklar ölmesin şekerde yiyebilsinler diye!
Bin turna kuşundan birini ben yaptım ve kanatına tüm dünya dillerinde Sadoka’nın küçük notunu iliştirdim:
_Dünyada Barış istiyorum.
_Peace in the word.
_Frieden in der Welt.
_MNP BO BCRM MNPe.
_Toi muon hoa binh tren the gio’i…v.d….