Allah’a inanmak istiyorsan ve bir türlü de inanmıyorsan, mantık ayetleri kadar gönül ayetlerini de deneyeceksin. Akıl gözünle gördüklerin, ahlak kalbine doğanlar, gönül emin olduklarındır. Nazım Hikmet ve onun gibiler mantığı ve felsefeyi tüketmişlerdir. Onların bunalımı dini sadece mantıkla, akılla çözmeye çalışmaktır. Oysa zaten mantığı ve felsefeyi hayat bize yaşarken çözdürür. Gönül kavramının özünde ise Allah’ın kesesinden yemek gelir (tabiri caizse). Gönülden harcamak ibadetlerin yanı sıra mümin kardeşine sırf Allah rızası için yaptığın iyiliklerdir. Temel ibadetler mecburidir ve kendimiz içindir ama karşılıksız iyiliğin mükafatını yaratıcı nezdinde bize misliyle verilecektir (akıl ayetleri). Akıl sonu olan bir sonsuzdur ve kötülüğe kötülükle cevap verir. Efendimizin kendi amcası Hz. Hamza’nın katiline takındığı affedici tavrını hatırlayalım. Boşuna demiyoruz onun için gönüller sultanı diye… Peygamberimiz ahlakında kalbinde ve ruhunda sadece mantık ayetlerinin değil, gönül ayetlerinin de erdemini bilgeliğini taşımıştır. Onun akıllarıyla (ay hadisesi, miraç v.b) mucizelerine inanmayanlar ahlakı karşısında çaresiz kalmışlardır. Sanırım onun mucizelerinden biri de ahlakıdır desek abartmış olmayız.