O DİNSE, BU KİMİN DİNİ?

İnancımızın seviyesi, amelimizin derecesi ne olursa olsun kimlerin cennete veya cehenneme gideceğini bilemeyiz

- 01-01-1970 03:00

İnancımızın seviyesi, amelimizin derecesi ne olursa olsun kimlerin cennete veya cehenneme gideceğini bilemeyiz.

Zaten böyle bir bilgi alanıyla donanımlı olmak bizden istenen bir şey de değil.
Bizler “eylem”in bilgileriyle mükellefiz, “sonuç”ların bilgisiyle hiç değil!

“Eylem”in bilgilerini yarım yamalak edinip onu pratiğin kamçılı yolculuğunda sınamayanlar, daha kolay bir yola saparlar: Sonuçlar hakkında ahkâm kesmek!
Bu söylediklerime bir somut örnek vermek isterim.

Rivayete göre haçlılara karşı cihada çıkan Kılıçaslan’a  “Bu kadarcık asker alarak o muazzam küffar ordusuyla savaşa kalkışmak akıl kârı değildir. Fikriniz ne ola ki?” diye sorarlar.

 O da, asker sayısını artırma, yeni silahlar bulma ihtimalinin olup olmadığı sorusunu yöneltir onlara.

Cevaben “asker bu asker, silah da bu silahtır. Mevcuda mevcut katmaya imkân da yoktur!” derler.

Kılıçaslan’ın cevabı tam da kulaklara küpe olacak eşsizliktedir: “ O zaman konuşmanın ne mânâsı vardır. Biz sefer ile emrolunduk, zafer ile değil!”

Evet, gerçek bir gönül erinin şiarı tam da bu olmalıdır: Sefere çıkmaktır bize düşen, zafere çıkmak değil!

Çünkü sefer bizim haddimiz, imkânımız ve çapımız dâhilindeki bir bilgiyi içerir.
Zafer ise, bir lütuf veya ihsandır. Sefer kuldan, zafer Allah’tandır.

Zaferin de ne olduğunu biz asla bilemeyiz. Öyle yenilgiler vardır ki o an bize “yenilgi” gelir. Ama geleceğimiz için tam da bir zafer fidesidir!

Öyle zafer saydıklarımız vardır ki, geleceğimiz için belki de en büyük tehlikelerin tohumunu içerir.

Zafere odaklanmış bir sefer, zafer gelmediği takdirde tam bir hüsrana, hatta isyana dönüşür!

Bu yüzden biz seferle (eylemle) mükellefiz, sonuçla (zaferle) değil!

Bir Mutluluk Bilinci

Bu yüzden cennetlik cehennemlik çetelesi tutmak değil bize düşen, işimize bakmak!

Ancak tarihi metinlerde bu konuya hasredilmiş çok hoş hikâyeler vardır.

Bu hikâyeler sadece hikâye olsun diye değil, bir model insan için ahlâk numuneleridir.

Yani hisselik kıssalardır.

Bunlarla insanımıza dinin gerçekte nasıl bir insan tasavvur ettiği hakikati vurgulanmaya çalışılır.

Bu hikâyelerden ikisi fevkalade hoşuma gittiği için paylaşmak istedim.

Hikâye, peygamberimiz için yazılmış bir mevlit metninden.

Mahşer günü hesaplar görülmüştür. Cehenneme doğru sürüklenen birinin feryadı o kadar canhıraştır ki Cenab-ı Hakk bu kula tecelli ile ne istediğini sorar.
O da “merhametine muhtacım Ya Rabbi!” der.

O zaman Rabbu’l-âlemin “bu kulumun defterine bir daha bakın, ufak olsun bir iyilik kırıntısı var mıdır?” buyurur.

Bakarlar, ararlar, tararlar ama bulamazlar.

Adam boynunu büker, artık sesi de çıkmaz olur. Ama tam defter kapanacakken Cenab-ı Hak şöyle buyurur: “Bu kulum, bir zamanlar içten bir tebessümle insanların mutluluğuna vesile olmuştu. Bu hayır da az bir şey değildir, onu cennete iletin” der.

Bu hikâyeyi anlatan Mevlit yazarı, iki bin beyti aşan mevlidini sırf bu hikâyeyi dinlediği için yazdığını, eğer bu mevlitle insanları biraz olsun bahtiyar ederse büyük sevaba nail olacağını söyler.

Ne ince bir temennidir, ne yüce gönüllü, ne hasbi bir niyettir.

O niyet zayi olmamış işte. Yazıldıktan yüzyıllar sonra bile hâlâ bizleri ihya etmeye devam ediyor.

İlmin ve Âlimin Kıymetine Dâirdir

Bir diğer hikâye de en az yukarıdaki kadar latif ve hoş!

Yine mahşer günündeyiz. Yine cehennemlik biri cehennem yolunda, feryad u figan halindedir.

Cenabı Hak o kuluna da benzer soruları sorar ve “bana affına sebep olacak bir iyiliğini söyle!” der.

Adam çaresiz ve boynu büküktür.

Biraz sonra Rabbu’l-âlemin tekrar sorar: “Sen hiç ilimle uğraştın mı?”

Adam “hayır Ya rabbi!” der.

“Peki” diye tekrar sorar Allahu Teâlâ “Hiç ilimle uğraşan âlimlerle bulunmuşluğun var mıdır?”

Adam “hayır” der, “Hiç ilim meclislerinde bulunmadım!”

Tekrar soru gelir. “Peki, hiç âlimleri veya ilmi sevenlerden sevdiğin kimse var mıdır?”

Adam “yoktur” der.

Son soru şu şekildedir. “İlmi sevenleri seven bir kardeşin var mıydı?”

Adam heyecanla “Evet Yâ Rabbi!” der. “Bir kardeşim vardı, âlimleri sever onlara yedirir içirir, meclislerine devam ederdi. Ben de onu bu hareketlerinden dolayı takdir eder ve severdim.”

“Tamam!” der Âlemlerin Rabbi “Sen de kurtuluşu hak ettin!”

İltimas değil İhtimam!

Bu kıssaların vurgusu tabi ki, hâşâ Allah’ın birilerine iltimas geçmesi değil!
Veya O’nun işine karışmak da değil!

Şu üç günlük dünyada nelerin bizim artı hanemize kaydedilecekleriyle ilgili.

Yunus Emre’nın “Bir gönül kırdın ise bu kıldığın namaz değil!”
Günün Diğer Haberleri