Bir öğrenci, on can...
On gelecek, on gülüş, on anne duası. Bu sadece bir haber, bir asayiş vakası ya da bir istatistik değil. Bu, insanlığın kendi "yürek mülkiyetinden" feragat edişinin, duyguyu ve içtenliği bir çöp yığınına fırlatıp atışının kanlı bir vesikasıdır.
Soruyorum size!
Biz ne ara bu kadar "yabancı" olduk? Ne ara kendi türümüze, kendi evladımıza, kendi geleceğimize karşı bu denli sağırlaştık?