Ne umutlarımız...
Ne hayallerimiz vardı.
İçimiz kıpır kıpırdı.
Neden olmasın ki.
Gelene 4, gidene 3 çekiyorduk.
Hem de öyle böyle değil haaa. Dünya devi Hollanda'ya ve Fransa'ya.
Attıkça bir başka olduk.
Şiştikçe şiştik ...
Biz geliyorduk...
Türkler geliyordu!!!
Âdeta damperli kamyon gibi havalarda idik. Ne ayaklarımız, ne beynimiz bir türlü yere inmiyordu.
Taa ki ilk maçta 3, daha sonra 2, daha sonra da tekrar bir 3 yedikten sonra, ne havamız kaldı ne karizmamız. Bizim çocuklar gitmiş, yerine kafaları yerden kalkmayan ezik bir takım ve onun oyuncuları gelmişti.
