Küresel sermaye hakkındaki en büyük yanılgı bir otorite, bir hiyerarşi, bir yönetim merkezi varmış gibi anlatılması. Fantastik komploları bir kenara bıraksak yani illüminati palavralarından kurtulsak bile küresel kötülüğün yani emperyalizmin dikey bir hiyerarşisi olduğunu zannetmek mücadeleyi baştan kaybetmek demektir. Bu zan, diğer bütün zanlar gibi büyük bir tuzak. Çünkü anlatılanların karşılığı yok. Olmayan bir şeyle mücadele de edilmiyor. Sonunda mücadele bir avuç delinin sakızı olmaktan öteye geçemiyor. Hâlbuki sistem dağıtık merkezli, yani yayılmış, organik olarak birbirinden bağımsız durumda. Ancak bu ortada bir sistem olmadığı anlamına gelmiyor. Bir sistem var ve mükemmele yakın bir uyumda çalışıp dünyaya zulmediyor. Bu sistemin adı ne? Asıl adı emperyalizm ama yaygın adı Amerikan Emperyalizmi. Ancak İran’da iktidarda olan Hamaney tayfasının Pers Emperyalizmi ya da İsrail Çetesinin elebaşlarının yönettiği Siyonist emperyalizm bundan bağımsız değiller. Ara sıra birbirlerine hırlayabilirler, gözünü diktikleri av için birbirlerinin ayaklarına çelme takabilirler ama bu durum onların kardeş olmadığı anlamına gelmez. Birbirlerini satsalar da, aile içinde hainlik yapsalar da hepsi aynı iblisin evlatları olduğu için son tahlilde kardeştirler. Bu sistem hangi zeminde yayılıyor? Dünya! Emperyalizmi oluşturan unsurların hepsi var olmak için doğrudan maddeye mecburlar. Dünya alemi, yani imtihan alemi onların sahnesi, onlar da Müslümanlar için dünyayı imtihan haline dönüştüren görevliler. Bu sistem hangi çapta yayılıyor? Dünyadaki bütün insanların sayısı kadar! Her insan emperyalizme çalışabilir ve sistemin küçük ya da büyük bir parçası olabilir. Amerikan emperyalizmine karşı kuru kuruya bilenmiş bir solcu, rahatlıkla Rusya yanlısı olup emperyalizmin en sevdiği personellerden biri olabilir ve hele ki militan olursa canlı bomba olup kendini parçalayarak yılın elemanı ödülünü bile alabilir. Aynı şekilde bir İslamcı da Rusya karşında ABD’nin tarafına geçtiğinde emperyalizmin en sevdiği üstelik bedavaya çalışan kullanışlı bir aptala dönüşebilir. İsrail’le İran’ı ciddi ciddi düşman zanneden bir Siyonist ahmaklığı ile bir İrancı ahmaklığı günün sonunda ortak noktada buluşan ince hesaplanmış bir hainlikten başka bir şey değildir aslında. Bu sistem nasıl çalışıyor? Asıl soru bu olsa gerek çünkü bu kadar kalabalık ve kozmopolit bir kadro nasıl yönetiliyor? Kendini patlatan DAEŞ personeli, PKK personeli, Pensilvanya’ya bağlı bir akıl hastası Fethullahçı ve bir İran ajanı, İsveçli silah tüccarıyla birlikte aynı Amerikan bankasının toplantı odasında buluşmadan nasıl oluyor da aynı sisteme çalışabiliyorlar? Dikey ya da yatay bir hiyerarşi yoksa, bir yönetim merkezi yoksa, bir liderleri yoksa nasıl oluyor da aynı hedef doğrultusunda senkron faaliyetler yürütebiliyorlar? Bu sorunun cevabı bir İngiliz ekonomiste bereketi anlatmak kadar zor aslında. İlk evvela felsefeden kurtulmamız lazım. Çünkü Felsefenin bir konuyla ilgileniyor olması, sorgulaması cevabı olduğu anlamına gelmez. Hatta hiçbir zaman cevabı olmaz. Felsefe Hikmet'i örten bir oyalanmadır. Felsefeyi bir kenara bırakıp hikmete bakmak lazım. Cevap: Vesvese ve vehim! Vehmi ve vesveseyi üreten merkez aynı olunca ister istemez aynı ordunun askeri oluyorlar. Hepsi aynı şeytandan aynı vesveseleri alıyorlar. Biz de bu şeytan kölesi salakları, karanlık odalarda dünyayı yöneten büyük adamlar zannediyoruz. Evlatlarımıza bunu böyle tarif edemiyorsak bari Felak Nas, öğretelim. Erem Şentürk