Subliminal mesaj nedir bilmeyeniniz yoktur sanırım.

Bilinç seviyenizle başa çıkamayanların “kaçak dövüşmek” şeklinde saldırdıkları bilinç depomuzdur bilinçaltı. Gereksizleri, üzerinden fazlaca zaman geçtiği halde kullanmadığımız bilgi ve becerileri, öğrenmemizin geçmişe dair tecrübelerini, uluorta açığa çıktığında bizi utandırabilecek duygularımızı muhafaza ettiğimiz saklı bahçemizdir bilinçaltı…

Size söylendiğinde akıl-inanç-toplumsal değerler süzgecinden geçirip reddetme ihtimalinizin çok yüksek olduğu ama o mesajları veren tarafından kabul etmenizin çok önemli olduğu bir takım kabuller yumağının, siz fark etmeden zihin heybenize yüklenmesi olayıdır  kısaca subliminal mesaj.

Size verilen mesajlar neticesinde gün gelir bir bakarsınız aslında hiç beğenemeyeceğiniz şeyleri beğenir olmuşsunuz. Asla kabul etmeyeceğiniz teklifleri kabul etmişsiniz. Yani düşünmeniz istendiği gibi düşünür, anlamanız istendiği gibi anlar hale gelmişsiniz. Ve tüm bunlar olurken ince bir ustalıkla size “Değişerek gelişiyorsun, atlıyorsun…” mesajları verilmiş.  Sonuçta biz de zannetmişiz ki tüm kararları biz veriyoruz, hareketlerimiz bizim aklımızın ve idrakimizin ürünü. Ama kendinizi suçlamayın, aşağılık kompleksine kapılmayın. Bu bir sektör ve bu işi yapanlar işini iyi biliyor.

Birkaç örnekle canlandırma yapalım:

Çok yemeniz istenen bir yiyeceğin (cips olsun), izlediğiniz filmdeki yakışıklı veya güzel karakterin elinde 2-3 defa sergilenmesi bir sub mesajdır mesela. Ara verildiğinde ilk uğrayacağınız yer büfe, ilk alacağınız şey aynı veya en benzeyeni olacaktır.

Satmak istenen saat modelinin, sevilen karakterlerin bileklerinde birkaç sahne görünmesi mesela… Telefon markası…Araba markası…Saç sitili… Kıyafet modelleri…Renkler… Şu sıralar gençler arasında çok ilgi görüyor Kore dizileri. Neden acaba...Karakter gençlerin elinde hep aynı model telefonlar… izleyen gencimizin ilk işi elindeki telefonu gidip o filmde gördüğüyle değiştirmek…

Özellikle erkek çocukların saç stillerine dikkat edin; ne kadar benzeşiyor.

Markalar böyle oluşturulur yani… Firma size açıkça “Bizim markamız şöyle güzel, böyle güzel…” dese savunma geliştirir, beğenmeyeceğiniz bir taraf bulursunuz mutlaka. Ama sevdiğiniz, beğendiğiniz, idealize ettiğiniz, yani bir şekilde güveninizi kazanmış kişiler üzerinde gördüklerinizi sorgulamadan “güzel”, “doğru”, “iyi” kabul edersiniz. Öyle bir zaman gelir ki bir bakarsınız, siz, siz değilsiniz artık… Sevdiğinizin de en fazla taklidi (moda tabirle çakması) olabilirsiniz ancak.

 Bir fıkra paylaşmak isterim tam da bu noktada: Delikanlı evine heyecanla gelir ve annesine Hıristiyan olduğunu söyler. Annenin bütün çabalarına rağmen genç fikrinden vazgeçmez. Birkaç gün sonra anneye oğlunun bir trafik kazasında öldüğü haberi ulaşır. Kadın evladının cenazesinde ağıtlar yakarak ağlar: Ah evladım ben sana demedim mi, bak şimdi ne olacak. Muhammedi(SAV) sen tanımadın, e çok yenisin İsa(ra) da seni tanımaz. Ne olacak senin halin…

Her ikisini de “Olsun canım ikisi de kitabi din sonuçta…Hangisi olduğunun ne önemi var…” düşünce rahatlığına bizi neyin getirdiğini düşününüz lütfen.

Ben, elektriği haftada 2-3 gün olan, suyu ve medeni(!) şartları çok da iyi olmayan ama çok iyi insanların bir arada yaşadığı bir köyde büyüdüm. Drakula filminin herkes tarafından ilk defa izlendiği dönemdi. Hasbel kader ben de izledim. Öyle korktuğumu hatırlıyorum ki iki tane çubuk bulduğumda artı işareti yapmaya, yanımda sarımsak taşımaya başladım. Ve şöyle inandım, “Bunlardan korunmanın yolu Hıristiyan olmaksa, herkes cennete de gidecekse, o zaman niye ben mektebe(Kur’an öğrenmek için giderdik) gidiyorum ki, neden namaz kılmayı öğreniyorum ki… Onların işi bizden daha kolay… Hem istediklerini yapabiliyorlar, hem de cennete de gidecekler, o halde bize haksızlık olmuyor mu?.” Ben bunları düşünürken 7-8 yaşlarımdaydım…

Bugün çocuklarımızın izlediği çizgi filmlerin en olmadık karelerine sıkıştırılmış “sex” yazıları, “çıplak kadın” figürleri, “kadın-kadın” sarılmış resimler….ve daha yüzlercesi…Neyi hedefliyor olabilir acaba… ? Babanın baba, annenin anne gibi gösterildiği kaç çizgi film-film adı sayabilirsiniz. Çocuklarımız bize neden saygı duymuyor, neden bu kadar kavgacılar, neden uyuşturucuya-sigaraya tenezzül edecek kadar mutsuzlar, neden onlarla beraber oturup izlediklerini biz de izlemiyoruz??? Neden daha çok yanlarında (madden-manen) olmuyoruz-olamıyoruz…?

İlk önce reklam sektöründe başlayan subliminal mesaj bombardımanı, başarılı sonuçlar alınınca toplum mühendisliğinde de kullanılmaya başlandı. Eğer abarttığımıı düşünüyorsanız, kollarınızdaki saate, giydiğiniz spor ayakkabıya, eşofmana, kullandığınız telefona, oturup kalktığınız mekanlara, etrafınızdaki insanlara nasıl hitap ettiğinize ve onların size nasıl davrandığına bir bakın.

Toplumları, milletleri dönüştürmek için kullanımı da var subliminal mesajların…

ABD’nin Irak’a demokrasi(!) götürdüğü yıllara dönün…Iraklı insanların, bırakın mücadele etmeyi, mutlulukla karşıladığı abd askerlerini hatırlayın. İşgal (ki bence bir işgaldi) başlamadan önce, düşük frekanslarla, radyo dalgaları arasından, üstelik Kur’an okunuşunun ardına gizleyerek “direnmeyin, kazanmanız imkansız” mesajlarının sürekli yayınlandığını yazdı, söyledi bir birtakım yazarlar. Sonucu hep beraber gördük.

Bazı siyasi partilerin de bu tür mesajları kullandığı da bilgiler arasında.

Şimdi ben de düşünüyorum: Diyarbakır açılımda “Kürdistan” ifadesinin kullanılışı bir submesaj mıdır… Biz fark etmeden Diyarbakır bir yerlere başkenti mi oluyor… Biz de halk olarak buna hazırlanıyor muyuz… Malum, subliminal mesajlara karşı insan zihni savunmasız ve biz bunları “iyi şeyler” olarak algılayabiliriz.

Selametle…..