bunu şimdi çok daha iyi anlıyorum. Gerçekler yüzüme acı bir tokat gibi iniyor ve ben benden gidemiyorum. Deli çağında değilim, sorumluluklarımın altında ezildiğim yaşımdayım. Eski yaşadığım bayramların arife günlerinde odun fırınlarında kömbeler pişirilirdi. Kömbeler yüzü nar gibi kıpkırmızı kızarmış üstü küncü dolu tahinli, yağlı, yusyuvarlak yuvarlanmış, içi mayalı ekşi ekşi taze maya kokan, kömbeler…
Taze çökeleklerden yapılmış börekler diğer tarafta ise içleri ceviz dolu ev baklavaları, tel kadayıflar, burma tatlılar. Kapıya gelen çocuklara ikram etmek için cıncık şekerler… Özel misafirlere ikram etmek için bir koşu gidilir mahallenin bakkalından kağıt şekerler alınırdı.
Bayramdan bir önce ki gün arife günü oruç tutulur hem de nasıl oruç tutulur? Anne babalar elinden gelse beşikteki bebeğine bile arife günü olduğu için oruç tuttururdu. Arife gününün orucu diğer günlerden farklıdır bir aydır düzenli oruç tutulup son güne gelinmiştir ve ertesi gün bayramdır. Arife günü kurtlar kuşlar, ağaçlar, böcekler dahi oruç tutuyordur o yüzden arife gününde tutulan oruç özeldir. Tutulan oruç özel olduğu için de 7 den 70 herkes oruç tutar. Akil balik olmayan küçük çocuklar öğlene kadar dahi arife gününün sevabına nail olması için oruç tutturulur. Kırmızı kundura, uğurböceği , çocukların eskimeyen tabiriyle şeker bayramının gelmesini beklemek ayrı bir bekleyiştir. Bayramdan bir gün önceki akşam ertesi gün bayram olacak diye sokaklar şenlenirdi. Büyük küçük sokakta toplanırdı. Sokak oyunları mahalle arası bayram geliyor yürüyüşleri yapılırdı.
Senin de evde kös kös oturtarak bayramı beklemene müsaade edilmezdi.