Ne zormuş…
Ne büyük bir yükmüş yollarını gözleyip hâlâ gelmeyen, gelemeyen bir çınarı beklemek…
Meğer ne büyük bir ızdırapmış.
Kim bilir…
Belki bilmiyorlar, belki de anlayamıyorlar.
Yoksa bu kadar duygusal, bu kadar gözleri dolan tek ben miyim?
Hâlâ hastanede yatarken gözlerini bana bakışını unutamıyorum.
Ne kadar büyük, ne kadar manidar bir bakıştı…
İçinde sitem yoktu, isyan yoktu.
