Fotoğraflar ve günlükler bana aynı şeyi çağrıştırıyor. İkisinin de iki ayağı geçmişte sanki. Özenilerek tutulan günlükler ve albüm dolusu fotoğraflar…
Günlük tutma konusunda çok başarılı bir toplum olmasak da görselliğe meraklıyız. Nitekim teknoloji de gelişeli her anımızı bir kareye sığdırmaya çalışıyoruz. Ben kitap okumayı sevmem, sadece resimlerine bakarım demek gibi bir şey sanırım bu alışkanlığımız.

Bense arkadaşlarla çıktığımız her gezide, beraber toplanılan her günde en çok da bu fotoğraflardan muzdaripim. Yaşadığımız anın duygularını tatmamızı ve hissetmemizi engelliyor sanki. “Gülümseyin çekiyorum.” sözüdür bana bunu hissettiren en çok da. Anın duygularını değil de, her karede gülümsemek zorunda olduğumuzu düşündürdüler bizlere çoğu zaman.

“Yüzümüzde zoraki gülümsemelerin çizgisi böyle bakıyoruz hayata.” dedirtiyor bazı fotoğraflara bakmak bana.

Tek bir fotoğrafın birçok şeyi anımsattığı zamanları çoktan geçtik. Bir tuşla bile ard arda kareler yakalanıyor artık. Eski zamanlardaki gibi bir fotoğrafa ulaşmak için çok da çaba harcanmıyor. Her adımımız, her soluğumuz bir kare oldu nerdeyse. İnsanlar fotoğraf çekmeye bu kadar meraklıyken, çekilen fotoğraflara bakmak için büyük bir zaman ayırmalılar diye düşünüyorum elimde olmadan. Bu ayrılan zaman da bizleri şu anımızı yaşamaktan alıkoyacak ve geçmişe saplantılı kişiler haline getirecek hissi veriyor bana.

Fotoğraflara bakmanın da beni pek mutlu ettiğini söyleyemem, fotoğraf çektirmek deseniz daha da büyük bir işkence. Bir fotoğrafçı akrabamız da bu konudaki yeteneksizliğimi yıllar önce bir cümleyle özetlemişti. “Sana gelin fotoğrafı çekmek, tek başına bir fındık tarlasını toplamaktan daha zor olur.” diye. O zamanlar bu söz beni oldukça üzmüştü.

Fotoğraflara bakmayı sevmediğimden bahsediyordum. Ne zaman elime bir fotoğraf alsam, muhakkak üzülecek bir şeyler bulmayı başarırım. Annemin tüm kardeşlerimle beni özenerek süsleyip, fotoğraf çektirmeye götürdüğü, çocukluğumuzun fotoğrafçısı İsmail Amca (Foto İsmail) da çok acı bir şekilde hapishanede öldürülmüştü nitekim. Aylarca o konu konuşulmuştu mahallede. Fotoğraflarla olan geçmişim de pek iyi sayılmaz.    

Her günü yeni bir sayfa berraklığında yaşamak varken. Geçmişten günümüze neden bu kadar kalıntı getiriyoruz ki…