Sobanız yanmıyor, yüzünüz gülmüyor…

Çayınız, çorbanız yok mu eviniz de…

Bacası tüten, ocağı kaynayan evlerden olalım…

Bir evi ne ısıtır acaba…?

Günlük koşuşturmaların ardından, evime varıp anahtarımı çıkarıyorum. Soğuktur
boş evler. Sobası yanmaz, ocağı kaynamaz, karşılayanınız, gülümseyeniniz, selam vereniz olmaz…

Soğuk evleri sevmem…

Elimdeki eşyaları bir kenara bırakıp, mutfağa yol alıyorum hızlıca. Çok soğuk bu ev diyorum. Şöyle en azından ocakta kaynayan çay olmalı bir evin ev olması için…

İçimizi yüreğimizi ısıtır çay.

Yazı kışı yoktur çayın. Her mevsim çaydır benim için. Yüreğimizi onla ısıtmayı öğrendik biz. Aile birliklerimizin, arkadaş buluşmalarımızın, yalnızlığımızın yoldaşı olmuştur çaylar. İnsanlar arasındaki görünmeyen mesafeleri de yok eden odur, bir sohbete can veren de…

Bir ocağı olmalı insanın. Bir de ocakta kaynayan çayı. Ansızın gelecek misafirimize de verecek bir çayımız olmalı, beklenen dostlarımızı karşılayacak da.

Ya da onun çayı eksik olmaz deyip, ansızın kapısı çalınan dostlardan olmalıyız.

Öyle çayı demle geliyorum diyecek yakınlıkta arkadaşlıklarımız olmalı, atlayıp gidebileceğimiz dostluklar. Elimizde bir paket kurabiyeyle karşısına çıkıp, haydi yanına çay demle de oturup sohbet edelim diyebileceğimiz.

Tüm koşuşturmalardan ve yorucu düşüncelerden sıyrılıp hayata mola vereceğimiz de bir bardak çayımız olmalı, yalnızlığımıza merhem sürecek de…

Çayın kalabalıkla arasının iyi olduğunu bildiğimizden, her daim ocakta çayı kaynayan dostluklarımızın kapısını çalarız.

Bir bardak çaydır bazen de bizi olduğumuz yere ısındırıp, yüreklerimizi ısıtan…