Kur’an-ı Kerim’de defalarca “Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyiniz” (Yusuf, 12/87) buyurulması, bu hakikatin önemini gösterir. Çünkü ümitsizlik, insanın ruhunu zincirleyen en ağır yüklerden biridir.
Manevi hayatın en temel sütunlarından biri olan ümit, kulun Rabbine olan güveninin tezahürüdür. İnsan günaha düşse de, hatalar yapsa da affın ve mağfiretin kapısının açık olduğuna inanır. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) “Kul günahları gök ile yer arası kadar olsa da Allah’a tevbe ederse, Allah onu affeder” buyurarak, ümidi diri tutmanın ne kadar önemli olduğunu göstermiştir.