Kimseye akıl verecek ya da kimsenin orasını burasını kurcalayacak, kaşıyacak değiliz..
 
Birileri her ne kadar beğenmese de tarzımızı ve dahi gazeteciliğimizi..
 
Dikkat etmek zorunda olduğumuz hassasiyetlerimiz ve uymakla mükellef olduğumuz kaidelerimiz var bizim..
 
O sebeple ki; Sırf dikkat çekmek, ‘Aman ne yazdı bee!’ dedirtmek için çabalamıyoruz, çabalamayacağız..
 
Yazabildiğimiz ve/veya yorum yapabildiğimiz sürece..
 
Doğru bildiklerimizi; doğru nitelendirmeler ve yerinde tespitlerle kamuoyuyla paylaşacak;
 
Yanlış gördüklerimizi ise lisan-ı münasiple eleştirmeye devam edeceğiz..
 
İşimize geldiğinde, Basın Meslek İlkeleri’ni iğdiş edip,
 
Gelmediğinde ‘google amca’ yordamıyla, sair ilkeleri referans gösterecek değiliz..
 
***
 
Birileri ise sırf ‘dikkat çekme’ ve ‘popüler olma’ derdinde..
 
‘En iyi ben yazarım’, ‘Çıkmayın karşıma yakarım’, ‘Beni bilirler, çakarım’ tehdit tarzlı yazıları ve daha ileri seviyede küfre yakın sataşmaları ile gündemde kalma telaşında..
 
Hakaret etmek, ona buna sövmek, asıl meslekleri olmuş..
 
Sövdükçe sövüyorlar..
 
Sorsanız, dilleri keskin..
 
Ya da kalemleri sert..
 
Deseniz ki; ‘küfretmeden üç satır sert yazı yaz’..
 
Beceremezler..
 
Küfürsüz yol alamazlar..
 
***
 
Hafızayı yok sayar bu türler..
 
Arşivin kelime anlamını bilseler de neye yaradığını pek bilmezler..
 
Ve bu sebepten zahir;
 
Dün yazdıklarının bugün hiç gündeme gelmeyeceğini sanırlar..
 
Söz hadi neyse, söz de senettir ya..
 
Peki ya o kaybolmayan yazılar ne olacak, bil(e)mezler..
 
Vakti gelince, bulup çıkarmayacak mı ortaya birileri, diye düşünmezler..
 
***
 
O sebeple ki;
 
Daha dün denecek kadar kısa süre önce sövdüklerine methiyeler düzebilir..
 
Yine dün övgülerine mazhar olanları yerin dibine sokma stratejisi geliştirebilirler..
 
Akabinde;“Meslek size ona buna vurmak-geçirmek, anlayış gösterin” deyip sırıtabilirler..
 
Ama dedik ya, arşivler orada..
 
Yazılan, çizilen her şey ortada..
 
Bu işi profesyonelce yerine getiren işletmeler de var malum..
 
Sadece uzanıp ilgili dosyayı talep etmek yeterli..
 
Ne demiş atalarımız:
 
‘Ajans Press sağ olsun!’
 
***
 
Daha dün..
 
Türlü imalarla konjonktürel hasımlarının aile yaşamlarına dil uzatanlar..
 
Bugün, ‘Olur mu lan, yakışıyor mu?’ serzenişinde bulunabiliyorlar..
 
Daha dün, ‘Seni geçtim, muhatabım artık şu şahıs..’ diyerek,
 
Muhatabını toplum nezdinde küçük düşürmeye çalışanlar..
 
Bugün, ‘ilkeli gazetecilik’ dersleri verebiliyorlar..
 
Nasıl olsa herkes balık hafızalı!..
 
Kimse kimsenin ne yazdığını hatırlamıyor..
 
Meydan boş ya!
 
Millet de salak!
 
Hadi ya!..
 
***
 
Daha dün..
 
Bedeline razı gelerek, muhatabına en ağır resti çekenler..
 
‘Ne haliniz varsa görün!’ denemeyecek kadar yakın olduklarına, ölümü reva görenler..
 
Bugün yüreklerinin ne kadar hassas olduğunu ifade edebiliyorlar..
 
Oh ne ala!
 
***
 
Daha dün..
 
Kurumların kapısında yatan,
 
‘Ne koparırım?’ düşüncesiyle, türlü şaklabanlıklara imza atanlar..
 
‘Bir proje yapalım, parayı bulalım!’ fikrine iman edenler..
 
Şimdilerde, ‘Bizim parayla, pulla işimiz olmaz, bilen bilir’ diye yazabiliyorlar..
 
Pes valla!
 
***
 
Sadece bunlar mı?
 
Değil elbet!
 
Olmamışı olmuş gibi gösterip ona buna çamur atan,
 
İnsanların özel hayatlarını konu edinmenin de ötesinde izzeti nefislerini ayaklar altında almaktan hiç çekinmeyen,
 
Küfürle bezenmiş kallavi final cümleleri kurmanın hazzını, her değerine tercih eden bu tipler..
 
Bu kadarıyla yetinir mi?
 
Yetinmez elbet..
 
***
 
Nereden türettikleri belli olmayan isnatlarla, suçlamalarla..
 
Stratejik bir ‘sindirme politikası’ güder bu tipler, kendilerini eleştirenlere karşı..
 
‘Ya bunlarla uğraşılmaz’ hissiyatı oluşturma gayreti; ‘Allah’ından bulsun’ buğzu ile meyvelerini verir çoğu zaman..
 
Hal böyle olunca da..
 
Eleştirilecek bir yanları olmadığını ifade edebilecek kadar pişkinliğe vururlar işi..
 
Bütün yaşananları görmezden gelip..
 
Tertemiz bir sicile sahip olduklarına inandırmaya çalışırlar insanları..
 
Okuyan ‘güler’ de, yazan da ‘inandırdım’ sanır..
 
***
 
Tüm bu gerçekler, ulaşılabilir bilgiler..
 
Bir kısmı ise bütün çıplaklığı ile ortada iken;
 
Bu tür ‘insanımsı’lara prim verenler yok mu?
 
Adam yerine koyup, muhatap alanlar,
 
Makamına çağırıp, demeç verenler..
 
Ona buna saldırması için yüreklendirenler,
 
Cebine para koyup, finanse edenler..
 
Esas onlara ne diyeceğiz?
 
Ya da ne demeliyiz?

Kaynak:samsunahaber