BİLMEZLER KAHPELİĞİ
BİLMEZLER DAVALARIN ADINI ….

Dilleri lal olmuş. Sevgiye susamış çorak topraklar gibi çatlamış avuçlarının içindeki  acısıyla yürek yüreğe geldim bir anda.Koynunda sakladığı yasak bahçenin kızıl,ıslak mendili avuçlarında.Ayıpsız elleri.Kimliksiz adını söylerken çektiği mecburiyet sımsıkı kapalı dudaklarında.
Ama gözleri.Gözleri susmuyor.
Bakışları !
Ne derin bakışları vardı.Söylenmemiş sözleri.Diyemedikleri.İçini burkan acının çaresiz bakışları.Anlatmaya kelimelerin kifayetsiz kalacağını bildiğim ,bir derin acıydı bakışları.
Bakışları kaçak !
Firari yıldızının ardı sıra sonsuzlukta kayan ,bir ömrün üzerine sıvanmış balçığı temizlemeye yemin etmiş bir yüreğin,yakıcı acısını haykıran bakışları.Yüreğinin çığlık çığlığa acısı donmuş göz pınarlarında.
Sımsıkı kapalı dudakları !
Sımsıkı hüznü,ilk gün ki sıcaklığında.Bir salıverse ,çığlığı Zülfikarın kılıcı misali biçecek ortalığı.Süzme acıları, kilitlenip kalmış iki dudağının arasında.Yarım Asırlık bitmez çilesi,kırlaşmış saç tellerinde sallanan kurutulmuş bahar dalları gibi.
Ömrünün baharları bir” Eylül Sabahı”kışa dönmüş,döndürülmüş bir ANA ! Berfo Ana.
Bir ömür,bir Oğul Özleminin ayakta tuttuğu bir Ana.
Analar bilmezler savaşı.

YAZININ DEVAMI İÇİN

http://www.akasyam.com/kose-yazisi/579/analar-bilmezler-savasi.html