Uzun ve kara bir gecede aniden mehtap gibi çıkan, bir enkazın altındayken aniden geliveren ve zindanların karanlık hücrelerinde kurtuluşun kapısını aniden aralayan bir meleğe benzer…
Düştüğü an:
Varlığımın yanık külünden başka bir şey kalmaz, gam biter, ateş söner…
Gönül dünyamın ufkunun mor ve suskun dudaklarında sabah tebessümü belirir…
Ve tertemiz, güzel, mukaddes, insani bir aydınlık ruh canlanır…
