Soluksuz Kalarak Nefes Almayı Öğrenmek
Zamanın kayıp sevinçlere yelken açtığı otuzlu yıllara dayandığında anlarsınız ki sevdanızın yanına yakışan kimse yok; ama buna inat siz, en yakışan haliyle yaşamaya çalışırsınız sevdanızı
Köşe Yazıları - 18-02-2013 17:22
Zamanın kayıp sevinçlere yelken açtığı otuzlu yıllara dayandığında anlarsınız ki sevdanızın yanına yakışan kimse yok; ama buna inat siz, en yakışan haliyle yaşamaya çalışırsınız sevdanızı. Eksik olan birçok şey yüreğinize, belleğinize batar durur; içinize bir sancı salar. Kimisi buna yalnızlık der, kimisi korku, kimisi yılgınlık, kimisi kabulleniş, kimisi sessizlik... Ne olursa, nasıl olursa, ne şekilde olursa olsun derin bir eksiklik hissedersiniz. Sanki dünya kocaman bir boşluk olmuş gibi, sanki hep öyleymişte siz onu yani fark etmişsiniz gibi, sanki sizi o boşluğa (kendi) ayaklarınız götürmüş gibi, sanki o boşlukta soluksuz kalmak gibi, sanki biz o boşlukta var olmuşuz gibi, sanki o boşluğu aslında var olmayan cisimlerle doldurmuşuz gibi... Garip bir şey! Kelime karşılığı sadece "BOŞLUKLA" açıklanacak kadar garip.
Otuzlu yaşları yaşamak, her şeye ve herkese biraz uzaklaşmak gibi bir şey. Biraz kendi boşluğunda soluksuz kalarak nefes almayı öğrenmek gibi bir şey. Gökyüzü gibi bir şey, mavi bir şey... Güzel bir şey!
Bir sabah uyanırsınız, aynada kendinize bakarsınız... Sizi, sizden daha iyi tanıyan kimse olmadığına ve bu boşlukta yalnız olduğunuza karar verirsiniz. Simanıza neyin ne kadar yakıştığını otuzlu yaşlarda o kadar iyi bilirsiniz ki! Elinize alırsınız bir fırça ve süslemeye başlarsınız en kıymetli bahçenizi; biraz gizem, biraz güven, biraz mavi(özgürlük), biraz tebessüm, biraz hüzün, biraz düş, biraz düşünce ve en sona saklarsınız aşkı... Otuzlu yaşlarda aşk, diğer zaman dilimlerine göre daha anlamlı bir renge dönüşür simanızda. Bu dünyada belkide tonlaması henüz bulunmamış bir renge; şeftali tonlarından, mum alevine, oradan zümrüt yeşiline, okyanusun koynunda var olan bir turkuaza, oradan çivitlenmiş bir beyaza ve henüz keşfedilmemiş bir aydınlığa... Otuzlu yaşlarda aşk yeniden doğmaktır, aydınlıktır! Daha sakin, daha sabırlı, daha dingin, daha huzurlu, daha derin, daha anlamlı, daha ılık ama daha yaşanasıdır... Yinede zamanın kayıp sevinçlere yelken açtığı otuzlu yıllara dayandığında anlarsınız ki sevdanızın yanına yakışan kimse yoktur; ama buna inat siz, en yakışan haliyle yaşamaya çalışırsınız sevdanızı. En yaşanılası haliyle! En aşk haliyle!
Gün gelipte otuzlu yaşla ilgili bir yazıyı satırlara devireceğim, deviniminde dirileceğim aklıma gelmezdi... Otuzlu yaş: Aklına gelmeyeni aklına getiren bir şey, genişlemek gibi bir şey, uzağa gitmek gibi bir şey, zamana dokunmak gibi bir şey, her kapının b(aşka)ca bir kapıya açıldığını fark etmek gibi bir şey, korkunun yok olduğu bir şey, boşluğun çok olduğu bir şey, anladığın bir şey, anlamlandığın bir şey... Gökyüzü gibi bir şey, mavi bir şey... Güzel bir şey! Güzel bir şey! Güzel bir şey!